Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Ο γκρινιάρης πάει παρέλαση

Χθες το πρωί, περπάτησα στη Νέα Παραλία από το Ποσειδώνιο μέχρι τη Σχολή Τυφλών όπου και στάθηκα για να παρακολουθήσω την παρέλαση.

Πέρασα από την εκκλησία του Αγίου Φωτίου και άκουσα από μεγάφωνα «ντουντούκες» και αναρωτήθηκα ποιος ο λόγος να γίνεται αυτή η κακόφωνη επιβολή του «θέλω» του ενός προς τον άλλο. Είναι ενδιαφέρον ότι κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η βλακεία βοηθάει την Χριστιανική θρησκεία.

Είδα και φωτογράφισα την θάλασσα υπέροχα μπουρινιασμένη και ανακατεμένη. Τα εμπορικά και πολεμικά πλοία έστεκαν περήφανα χωρίς να νοιάζονται για τον θυμό της σα να ήταν ένα γυναικείο καπρίτσιο, μέχρι που ηρέμησε και εκείνη. Ο αέρας δυνατός, μας υποχρέωνε να περπατούμε σκυμμένοι προς τα εμπρός και να παίζουμε παιχνίδια ισορροπίας που μας έφεραν γέλια.

Βρήκαμε μια θέση να σταθούμε, χωρίς πολλούς ανθρώπους να μας κόβουν τη θέα, λίγο μετά τη Σχολή Τυφλών.

Ο ΠΤΔ κατέβηκε από αυτοκίνητο και προχώρησε προς την εξέδρα μπροστά από ένα μάλλον παγωμένο κοινό. Κάθε τόσο γυρνούσε δεξιά και αριστερά και ευχόταν, σε ανθρώπους που αδιαφορούσαν για αυτό(ν), χρόνια πολλά. Μάλλον δεν του βγήκε το επικοινωνιακό.. Ενδιαφέρουσες οι φιγούρες των ανδρών της secret service.

Απέναντι μας, ένας ένστολος αστυνομικός κάποιας ηλικίας (αυτό σημαίνει, πλέον, μεγαλύτερος από μένα), από αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης, των έτσι και αλλιώς ήσυχων θεατών, έβγαζε κάθε τόσο φωτογραφίες με το κινητό του. Ανθρώπινη εικόνα που μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Πάντως ο άνθρωπος το ζούσε.

Στο πρώτο κομμάτι, της παρέλασης, μου έκανε εντύπωση το πόσοι «άσχετοι» παρέλασαν. Μέχρι και ασθενοφόρο ιδιωτικής εταιρείας οδικής βοήθειας και σύλλογος συλλεκτών παλαιών στρατιωτικών οχημάτων! Κοινό χαρακτηριστικό όλων, το χύμα το κύμα. Ακόμα και αν το επεδίωκαν δύσκολα θα πήγαιναν τόσο ασύντακτα και ασυντόνιστα.

Ήλθε η ώρα των μηχανοκίνητων. Δεν ξέρω τι τους είχαν πει να κάνουν ή πού είχαν να πάνε μετά, πάντως ουδέποτε στο παρελθόν έχω δει να κινούνται με τόσο μεγάλη ταχύτητα σε παρέλαση. Αυτό φυσικά δεν αποθάρρυνε το κοινό που αρκετές φορές ζητωκραύγασε ενθουσιασμένο.

Λίγο πριν αρχίσουν τα πεζοπόρα αποφασίσαμε να φύγουμε καθώς η βροχή δυνάμωνε. Από το βάθος ακούγαμε να τραγουδούν για την Μακεδονία την ξακουστή και να φωνάζουν για την Ελληνικότητα της. Ο κόσμος ανταποκρινόταν θετικότατα αν και εμένα, που είμαι γνωστός γρουσούζης και ουδέποτε μου πέρασε από το μυαλό η αμφισβήτηση της Ελληνικότητας της, με εκνεύρισαν αυτά τα πιασάδικα κολπάκια. Σαν αυτούς που έρχονται και μιλούν για την ερωτική Θεσσαλονίκη. Τέλος πάντων, οι παρελάσεις γίνονται για να τονώσουν το εθνικό αίσθημα.

Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, κάτω από μια χαλαρή βροχούλα. Εκεί στο ύψος της εξέδρας, είχαν κλείσει το πεζοδρόμιο με σχοινιά και έπρεπε να κάνουμε παράκαμψη. Είδα ένα κτίσμα από το οποίο έβγαιναν κάποιοι αστυνομικοί και υπέθεσα ότι ήταν οι τουαλέτες για τις οποίες είχα διαβάσει αρκετά το τελευταίο διάστημα, αλλά ουδέποτε τις είχα δει. Λογικό, κατά μια έννοια, αφού δεν υπάρχει σχετική σήμανση. Αποφάσισα να κάνω αυτοψία! Ο χώρος καθαρός και χωρίς οσμές. Με υποδέχτηκε μια κυρία η οποία μου είπε ότι τα καζανάκια δεν δουλεύουν αλλά στο τέλος του διαδρόμου υπάρχει βρύση και κουβάς τα οποία έπρεπε να χρησιμοποιήσω! Αναρωτήθηκα γιατί αφού είχε νερό η βρύση με τον κουβά δεν είχε το υπόλοιπο δίκτυο, αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν μου είπε να κάνω τον Άη Γιώργη και να παλέψω με το θηρίο, όπως λέγανε στους νεοσύλλεκτους στο στρατό, που δεν ασχολήθηκα περισσότερο…

Ανακουφισμένος … βγήκα και συνεχίσαμε την βόλτα στην παραλία. Εκεί που είναι τα πευκάκια και τα παγκάκια είδα, προς μεγάλη λύπη μου, ότι το «μέλλον της Ελλάδας» που πριν παρελάσει περήφανα είχε βρει καταφύγιο εκεί, είχε αφήσει ένα απίστευτο σκουπιδαριό με πεταμένα μπουκάλια νερού και χυμών. Αναζήτησα τους κάδους, οι οποίοι ήταν άδειοι…

Σε λίγο εμφανίστηκαν τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα. Σταθήκαμε και θαυμάσαμε τις εντυπωσιακές φιγούρες του πιλότου του σμήνους επιδείξεως και στη συνέχεια επιστρέψαμε στο σπίτι για το εορταστικό γεύμα.

Το καλό με τις παρελάσεις είναι ότι μεσολαβεί ένας χρόνος μεταξύ των επαναλήψεων τους και έτσι προλαβαίνουμε να ξεχάσουμε τα στραβά και να κρατήσουμε τα καλά κατά την προσφιλή συνήθεια του ανθρώπινου μυαλού.


Και του χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου