Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Αχ τα νιάτα!

Η εικόνα σε εκκλησία καθώς περιμένουμε να έλθουν η νύφη και ο γαμπρός. Ο περισσότερος κόσμος κάθεται, αλλά υπάρχουν και ελεύθερες θέσεις.

Τον βλέπω να πλησιάζει. Φοράει κουστούμι παλιό, που δεν του στρώνει καλά και το πουκάμισο έχει σχεδόν βγει από το παντελόνι. Οι τσέπες του σακακιού χάσκουν φουσκωμένες γεμάτες με πράγματα. Το περπάτημα του είναι αργό και έχει κάτι το σχεδόν χορευτικό, καθώς συμμετέχει σε αυτό όλο το σώμα. Μεγάλη προσπάθεια, μικρά συρτά βήματα. Θυμίζει έντονα την κίνηση του φρουί ζελέ, όταν ανοίγεις ξαφνικά την πόρτα του ψυγείου. Υποβαστάζεται από την γυναίκα του, η οποία ελευθερώνει επάνω του όλη την αγάπη της, και τον υπερπροστατευτισμό της. Κάποτε δέκτες αυτής της αγάπης ήταν τα παιδιά. Τώρα αυτά μεγάλωσαν, έφυγαν μακριά και έμεινε μόνη, εκείνη με τον άντρα της. Να τον προσέχει και να τον φροντίζει. Τον έφερε στον γάμο «γιατί έπρεπε». Έτσι το είχαν οι παλιοί. «Τι θα πει ο κόσμος;». «Να μην μας παρεξηγήσει η Σοφούλα. Δεν μπορούμε να μην πάμε».

Με δυσκολία φτάνει σε μια καρέκλα. «Χύνεται» άτσαλα, βαριά σε αυτή και το κάθισμα είναι σα να φέρνει τη λύτρωση. Έχει λαχανιάσει. Κάθεται δίπλα του και εκείνη, αφού πρώτα το τακτοποιήσει τα ρούχα και το δεξί πόδι που στεκόταν σε μια περίεργη γωνία σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα. Τώρα δύσκολα τον ξεχωρίζεις από τους άλλους που κάθονται παραδίπλα. Εκείνος φαίνεται να αδιαφορεί, κοιτάει στο κενό, ενώ το σαγόνι του κινείται αφύσικα οριζόντια και το στόμα είναι μισάνοιχτο.

Προσπαθώ να τον φανταστώ νέο και δυνατό. «Εδώ να πατάει και εκεί να βρίσκεται». Παιδί και νέο άντρα. Να ερωτεύεται. Να παντρεύεται και να αποκτάει παιδιά. Να είναι δυναμικός. Να δουλεύει και να γλεντάει. Να θυμώνει και να βρίζει. Να γελάει και να γλεντάει. Άραγε τι να τον έφερε σε αυτή την κατάσταση; Έχει συναίσθηση της εικόνας και της καταστάσεως του; Πάντα αυτό κάνω. Δεν μπορώ να το αποφύγω.

Το ζευγάρι ήλθε. Σσσσς, αρχίζει το Μυστήριο. Άραγε το καταλαβαίνει; Τον νοιάζει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου