Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Θα πας στο συλλαλητήριο;

Πώς να σε το πω; Είμαι μπερδεμένος.

Δεν είμαι ο τύπος που πάει στις πορείες και τα συλλαλητήρια. Δεν πάω σε πολιτικές συγκεντρώσεις και ομιλίες. Βαριέμαι αφάνταστα. Θυμάμαι ότι είχα κατέβει σε μια πρώτη πρώτη συγκέντρωση «αγανακτισμένων» στον Λευκό Πύργο. Γρήγορα ένιωσα έξω από τα νερά μου και αποχώρησα. Δεν πήγα στους Μένουμεευρώπηδες αν και επιθυμούσα διακαώς να μείνουμε Ευρώπη.

Αύριο θα γίνει ένα συλλαλητήριο με θέμα το όνομα της γειτονικής χώρας. Όταν το έμαθα σκέφτηκα «ωραία, να πάτε». Μετά άρχισαν να το καταδικάζουν χλιαρά ή ζεστά κυβέρνηση, αντιπολίτευση, διοίκηση της εκκλησίας. Ψύλλοι στα αυτιά με μπήκανε, ω ω.

Καλά, η κυβέρνηση, έχει αναλάβει εργολαβία να κλείσει εις βάρος των Ελλήνων όποιο θέμα τους καίει. Λογικό να μην θέλει να υπάρχουν αντιδράσεις.

Η αντιπολίτευση όμως; Οι «εδώ και τώρα εκλογές για να σωθεί ο τόπος;». «Να πάνε ή να μην πάνε οι βουλευτές της, πράττοντας κατά συνείδηση». Ωραία. Δηλαδή, εγώ σας λέω να μην πάτε, αλλά δεν κάνει να φανώ και ότι είμαι αντίθετος σε κάτι που καταφανώς αντιτίθεται στις κυβερνητικές μεθοδεύσεις. Χαχόλικα πράγματα. Έλλειψη πολιτικής ή ανειλημμένες δεσμεύσεις προς τρίτους;

Είναι και η διοίκηση της εκκλησίας. Πού είναι οι πύρινοι από άμβωνος λόγοι για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας; Που είναι οι παπάδες μπροστάρηδες; Αλήθεια γιαγιά, του σου είπε ο παπάς στο κήρυγμα και τι ο δεσπότης;

Κάτι μυρίζει εδώ και μυρίζει άσχημα. Κάτι σαν συμπαιγνία και όχι σαν εθνική συνεννόηση. Η εθνική συνεννόηση πρέπει να έχει ως αντικείμενο την προώθηση, με ενιαία γραμμή, των εθνικών συμφερόντων και όχι την άνευ όρων συνθηκολόγηση.

Είναι και οι Χρυσαυγίτες που θα προσπαθήσουν να καπελώσουν την συγκέντρωση και μάλλον βολεύουν όλους τους προηγούμενους.

Είναι και οι «αντιεξουσιαστές» (αριστερός καθρέφτης της Χρυσής Αυγής) που θα προσπαθήσουν να εξουσιάσουν και να φοβίσουν τους φιλήσυχους πολίτες που θα κατέβουν να διαδηλώσουν για το αυτονόητο.

Είναι και τα σούργελα με τις ασπίδες, τους θώρακες και τις στολές του Μεγαλέξανδρου, που δεν με κάνουν ακριβώς να καμαρώνω.

Είναι και διάφορες, ευτυχώς όχι πολλές, φωνές που προσπαθούν να παρουσιάσουν το Σκοπιανό ως πρόβλημα των Μακεδόνων και όχι όλων των Ελλήνων.


Είναι κάτι φορές που μπαίνει ο διάολος μέσα μου και ίσως πάω στο συλλαλητήριο γιατί πολλά δεν με αρέσουν από αυτά που βλέπω. Όχι ότι θα αλλάξω κάτι, αλλά δεν το σηκώνει το τομάρι μου άλλο δούλεμα. 

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Περί μπλε χαπιών και άλλων δαιμόνων

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους γιατί μάλλον πέσαμε στην λούμπα αυτού που κοιτούσε το δάχτυλο που έδειχνε τον ήλιο.

Μου είναι αδιάφορο αν ο δήμαρχος πηγαίνει σε οίκους ανοχής, είτε στα πλαίσια της επαφής με τους δημότες, είτε ως πελάτης.

Μου είναι αδιάφορο αν έχει ερωτικές σχέσεις. Ελπίζω να έχει και του το εύχομαι, όπως το ίδιο εύχομαι σε όλους μας.

Μου είναι αδιάφορο αν παίρνει τα μπλε χαπάκια με τις χούφτες και το γλεντάει ή αν περνάει τα Σαββατόβραδα βλέποντας «Στην υγειά μας» στην TV τρώγοντας νερόβραστη σούπα.

Δε με ενδιαφέρουν οι σεξουαλικές επιδόσεις ενός εβδομηνταπεντάχρονου, όπως δεν θα με ενδιέφεραν φυσικά, ακόμα και αν ήταν τριαντάχρονος. Υποθέτω ότι δεν εκλέχτηκε δύο φορές γι αυτές.

Με ενδιαφέρουν όμως οι επιδόσεις του στα θέματα που του έχουμε αναθέσει να διαχειριστεί για λογαριασμό μας. Με ενδιαφέρει η διαχείριση της καθαριότητας. Με ενδιαφέρει η αναρχία και η ολοκληρωτική ήττα της νομιμότητας στα θέματα κατάληψης δημοσίου χώρου. Με ενδιαφέρει το παρεμπόριο που ανθεί. Με ενδιαφέρουν τα τριπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια που κάνουν βόλτες σε πεζοδρόμια και πεζόδρομους και εσχάτως και τα ποδήλατα με τους ποδηλάτες που πιστεύουν ότι είναι υπεράνω νόμων. Αν και αυτοί οι τελευταίοι νομίζω ότι δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του, πλην φυσικά του κομματιού που αφορά τους ποδηλατοδρόμους που, μαζί με τις λεωφορειολωρίδες,  αποτελούν ένα από τα ανέκδοτα της πόλης. Με ενδιαφέρουν τα ΤΑΧΙ που έχουν κάνει πιάτσα όλο το κέντρο και τις λεωφορειολωρίδες της Όλγας. Με ενδιαφέρει η εγκατάλειψη της υπέροχα αναπλασμένης Νέας Παραλίας. Με ενδιαφέρουν οι καντίνες, και τα καρότσια με το μαλλί της γριάς με τα νέον και τις γεννήτριες που μπορούν και αυθαιρετούν χωρίς να τους ακουμπάει κανένας. Τέλος με ενδιαφέρουν οι, επιεικώς, επιπολαίες παρεμβάσεις του σε εθνικά θέματα.

Εμένα λοιπόν αυτά με ενδιαφέρουν, αγαπητέ κύριε δήμαρχε, αλλά φοβάμαι ότι δεν λύνονται ούτε με μια χούφτα μπλε χαπιών, ούτε με μια νταμιτζάνα  Σουπερμαντολίνης (πού την θυμήθηκα!). Το πουλάκι πέταξε και δυστυχώς δεν αναφέρομαι σε αυτό για το οποίο συζητάει η πόλη από χθες.


Καλό σαββατοκύριακο. 

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Εορτή των Θεοφανίων

Η γιορτή των Θεοφανίων σήμερα. Γιορτάζει ο Φώτης, η Φωτεινή, η Φανή, η Φώφη και φυσικά η σουλτάνα η Φωφώ που δεν φοβάται κανέναν. Χρόνια τους πολλά. Υγεία και καλή φώτιση, μέρα που είναι.

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στον Ρούντολφ που έχει μύτη φωτεινή και έτσι είναι ο μόνος που καταφέρνει να συμμετέχει σε δύο από τις τρεις μεγάλες γιορτές του δωδεκαημέρου. Για να δούμε τώρα ποιόν θα κοροϊδεύουν τώρα οι άλλοι τάρανδοι;

Θα πάμε στην εκκλησία να παρακολουθήσουμε την λειτουργία των Θεοφανίων με τον αγιασμό των υδάτων. Θα ακούσουμε το υπέροχο «εν Ιορδάνη» που είναι το αγαπημένο μου απολυτίκιο. Θα μας βρέξει ο ιερέας με τον βασιλικό και μετά θα βγούμε έξω και θα παίξουμε το καθιερωμένο κατανυκτικό ξύλο για ένα γέμισμα ποτηριού με αγιασμό. Η γιαγιά με την γούνα σκυλάρ, που μυρίζει ναφθαλίνη, σε σπρώχνει με όλη την ορμή που δίνουν εκατό κιλά, αμπαλαρισμένα σε ένα κορμί ένα και πενήντα. Από δίπλα ο παππούς που φωνάζει οργισμένος «τσκ τσκ τσκ δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι» καθώς κάνει κεφαλοκλείδωμα σε κάποιον που πήγε να του πάρει την θέση που οδηγεί στην κάνουλα. Την σκηνή παρακολουθεί με απαξιωτικό χαμόγελο νεαρός με μούσι και ακουστικά στα αυτιά, που λέει μέσα από τα δόντια του «μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος» και ορμάει πάνω από όλους, σαν ροκ σταρ που πέφτει επάνω στο κοινό του σε συναυλία. Έχουμε και δουλειές, δεν θα φάμε εδώ όλη την μέρα.

Στη συνέχεια θα πάμε στο σπίτι και θα κόψουμε την βασιλόπιτα με αύξοντα αριθμό 4711. Για την σημερινή μέρα κρατάμε μια πεντανόστιμη τριφτή εκδοχή του γλυκού, που έφτιαχνε η μητέρα μου και συνεχίζει να φτιάχνει η αδελφή μου συνεχίζοντας την παράδοση. Αυτήν την τρώω με συνοδεία φέτας (ναι ρε φίλε εμένα έτσι με αρέσει) και ζεστού καφέ καθώς ακούμε τα καράβια να σφυρίζουν στο Πειραιά, ενώ άθεοι κυβερνώντες σταυροκοπιούνται για να μην κακοκαρδίσουν παπάδες και ευσεβής ψηφοφόρους. Ψηφαλάκια είναι αυτά…

Από σήμερα, το όμορφο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, που αναβοσβήνει στο σαλόνι είναι κάτι σαν προτεινόμενος για αποχώρηση σε reality show. Δεν θέλουμε να φύγει αλλά να «έτσι είναι το παιχνίδι» και εμείς θα το αγαπάμε και ας είναι διαλυμένο σε πολλά κομμάτια μέσα στο πατάρι. Πριν από αυτό θα πρέπει να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να αρχίσουμε το ξεστόλισμα. Παραδοσιακά θα ξεχαστεί ένα στολίδι «κάτω» το οποίο θα περιμένει τα επόμενα Χριστούγεννα, σαν το χιόνι που δεν λιώνει και περιμένει το επόμενο.

Οι μαθητές και οι καθηγητές (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε) βλέπουν με τρόμο τον σχεδόν ανοιξιάτικο καιρό και αναπολούν τα μπερεκέτια του περσινού χιονιά, με τα σχολεία που άνοιξαν λίγο πριν κλείσουν για το Πάσχα. Το μήνυμα είναι σαφές. Από Δευτέρα σχολείο. Τον πόνο και την θλίψη τους δεν συμμερίζονται δημοτικοί άρχοντες που νιώθουν ανακουφισμένοι καθώς δεν έχουν να διαχειριστούν παγωμένες αλατιέρες και δρόμους που κλείνουν με μια πούδρα χιονιού.


Και του χρόνου.