Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Όνειρο ήταν.

Γύρισα από τη δουλειά πολύ κουρασμένος, σωματικά και ψυχικά. Κάθισα στην πολυθρόνα και πριν καλά καλά το καταλάβω με πήγε ο ύπνος. Ένας ύπνος βαθύς, λυτρωτικός για το σώμα και την ψυχή. Ένας ύπνος γεμάτος όνειρα.

Ονειρεύτηκα, λοιπόν, ότι γιορτάζαμε την επέτειο του Πολυτεχνείου, τιμώντας τους αγωνιστές και τις ιδέες που εξέφραζαν. Χωρίς να χρειάζεται η πόλη να γίνει «αστακός». Με την αστυνομία παρούσα για να διευκολύνει όσους θέλουν να κινηθούν στο κέντρο και να διαδηλώσουν και όχι για να «παίξει» κλεφτοπόλεμο με τριάντα αλήτες. Πολίτες που, με την ευκαιρία της επετείου, συζητούν και θα προβληματίζονται για την γενιά του Πολυτεχνείου που αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε. Για τους λόγους που προκάλεσαν την εξέγερση. Που έκαναν επιτέλους μια ανοιχτή συζήτηση για την χούντα και όλους αυτούς που την αποδέχτηκαν, συνέπλευσαν μαζί της και πιθανώς τώρα την αναπολούν. Πολίτες που δεν θα έκρυβαν το παρελθόν σε ανήλιαγα υπόγεια προσποιούμενοι ότι η Ελένη τους από το Κωσταλέξη της ιστορίας τους απλώς δεν υπάρχει.

Ονειρεύτηκα μια κοινωνία που δεν αποδέχεται, ως κάτι φυσιολογικό, τον αλήτη που σπάει το πανεπιστήμιο κριμένος πίσω από τον βιασμό της έννοιας του ασύλου. Αναγνωρίζει τον φασίστα-λύκο που φοράει την προβιά του δημοκράτη. Μια κοινωνία με νόμους και θερμούς που λειτουργούν και γίνονται σεβαστοί από τους πολίτες της.

Ονειρεύτηκα παιδιά που τιμούν την προσπάθεια που έκαναν τα ίδια και η οικογένεια τους  το καλοκαίρι, για να έχουν ένα ποιοτικό σχολικό περιβάλλον και δεν επιτρέπουν σε κανέναν αλήτη να πάει να βανδαλίσει το δεύτερο σπίτι τους. Παιδιά ενεργούς πολίτες της κοινωνίας τους, που αντιλαμβάνονται ότι το σπίτι τους δεν σταματάει στην πόρτα του διαμερίσματος τους.

Ονειρεύτηκα πολιτικούς  που λογοδοτούν για τις πράξεις τους, απέναντι σε αυστηρούς πολίτες. Σε πολίτες που είναι το ίδιο αυστηροί προς τους πολιτικούς αλλά και προς τους εαυτούς τους. Πολίτες που απαιτούν την εφαρμογή των νόμων και την λειτουργία του πολιτεύματος. Που δεν αποδέχονται να πνίγεται ο διπλανός του και αυτός που απέτυχε να του εξασφαλίσει την ασφάλεια, να του πετάει λάσπη από επάνω.

Ονειρεύτηκα μια πολιτική ηγεσία που να παρουσιάζει ένα ενιαίο σοβαρό πρόσωπο προς το εξωτερικό της χώρας. Ανθρώπους σοβαρούς που να ακολουθούν μια εξωτερική πολιτική μακρόπνοη και με στόχους, απαλλαγμένη από τα μικροσυμφέροντα του κάθε πολιτικάντη.

Ονειρεύτηκα ανθρώπους που δουλεύουν με σύστημα και πρόγραμμα και όχι τσαρλατάνους που όταν το πλοίο βυθίζεται μετά και από δικούς τους κακούς χειρισμούς, να αμολούν μια φωτοβολίδα και να περιμένουν να θαυμάσουμε την φωτοβολίδα.

Ονειρεύτηκα ένα κράτος πολιτών με αλληλοσεβασμό. Ένα κράτος που ο πολίτης θεωρεί αδιανόητο να παραβεί τους νόμους και που όμως γνωρίζει ότι οι νόμοι είναι εκεί για να καθορίσουν τους κανόνες της κοινής ζωής των πολιτών.

Ύστερα ονειρεύτηκα ότι όλα αυτά γινόταν στην Ελλάδα, την πατρίδα μου που αγαπώ και τιμώ. Την Ελλάδα που έφτασα να σκέφτομαι ότι δεν είναι το καλύτερο μέρος για να ζω με την οικογένεια μου. Την Ελλάδα με το εξαιρετικά βαρύ πια περιβάλλον, που  κάνει έστω και ένα σύντομο ταξίδι σε μια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, ευκαιρία για μερικές ελεύθερες χαρούμενες ανάσες.

Ξύπνησα και αρνήθηκα να πιώ καφέ ή να πάρω την κρυάδα της επικαιρότητας, πριν να μοιραστώ μαζί σας το όνειρο μου. Να το καταγράψω πριν το χάσω. Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου