Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Μην ξυπνήσεις Κεμάλ, έχουμε κατάληψη.

Δηλώνω έκπληκτος για όγδοη συνεχή χρονιά. Παραδέχομαι ότι είμαι αφελής. Δεν σταματώ να ξαφνιάζομαι. Τα σχολεία ένα ένα «καταλαμβάνονται» με αστεία, να χαμε να λέγαμε, αιτήματα.

Όπως καταλαμβάνονται οι εθνικές οδοί από τους αγρότες και τους κάθε λογής διαμαρτυρόμενους. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Την ίδια εποχή, που βολεύει τους καταληψίες. «Απελευθερώνονται» το ίδιο ακατανόητα, με τον τρόπο που κατελήφθησαν. Όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Χωρίς να ικανοποιηθεί κάποιο αίτημα. Χωρίς να αλλάξει κάτι. «Πάμε τώρα και ραντεβού του χρόνου».

Κανένας πλέον δεν αντιδρά. Τα παιδιά το ξέρουν μέρες πριν ότι θα «κάνουν κατάληψη». Όχι αυτά. Οι άλλοι στο όνομα τους. Ποιοι; Αυτοί που την κάνουν πάντα. Ενδιαφέρον. Οι «φουρνιές» των μαθητών διαδέχονται η μια την άλλη αλλά οι καταλήψεις εκεί. Σκυταλοδρομία. Αν μια φουρνιά βγει λιγότερο «επαναστατική» έρχονται για βοήθεια οι προηγούμενοι. Αστείες μεθοδεύσεις στις ψηφοφορίες, σαν τις παλιές στις φοιτητικές συνελεύσεις.

Σκυταλοδρομία και στις άβουλες πλειοψηφίες οι οποίες άγονται και φέρονται από επιδέξια δασκαλεμένους συμμαθητές. Κάποιους από αυτούς θα τους συναντήσουν μόνο τον καιρό των καταλήψεων, μπορεί και τον Σεπτέμβριο ή όποτε πλέον δίνουν όσοι έμειναν στην ίδια τάξη.

Είναι οι ίδιοι που θα βρουν αύριο μπροστά τους ως καλοταϊσμένους συνδικαλιστές στη δουλειά, να τους προτρέπουν να επαναστατήσουν ενάντια στα αφεντικά, όποτε συμφέρει το κόμμα που εκπροσωπούν. Είναι αυτοί που μεθαύριο θα γίνουν βουλευτές και υπουργοί χωρίς να έχουν ένα ένσημο δουλειάς. Οι ίδιοι που θα παίρνουν τις καλοπληρωμένες κρατικές δουλειές, ανάλογα με το ποιος είναι «στα πράγματα».

Τα ίδια που έκανε η δική μας γενιά, τα ίδια και χειρότερα κάνουν αυτές που ακολούθησαν. Φαίνεται θα ζήλεψαν την δική μας πορεία και είπαν να μην αλλάξουν την συνταγή. Από την άλλη, σκέφτεται το παιδί ότι ο χθεσινός καταληψίας, με μοναδικό προσόν αυτή του την ιδιότητα, σήμερα είναι πρωθυπουργός. Ο «δεν πληρώνω» έγινε υπουργός και βάζει στην φυλακή τα μοσχάρια που τον πίστεψαν, τον ακολούθησαν και δεν πλήρωσαν. Τώρα που γέμισε η τσέπη, τζέντλεμαν είσαι καθώς πρέπει, ανοίξαν πόρτες και σαλόνια λες και σε ξέραν από χρόνια, που έλεγε και το παλιό τραγουδάκι του συρμού.

Αγαπητή νέα γενιά, είσαι η ελπίδα μου, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή με αυτά που κάνεις ή που ανέχεσαι να γίνονται στο όνομα σου, θολώνει. Διώξε τα τσιμπούρια που θέλουν να σε κρατάνε κολλημένο στην μετριότητα. Πάλεψε να αποκτήσεις τσαμπουκά για το καλύτερο.

Στη φωτογραφία τα σημερινά «αιτήματα» της κατάληψης του προσφάτως ανακαινισμένου 14ου Γυμνασίου – Λυκείου Θεσσαλονίκης. Δεν είδα ακόμα αίτημα αλλαγής σχήματος της τυρόπιτας στο κυλικείο. Περίεργο!


Δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι τα πάντα, είμαι Έλληνας. Καληνύχτα Κεμάλ. Μια ακόμα μέρα δεν ξημέρωσε και κατά πώς φαίνεται δεν πρόκειται να ξημερώσει. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου