Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Άνοιξη

Οδηγώ στην Ανθέων, που για μένα δεν θα γίνει ποτέ Γεωργίου Παπανδρέου. Τόσους δρόμους είχαμε με αδιάφορα ονόματα. Γιατί έπρεπε να αλλάξουμε αυτό;

Στο μυαλό μου χορεύουν, ένα πένθιμο αργόσυρτο χορό, ο χαμένος πιλότος, οι πύραυλοι που ισοπεδώνουν την Συρία και ο Ταγίπ με τις Ταγιπιές του. Είναι τόσο έντονα τα ερεθίσματα που έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα η κρίση και οι αποτυχημένοι διαχειριστές της, που στερούν κάθε προοπτική από την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Ο καιρός έχει γλυκάνει. Το Πάσχα πέρασε και έχουμε πάρει σούπμιτοι την κατηφόρα για το καλοκαίρι. Το ραδιόφωνο παίζει μια μουσική αδιάφορη και ο άνθρωπος πίσω από το μικρόφωνο μας έχει λυπηθεί και μας έχει αφήσει στην ησυχία μας.

Το παράθυρο του οδηγού είναι πάντα ανοιχτό. Χειμώνα, καλοκαίρι. Ξαφνικά μια υπέροχη μυρωδιά επιτίθεται στα ρουθούνια μου. Γυρίζω δεξιά και αριστερά το κεφάλι μου, σαν σκύλος που βρέθηκε σε σουβλατζίδικο. Οι νεραντζιές έχουν ανθίσει και το μεθυστικό τους άρωμα πλανιέται στον αέρα. Το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια από αυτές, στην άκρη του πεζοδρομίου. Κανονική τρικυμία στο κρανίο, που δεν έχει… Στα ψηλά κλαδιά κρέμονται ακόμα οι πορτοκαλί καρποί της προηγούμενης χρονιάς. Αυτοί που δεν ωρίμασαν αρκετά, για να πέσουν κάτω. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτούς. Κανείς δεν τους μάζεψε. Πιο κάτω, πάμπολλα άσπρα λουλουδάκια. Οι υπεύθυνοι της αρωματικής επίθεσης, που μόλις δέχτηκα και πιο κάτω νέα φρέσκα, ανοιχτόχρωμα πράσινα φύλλα, σε κλαδιά που βγήκαν φέτος μετά τον περσινό παγετό. Κανονικός θρίαμβος της ζωής και η ομορφιά του να βλέπεις τρεις γενιές, μαζεμένες σε ένα δέντρο. Η γιαγιά, η μάνα και η κόρη! Η χαρά της ζωής και η ελπίδα που γεννάει η άνοιξη.

Έχω μεθύσει από τα αρώματα. Σκέφτομαι τα τραγούδια που έχουν γραφτεί, για τα άνθη της «ξαδέλφης» τους, της λεμονιάς. Τα άνθη που κάποτε στόλιζαν τα μαλλιά της νύφης, στους γάμους που έχουν την τιμητική τους από εδώ και πέρα. Η νύφη έρχεται. Ο οδηγός κορνάρει.

Ωπ δεν είναι η νύφη. Ο οδηγός του από πίσω αυτοκινήτου είναι, που δεν εκτίμησε την ποιητική ανοιξιάτικη ονειροπόληση, και μου λέει κάτι στα «Γαλλικά». Του χαμογελάω. Τον χαιρετάω και συνεχίζω τον δρόμο μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου