Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

1η Οκτωβρίου

Λατρεύω τις γιαγιάδες που σημαιοστολίζονται το πρωί της Κυριακής, κάνουν τις λίγες τρίχες που τους έχουν απομείνει στο μαλλί, λάχανο, φορούν το μαντό που μυρίζει ναφθαλίνη, πιάνονται χέρι χέρι και κράτα με να σε κρατώ εξορμούν σε εκκλησίες, μνημόσυνα και καφέδες, μαζί με άλλα κορίτσια της ηλικίας τους.

Κάτι δεν πάει καλά. Από χθες το βράδυ σκέφτομαι την κουβέρτα μου, που αναπαύεται  στα ορεινά της ντουλάπας και νιώθω ότι την θέλω κολασμένα κοντά μου… Σαν πολλή ώρα να μου παίρνει πλέον να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Μέχρι να τα ανοίξω και να τα κλείσω, γίνονται πράγματα και θάματα. Πότε ήταν που το μαξιλάρι το στραγγίζαμε από τον ιδρώτα κάθε πρωί, πότε αρχίσαμε να φλερτάρουμε με τις κουβέρτες! Ο καιρός κυλάει σαν γάργαρο νεράκι.

Πότε έκλεισαν τα σχολεία και σχεδιάζαμε τις διακοπές, που τελικά δεν πήγαμε, πότε μπήκε ο Οκτώβριος, δεν το κατάλαβα. Τα άσκοπα ερωτήματα… Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι; Ουδέ σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι, η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια . Άσχετο, αλλά ζυγώνει πλέον και ο καιρός που το άνοιγμα και κλείσιμο των σχολείων δε θα μας αφορά και… δύσκολα τα πράγματα πατριώτη.

Πιάσαμε πλέον την ανηφόρα για τα Χριστούγεννα. Στο έχω πει και άλλη φορά. Ο «ωρολογιακός χάρτης» με τους μήνες του χρόνου που είχαμε κρεμασμένο στον τοίχο, στο δημοτικό, με έχει στοιχειώσει. Τον Αύγουστο παίρνουμε την ανηφόρα. Μετά τον Ιανουάριο την κατηφόρα. Πορεία ωρολογιακή.

Παλιά ξέραμε ότι από την αρχή της σχολικής χρονιάς ο πρώτος μεγάλος σταθμός θα είναι η 28η Οκτωβρίου και επόμενος τα Χριστούγεννα. Μετά μας προέκυψε και η 17η Νοεμβρίου με τις αποχές και τις πορείες, που κάναμε όταν ήμασταν στο σχολείο. Τελικά την έκαναν επίσημη σχολική γιορτή και της πήραν όλη την ζωντάνια και την μαχητικότητα. Πασπάλισαν και τις πορείες με τραμπούκους, βανδάλους, γνωστούς αγνώστους και την έκαναν εντελώς ακίνδυνη.

Μετά μας ήλθε η «επέτειος του Γρηγορόπουλου». Μια ακόμα καλή ευκαιρία για τους γνωστούς αγνώστους να δικαιολογήσουν το μισθό τους. Μια μέρα που τα παιδιά θα κάνουν «κατάληψη» στο σχολείο γιατί … γιατί έτσι.

Στο ενδιάμεσο έχουμε το Halloween το οποίο πλέον γιορτάζεται με περισσή λαμπρότητα στην χώρα μας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μάλλον δεν μας έφταναν οι δικές μας γιορτές και κάναμε εισαγωγή. Λίγο το ίντερνετ, λίγο ο μιμητισμός και σε λίγο τα παιδιά που θα σου χτυπούν την πόρτα και θα ρωτούν "trick or treat" θα είναι περισσότερα από αυτά που σε ρωτούν «να τα πούμε» για να σου πουν τα κάλαντα τα Χριστούγεννα.

Να σου και το Thanksgiving. Εμείς στο χωριό μας δεν είχαμε τέτοια πράγματα. Δεν είχαμε και αποίκους και προσκυνητές αλλά φαίνεται ότι πολλοί άλλοι είχαν και έτσι το κόβω από φέτος ο Προκόπης να δίνει άφεση αμαρτιών και να χαρίζει τη ζωή σε γαλοπούλα και να γυρίζει στο σπίτι να φάει πιλάφι λαπά, που ταιριάζει πιο πολύ με τον χαρακτήρα του. Ο άλλος ο Αμερικάνος, ο καθ’ ύλην αρμόδιος, με το ωραίο μαλλί προβλέπω όχι μόνο να μη δίνει χάρη φέτος αλλά μπορεί να την στείλει και στην ηλεκτρική καρέκλα για να κάνει πιο μεγάλο ταρατατζούμ.


Μετά θα έλθουν τα Χριστούγεννα που πολύ με αρέσουν και δε σηκώνω κουβέντα. Καλό μήνα από τον γκρινιάρη που γράφει στους τοίχους σας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου