Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Εορτή των Θεοφανίων

Η γιορτή των Θεοφανίων σήμερα. Γιορτάζει ο Φώτης, η Φωτεινή, η Φανή, η Φώφη και φυσικά η σουλτάνα η Φωφώ που δεν φοβάται κανέναν. Χρόνια τους πολλά. Υγεία και καλή φώτιση, μέρα που είναι.

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στον Ρούντολφ που έχει μύτη φωτεινή και έτσι είναι ο μόνος που καταφέρνει να συμμετέχει σε δύο από τις τρεις μεγάλες γιορτές του δωδεκαημέρου. Για να δούμε τώρα ποιόν θα κοροϊδεύουν τώρα οι άλλοι τάρανδοι;

Θα πάμε στην εκκλησία να παρακολουθήσουμε την λειτουργία των Θεοφανίων με τον αγιασμό των υδάτων. Θα ακούσουμε το υπέροχο «εν Ιορδάνη» που είναι το αγαπημένο μου απολυτίκιο. Θα μας βρέξει ο ιερέας με τον βασιλικό και μετά θα βγούμε έξω και θα παίξουμε το καθιερωμένο κατανυκτικό ξύλο για ένα γέμισμα ποτηριού με αγιασμό. Η γιαγιά με την γούνα σκυλάρ, που μυρίζει ναφθαλίνη, σε σπρώχνει με όλη την ορμή που δίνουν εκατό κιλά, αμπαλαρισμένα σε ένα κορμί ένα και πενήντα. Από δίπλα ο παππούς που φωνάζει οργισμένος «τσκ τσκ τσκ δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι» καθώς κάνει κεφαλοκλείδωμα σε κάποιον που πήγε να του πάρει την θέση που οδηγεί στην κάνουλα. Την σκηνή παρακολουθεί με απαξιωτικό χαμόγελο νεαρός με μούσι και ακουστικά στα αυτιά, που λέει μέσα από τα δόντια του «μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος» και ορμάει πάνω από όλους, σαν ροκ σταρ που πέφτει επάνω στο κοινό του σε συναυλία. Έχουμε και δουλειές, δεν θα φάμε εδώ όλη την μέρα.

Στη συνέχεια θα πάμε στο σπίτι και θα κόψουμε την βασιλόπιτα με αύξοντα αριθμό 4711. Για την σημερινή μέρα κρατάμε μια πεντανόστιμη τριφτή εκδοχή του γλυκού, που έφτιαχνε η μητέρα μου και συνεχίζει να φτιάχνει η αδελφή μου συνεχίζοντας την παράδοση. Αυτήν την τρώω με συνοδεία φέτας (ναι ρε φίλε εμένα έτσι με αρέσει) και ζεστού καφέ καθώς ακούμε τα καράβια να σφυρίζουν στο Πειραιά, ενώ άθεοι κυβερνώντες σταυροκοπιούνται για να μην κακοκαρδίσουν παπάδες και ευσεβής ψηφοφόρους. Ψηφαλάκια είναι αυτά…

Από σήμερα, το όμορφο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, που αναβοσβήνει στο σαλόνι είναι κάτι σαν προτεινόμενος για αποχώρηση σε reality show. Δεν θέλουμε να φύγει αλλά να «έτσι είναι το παιχνίδι» και εμείς θα το αγαπάμε και ας είναι διαλυμένο σε πολλά κομμάτια μέσα στο πατάρι. Πριν από αυτό θα πρέπει να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να αρχίσουμε το ξεστόλισμα. Παραδοσιακά θα ξεχαστεί ένα στολίδι «κάτω» το οποίο θα περιμένει τα επόμενα Χριστούγεννα, σαν το χιόνι που δεν λιώνει και περιμένει το επόμενο.

Οι μαθητές και οι καθηγητές (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε) βλέπουν με τρόμο τον σχεδόν ανοιξιάτικο καιρό και αναπολούν τα μπερεκέτια του περσινού χιονιά, με τα σχολεία που άνοιξαν λίγο πριν κλείσουν για το Πάσχα. Το μήνυμα είναι σαφές. Από Δευτέρα σχολείο. Τον πόνο και την θλίψη τους δεν συμμερίζονται δημοτικοί άρχοντες που νιώθουν ανακουφισμένοι καθώς δεν έχουν να διαχειριστούν παγωμένες αλατιέρες και δρόμους που κλείνουν με μια πούδρα χιονιού.


Και του χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου