Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Στο αερδρόμιο

Πρωί πρωί της Παρασκευής, ακόμα είναι νύχτα έξω και ας άλλαξε η ώρα, κάθομαι στην αίθουσα αναχωρήσεων του αεροδρομίου και παρατηρώ τους ανθρώπους. Οι ταξιδιώτες του πρώτου, άντε και του δεύτερου δρομολογίου για Αθήνα (που είναι και οι πιο πολυάριθμοι) έχουν το δικό τους στυλ και τους δικούς τους κώδικες.

Βλέπω μια ομάδας περίπου δέκα ατόμων. Οι περισσότεροι είναι άντρες με σκούρα κουστούμια αλλά μαζί και δύο γυναίκες μόνο. Η μια φοράει σκούρο φόρεμα ενώ η άλλη μαύρο κουστούμι και άσπρο πουκάμισο. Σα να θέλει να μην ξεχωρίζει από τους άνδρες συναδέλφους της. Στελέχη εταιρειών με έδρα την Αθήνα. Η ποιότητα των ρούχων ανάλογη με το μέγεθος της εταιρείας.  Κατεβαίνουν για εκπαίδευση ή για meeting. Τώρα το πρωί, οι άντρες είναι φρεσκοξυρισμένοι, μυρίζουν after save. Το βράδυ όταν επιστρέφουν, τους βλέπεις κάτω από το χτικιάρικο φως του αεροπλάνου και τους λυπάσαι. Τσαλακωμένοι, με φάτσες κουρασμένες σα να έχει περάσει από πάνω τους φορτηγό. Οι γυναίκες συνήθως κρατιούνται πιο καλά μέχρι το τέλος. Ένας από αυτούς το έχει δει πενθήμερη εκδρομή με το σχολείο, λέει χοντρά αστεία, μιλάει και γελάει φωναχτά. Από δίπλα και ο πέφτουλας που όλο κάτι λέει στα «κορίτσια» και ελπίζει…  Είναι και ο «μεγάλος» που το παίζει σοβαρός. Συνήθως φοράει το πιο καλό κουστούμι και φαίνεται να νιώθει λίγο άβολα ως επικεφαλής της ομάδας. Κάτι ανάμεσα σε γυμνασιάρχη και λοχία στο στρατό. Κοντά του ο γλείφτης που δεν μπορεί να ησυχάσει και την πέφτει στο «μεγάλο» βομβαρδίζοντας τον με νούμερα, τη στιγμή που αυτός ο φουκαράς, που δεν βρίσκεται πλέον στην πρώτη νεότητα, νοσταλγεί το κρεβατάκι του. Θέλει να τον στείλει στο διάολο πρωινιάτικα αλλά συγκρατείται και τον αντιμετωπίζει με ένα συμβατικό χαμόγελο.

Λίγο παραπέρα, ένας κύριος που σίγουρα έχει καβατζάρει τα εξήντα,  με το στυλ πωλητή σε δευτεροκλασάτη εταιρεία, κάθεται σε μια γωνία. Έχει φορέσει τα γυαλιά της πρεσβυωπίας χαμηλά στη μύτη, έχει ανοίξει βιβλιαράκι ημερολόγιο, από τα παλιά, και σημειώνει επάνω σε αυτό με μανία. Χαρτάκια, χαρτούδια μέσα σε αυτό, του υπενθυμίζουν τις διάφορες υποχρεώσεις του. Κάτι σαν pop up windows. Προφανώς τα smartphones και η νέες τεχνολογίες τον αφήνουν αδιάφορο. Όλα επάνω του φαίνονται λίγο «κουρασμένα». Από το βλέμμα του, ως το παλιό κουστούμι και τα παπούτσια με τα πολλά χιλιόμετρα.

Μια νεαρή κοπέλα, έβαλε τα καλά της για να ταξιδέψει. Φοράει στην πλάτη σακιδιάκι γνωστής μάρκας, κρατάει τσάντα laptop, φοράει ακουστικά και σκρολάρει με μανία στο κινητό με την τεράστια οθόνη. Αποπνέει την σιγουριά και την αυθάδεια της ηλικίας που τα ξέρει όλα. Όλα επάνω της είναι τόσο clean αλλά και τόσο εύθραυστα.

Ένα ζευγάρι με τα δύο μικρά παιδάκια που σέρνονται νυσταγμένα και γκρινιάρικα. Ο όγκος των αποσκευών τους, μαρτυράει ότι θα αλλάξουν πτήση για μέρη πιο μακρινά στην Αθήνα. Η μαμά απευθύνεται στα παιδιά στα αγγλικά. Ο μπαμπάς στα Ελληνικά. Εκείνα σέρνονται κάτω στα μάρμαρα παίζοντας νωχελικά με τα παιχνίδια τους. Η Ελληνίδα μάνα θα τρελαινόταν με αυτή την εικόνα.

Ένας μοναχός συνοδευόμενος από έναν νεαρό λαϊκό στέκονται σε μια άκρη ήσυχα. Δεν έχουν αποσκευές. Ένα κομποσκοίνι κοσμεί το χέρι του νεαρού, με την χαρακτηριστική αμφίεση «θεούσου». Ο μοναχός αποπνέει μια οσμή λιβανιού ανάμεικτη με αυτή του ανθρώπου που παραμελεί την προσωπική του υγιεινή. Μιλάνε χαμηλόφωνα.  

Ένας άνδρας λίγο πριν τα εξήντα και μια νεαρή και όμορφη κοπέλα λίγο μετά τα είκοσι πέντε προχωρούν βιαστικοί. Εκείνος φοράει κουστούμι με γραβάτα, έχει κρεμασμένα από το λαιμό γυαλιά με κορδονάκι και κρατάει ένα δερμάτινο χαρτοφύλακα. Εκείνη φοράει ταγιέρ που φωνάζει «παρακαλώ πάρτε με στα σοβαρά». Η στενή φούστα την αναγκάζει να κάνει πολλά γρήγορα βήματα ισορροπώντας επάνω σε ψηλοτάκουνες γόβες, για να ακολουθήσει τον ρυθμό του συνοδού της. Η εικόνα μου λέει ότι είναι δικηγόροι που κατεβαίνουν για δικαστήριο στην Αθήνα.

Μοναχικοί λύκοι, σαν και του λόγου μου, κρατάνε μια τσάντα και προγραμματίζουν στο μυαλό τους, όσα θα ακολουθήσουν στην ημέρα. Έχουν αυτοματοποιήσει τις διαδικασίες του αεροδρομίου. Ανοίξτε την τσάντα. Βγάλτε το laptop. Ανοίξτε την οθόνη. Κινήσεις κοφτές που έχουν επαναληφθεί εκατοντάδες φορές. Σε λίγο θα μπουν στο αεροπλάνο. Ο καθένας, για τους δικούς του λόγους, έχει τις προτιμήσεις του για την θέση την οποία επιλέγει.


Doors to arm and cross check…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου