Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Βόλτα με το ποδήλατο

Ήλθε η άνοιξη, δεχτήκαμε και την επίθεση της θερμιδίασης στα ρούχα, λέω και εγώ ώρα για μια βόλτα με το ποδήλατο στην παραλία. Άμα το κάνεις, κάνε το καλά. Βάζω λοιπόν και το «απλικέσιο» στο κινητό, που μου λέει πώς πάει το work out και βουρ για … work out.

Ξεκινάω Σάββατο απογευματάκι. Να έχει πέσει λίγο ο ήλιος, που μας λέγανε όταν ήμασταν παιδιά. Εξαιρετικά κακή ιδέα. Όλος ο κόσμος το ίδιο είχε σκεφτεί. Μποτιλιάρισμα κανονικό.

Κοντά στο Μέγαρο Μουσικής πέφτω επάνω σε ζευγάρι γονέων περιπατητών με το παιδάκι τους, επάνω σε ποδήλατο. Το ποδήλατο έχει βοηθητικές ρόδες. Το παιδί φοράει χοντρό μπουφάν ενώ σκάει ο τζίτζικας, κράνος, επιγονατίδες, προστατευτικά για τους αγκώνες και γυαλιά ηλίου μεγέθους παρμπρίζ λεωφορείου. Αυτό δεν είναι παιδί. ΜΑΤατζής στα Εξάρχεια είναι. Ατυχώς δεν έκανα έλεγχο να δω αν ακολουθούσε ασθενοφόρο για κάθε ενδεχόμενο…

Τους προσπερνάω μουρμουρώντας κάτι από μέσα μου. Δεν μας πρόσεχαν αρκετά οι γονείς μας ... Έχω απομακρυνθεί αρκετά από το σπίτι και ακούω στα ακουστικά μια ανακοίνωση τύπου μετρό (από διηγήσεις τα ξέρω αυτά γιατί εμείς εδώ μετρό δεν έχουμε) από έναν τύπου που μου λέει στα Εγγλέζικα ότι έκανα το πρώτο χιλιόμετρο, σε πόση ώρα το έκανα και ποιος είναι ο πιο καλός χρόνος. Απλικέσιο δεν ήθελες; Πάρε έναν ακόμα στα αυτιά σου να σε ελέγχει.

Είμαι πλέον στον ποδηλατόδρομο της νέα Νέας Παραλίας. Κάθε τόσο συναντώ τετράτροχα ποδήλατα, με πέντε έξι νοματαίους επάνω, να κάνουν βαριεστημένα πετάλι, μιλώντας στο κινητό.

Η ώρα είναι ιδανική για βόλτα στην παραλία. Ούτε ζέστη ούτε κρύο και ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα στο βάθος. Κόσμος περπατάει. Συνταξιούχοι συν δυο, συν τρεις, συζητάνε για πολιτική. Μαμάδες μπαμπάδες σπρώχνουν καρότσια με μωρά, ή με όχι τόσο μωρά που όμως βαριούνται να περπατήσουν.

Η Σούλα που έβαλε την ψηλή την γόβα, βάφτηκε σαν τρανσέξουαλ, φόρεσε και τα ρούχα της κουμπάρας στον γάμο και βγήκε όλο καμάρι με τον αρραβωνιάρη με το τσερόκι μαλλί και το κολλητό τζιν το ξεβαμμένο στα κατάλληλα σημεία, βόλτα αλα μπρατσέτα, στην «βόλτα του χωριού».

Ένα μπαρ επάνω σε ρόδες, έχει στηθεί σε μια άκρη και προσφέρει καφέδες και ποτά, υπό τους ήχους της μουσικής που παίζει dj παρακαλώ! Παραδίπλα λιγότερο φάνσι τύποι πουλούν μπουκαλάκια με κρύο νερό, ποπ κορν και μαλλί της γριάς.

Έχω αναπτύξει ταχύτητα και αισθάνομαι αθληταράς, καθώς ο τύπος με τις ανακοινώσεις μετρό στα αυτιά μου, κάθε τόσο μου ανακοινώνει ότι ο χρόνος μου βελτιώθηκε. Σκύβω μπροστά για να βελτιώσω την αεροδυναμική μου. Όλα καλά μέχρι που με περνάει σαν σταματημένο, καλλίπυγος κορασίδα που ποδηλατεί με χαρακτηριστική άνεση, χωρίς να κρατάει το τιμόνι αφού τρώει σπόρια και πίνει ένα energy drink με περίεργο χρώμα. Προσγειώνομαι απότομα… αλλά συνεχίζω!

Κάθε τόσο συναντάω και έναν μουσικό που έβγαλε την τέχνη του στην παραλία και την παρουσιάζει στους περιπατητές που τον ανταμείβουν με κέρματα. Η τάση της εποχής τα θέλει όλα ηλεκτρικά και έτσι διαθέτουν ενισχυτές και ηχεία και ο ήχος τους επιβάλλεται βιαίως. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι ακούγονται ευχάριστα. Λαμπρή και διαχρονική εξαίρεση ο βλαμμένος που τραγουδάει σκυλάδικα μπροστά στις ομπρέλες, καταστρέφοντας ρομαντζάδες σε ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις.

Περνάω το άγαλμα του Μεγαλέξανδρου και πέφτω επάνω σε παρέα Τούρκων που βγαίνουν αναμνηστικές φωτογραφίες κάνοντας φασαρία. Μιλούν πολύ και κάθε δεύτερη λέξη, πετούν και ένα malllaka. When in Rome act like Romans. Εξάγουμε πολιτισμό!

Φτάνω στον Λευκό Πύργο. Εδώ πλέον επικρατεί το αδιαχώρητο. Μικροπωλητές κάθε είδους με γεννήτριες φασαριόζες και πολύχρωμα φώτα, κόσμος που πάει να ανέβει στα καραβάκια για βόλτα στον Θερμαϊκό, κάποιοι έχουν ραντεβού και ψάχνονται με την βοήθεια των κινητών, παιδάκια τρέχουν, κάτι μαυρούληδες κάνουν φασαρία φωνάζοντας και γελώντας, οικογένειες μεταναστών με γυναίκες μαντυλοφορούσες. Ένας χαμός.

Κρίνω ότι είναι επικίνδυνο να μπω στο κομμάτι της παλιάς παραλίας και παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Ο Αμερικάνος με τις ανακοινώσεις του μετρό στα αυτιά μου, με εμψυχώνει. Αύριο πάλι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου