Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Φτώχια

Οδηγώ το πρωί και ακούω στο ραδιόφωνο «ένα μύθο θα σας πω». Είναι ο ήλιος ο πρωινός. Είναι που μου μπαίνουν οι σκέψεις για την επερχόμενη άνοιξη. Νιώθω ωραία. Γυρίζω στην κόρη μου και της λέω ότι δεν είναι η πρώτη εκτέλεση. Εκείνη ήταν με τον Γιώργο Μούτσιο, από την Λυσιστράτη. Ο Μούτσιος ήταν ένας περίεργος ηθοποιός που είχε παίξει από Επίδαυρο μέχρι soft πορνό, της εποχής. Η υπέροχη μουσική του Μάνου Χατζηδάκη.

Σε λίγο ο εκφωνητής επιβεβαιώνει αυτά που είπα και γελάμε. Μετά αμέσως σοβαρεύω. Μου ξανάρχεται στο μυαλό κάτι που με τριβελίζει πολύ τον τελευταίο καιρό. Πώς φτωχύναμε έτσι! Η δική μας γενιά έζησε με φωτοδότες σαν Χατζηδάκη, τον Θεοδωράκη, τον Ξαρχάκο, τον Μαρκόπουλο, τον Μικρούτσικο, τον Μούτση, τον Σαββόπουλο. Μπορεί να μην είχε κατοχή και πείνα και ρετσίνα, με την ένοια που έλεγε ο Τζιμάκος, αλλά σίγουρα τώρα πλέον ζει την δική της κατοχή – πείνα – ξενιτιά.

Τι αποτέλεσμα είχε όλο αυτό στην μουσική; Δανείζομαι πάλι Τζιμάκο και λέω «τσιχλοτραγουδάκια, χωρίς μαγκιά και ήθος». Ο κόσμος καίγεται και εμείς σιγοτραγουδάμε την δέκατη έκτη εκτέλεση των τραγουδιών του Χιώτη. Σε λίγο τα παιδιά δεν θα ξέρουν ποια ήταν η αρχική.

Κάτι δεν πάει καλά. Το ξέρω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμπέσουν και πάλι τα ιερά τέρατα που έγραψα πιο πάνω. Ήταν σαν ένα μοναδικό αστρονομικό φαινόμενο, που συμβαίνει μια φορά στα χίλια χρόνια. Έχω όμως την ελπίδα, ότι αυτή η ιδιότυπη «κατοχή και πείνα» που ζούμε, θα γεννήσει κάτι καλό στην τέχνη. Δεν μπορεί. Πρέπει και αυτή η γενιά κάπως να εκφραστεί. Πρέπει κάπως να αφήσει το αποτύπωμα της στην ιστορία με έργα πρωτότυπα και όχι «πήραμε το παλιό από το ντουλάπι, το ξεσκονίσαμε, του βάλαμε μια κορδέλα και το πάμε δώρο».


Καλημέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου