Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι

Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος.

Χθες είχαμε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά (λες και υπάρχουν και εύκολες) και δεν βρήκα τον χρόνο να επισκεφτώ τα διάφορα ειδησεογραφικά sites. Έχω εγκαταστήσει στο κινητό, μια από αυτές τις εφαρμογές που σου παρουσιάζουν τα “breaking news”. Χθες είχε μετατραπεί σε ένα κοντέρ που μετρούσε νεκρούς…

Πόνος, θλίψη, οργή. Πού είναι το κράτος; ρωτάμε όλοι. Ποιος είναι το κράτος; ρωτάω εγώ.

Το κράτος είναι εκεί που το θέλουμε και είναι όπως το θέλουμε. Δεν είναι δυνατόν να ζητάω το κράτος είναι παρών όταν βρέχει, όταν πιάνει φωτιά και όταν γίνεται σεισμός ενώ θέλω να απουσιάζει όταν χτίζω μέσα στο χείμαρρο, όταν αγοράζω τα καμένα και όταν διαλέγω τον μάστορα που θα μου κάνει το πανωσήκωμα σε μια νύχτα χωρίς βουλή χωρίς Θεό, σαν βασιλιάς σε αρχαίο δράμα.

Πού είναι οι υπεύθυνοι; Πού είναι οι υπουργοί, περιφερειάρχες, οι δήμαρχοι; Είναι ακριβώς εκεί που τους βάλαμε και θα τους ξαναβάλουμε. Αποδεχόμαστε πλήρως τον υπουργό που δέχεται την καταστροφή στον Αργοσαρωνικό, την περιφερειάρχη που φαίνεται ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά της με την αντιπλημμυρική προστασία, τον δήμαρχο που του πάγωσαν οι αλατιέρες. Θα τους ψηφίσουμε με την πρώτη ευκαιρία ξανά. Τους αποδεχόμαστε όπως και εκείνοι αποδέχονται εμάς και το συμφεροντάκια μας, τον δημόσιο υπάλληλο που την κοπανάει ή που «τα ξύνει» στη δουλειά. Τον «βολικό» που «τα παίρνει» και τον «στριφνό» που καταποντίζεται στην υπηρεσία γιατί θέλει να είναι σωστός, τυπικός, ευσυνείδητος.

Ο όρος «ακραία καιρικά φαινόμενα» είναι μια πολύ βολική διατύπωση, που εφευρέθηκε από κάποιον υπουργό σε μια από τις τελευταίες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και από τότε βόλεψε μια χαρά και τους Νεοδημοκράτες και τώρα και τους Συριζαίους. «Ακραία καιρικά φαινόμενα» είναι αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν «αποδιοπομπαίο τράγο». Βρίσκουμε κάποιον ή κάτι και του φορτώνουμε τα πάντα, αποποιούμενοι τις ευθύνες μας.  Ναι χθες φαίνεται ότι έβρεξε πολύ. Όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από το σύνηθες (δεν θα πω φυσιολογικό γιατί στην φύση δεν υπάρχει φυσιολογικό) τότε ο σχεδιασμός μας λέει ότι είναι αποδεκτό να έχουμε ζημίες (κάποιες φορές μεγάλες) αλλά απαράδεκτο να θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα. Εδώ λοιπόν ο στόχος του σχεδιασμού χάθηκε πλήρως. Το σύστημα δεν λειτούργησε και μάλιστα όχι μια φορά αλλά τουλάχιστον σε δεκαπέντε περιπτώσεις. Τι θα γίνει; Τίποτε εκτός από δεκαπέντε κηδείες… Θα κλάψουμε και θα στενοχωρηθούμε για μερικές μέρες. Θα ανεβάσουμε σημαίες μεσίστιες. Θα φωνάξουμε στα καφενεία και στη συνέχεια θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι κάναμε, να ψηφίζουμε αυτούς που ψηφίζαμε για τους λόγους που τους ψηφίζαμε. Για να μας κάνουν τη δουλίτσα μας.

Συγνώμη Κεμάλ αλλά σήμερα θα σε καληνυχτίσω πρωί. Ίσως επειδή δεν ξημέρωσε, ίσως γιατί νιώθω ότι θέλω να βρεθώ μακριά, σε άλλο ημισφαίριο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου