Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Μέρα βροχερή

Να χαμε να λέγαμε χειμώνας. Τη μια μέρα λιακάδα, γυαλί ηλίου και ανοιχτό παράθυρο και την επόμενη βροχή και κρύο μπούζι, με υγρασία.

Τα φώτα του δρόμου έχουν σβήσει. Το λιγοστό φως της μέρας, που ξημερώνει, συμπληρώνουν τα φανάρια της τροχαίας και τα κόκκινα στοπ των αυτοκινήτων. Αντανακλώνται στον βρεμένο οδόστρωμα και τη μια δείχνουν τη λακκούβα που έχει γεμίσει νερό και την άλλη την άσφαλτο που ξεπλένεται. Χαράς ευαγγέλια για τις φίλες που θα αρχίσουν να δημοσιεύουν φωτογραφίες μοντέλων με γκέτες, μακριά πουλόβερ και μια κούπα καφέ στο χέρι, μπροστά στο τζάκι. Τις σκέφτομαι με ρόμπα χοντρή, παντόφλα και κοντή κάλτσα, ρολά στο μαλλί και έναν Ελληνικό στο χέρι να ποστάρουν ρομαντικές φωτογραφίες.

Εγώ πάλι ονειρεύομαι ότι είμαι πιτσιρίκι, φοράω γαλότσες και χοντρή καρό μουσαμαδιά για να κατέβω στον δρόμο να χοροπηδήξω μέσα στα νερά. Εκεί που το νερό γεμίζει την λακκούβα και καθρεφτίζει τον συννεφιασμένο ουρανό. Η βροχή συνεχίζει να πέφτει και σπάει την εικόνα γεμίζοντας την ήρεμη «γυάλινη» επιφάνεια με ομόκεντρους κύκλους. Σε λίγο θα έλθουν και άλλα παιδιά. Θα παίξουμε εκείνο το παιχνίδι που πηδούσες μια εσύ και μια ο άλλος, με τα πόδια ανοιχτά, προσπαθώντας να βρέξεις περισσότερο από όσο θα βραχείς.

Ανοιγοκλείνω τα μάτια και είμαι στο Παρίσι. Σε μια γειτονιά που με φιλοξένησε για λίγες μέρες πριν από ένα χρόνο. Έχουμε ανακαλύψει τυχαία, ότι κάτω από το σπίτι μας στήνεται υπαίθρια αγορά για τρεις μέρες κάθε εβδομάδα. Ο καιρός, σαν τον σημερινό, έτσι βροχερός με κρύο και υγρασία. Φοράω ότι πιο ζεστό είχα προνοήσει να πάρω μαζί μου και το πανωφόρι που το αγόρασα από εκεί πριν από δύο μέρες και να που ήλθε η ώρα να το χρησιμοποιήσω. Είμαι μεγάλος και έχω άσπρα μαλλιά στο κεφάλι, αλλά αυτό είναι το μόνο που με συνδέει με την πιθανή σοφία της ηλικίας. Δεν παίρνω ομπρέλα και ας γίνω παπί. Βγαίνω έξω και περπατώ. Η μεγαλύτερη παραχώρηση που κάνω είναι να βάλω την κουκούλα. Σύντομα την αποχωρίζομαι και αυτή γιατί με κάνει να νιώθω σαν τον λύκο που δε μπορεί να γυρίσει το κεφάλι του. Ας βραχώ. Από ζάχαρη δεν είμαι. Προσπερνάω τους πάγκους με τα κινέζικα μπλιμπλίκια και τους άλλους με τα βρακιά και τις μαϊμού μπλούζες της Παρί. Προχωράω παρακάτω και βγαίνω εκεί που είναι τα μαγαζιά με τα παλιά. Απίστευτη εξειδίκευση! Ο ένας έχει παλιά παιδιά παιχνίδια. Ο άλλος πιάτα και μαχαιροπίρουνα. Παραδίπλα βιβλία και περιοδικά. Μια μεγάλη μάντρα, στη γωνία, με άναρχα στοιβαγμένα μπρούτζινα μεγάλα λιοντάρια και βαριές σκαλιστές πόρτες που παραπέμπουν σε περιφράξεις πύργων στη Γαλλική εξοχή.

Ούτε και εγώ ξέρω πόση ώρα περπατάω. Στο ράδιο του μυαλού μου ακούω τη φωνή του Καλογιάννη να μου τραγουδάει «λαβομάνα στυλ και ανθοστήλες κράνη, πιάτα, ξιφολόγχες και αρβύλες. Πήγα για να βρω καμιάν αντίκα, και τα όνειρά σου να πουλάνε βρήκα». Πας παντού αλλά τα ακούσματα τα παιδικά τα παίρνεις μαζί σου.

Σταματάω σε έναν πάγκο που ψήνει διάφορα. Άραβες αυτοί, Έλληνας εγώ, εξοπλισμένος με τα Γαλλικά του σχολείου, καταφέρνουμε να βγάλουμε άκρη. Βρίσκομαι να τρώω ένα «μπουρί» αραβικής πίτας παραγεμισμένο με διάφορα ψιλοκομμένα κρέατα, πιπεριές και κρεμμύδια, αρωματισμένα με βαριά μπαχάρια. Έχω ένα φόβο για την ποιότητα αλλά δεν μπορώ να μην απολαύσω την πλούσια γεύση. Κάθε βουκιά και μια έκρηξη αρωμάτων στο στόμα μου.


Η βροχή έχει σχεδόν σταματήσει. Είναι και Σάββατο. Έχουμε να κάνουμε τα ψώνια της εβδομάδας. Θα πάω στη λαϊκή της Μακεδονίας, με την υπαίθρια αγορά μιας συνοικίας του Παρισιού στο μυαλό μου. Η βροχή είναι παντού ή ίδια. Ομπρέλα δε θα πάρω. Δεν μπορείς να κάνεις υπαίθριες συναλλαγές κρατώντας ομπρέλα. Ξεκίνησε ένα όμορφο, μελαγχολικό Σαββατοκύριακο και να που τα κατάφερα να μην γράψω για τον φονιά που του δώσαν άδεια να βγει βόλτα και τους αρχηγούς που θέλουν να γίνουν αρχηγοί χωρίς να έχουν κόμμα και ψηφοφόρους. Καλημέρα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου