Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Ο γκρινιάρης πάει παρέλαση

Χθες το πρωί, περπάτησα στη Νέα Παραλία από το Ποσειδώνιο μέχρι τη Σχολή Τυφλών όπου και στάθηκα για να παρακολουθήσω την παρέλαση.

Πέρασα από την εκκλησία του Αγίου Φωτίου και άκουσα από μεγάφωνα «ντουντούκες» και αναρωτήθηκα ποιος ο λόγος να γίνεται αυτή η κακόφωνη επιβολή του «θέλω» του ενός προς τον άλλο. Είναι ενδιαφέρον ότι κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η βλακεία βοηθάει την Χριστιανική θρησκεία.

Είδα και φωτογράφισα την θάλασσα υπέροχα μπουρινιασμένη και ανακατεμένη. Τα εμπορικά και πολεμικά πλοία έστεκαν περήφανα χωρίς να νοιάζονται για τον θυμό της σα να ήταν ένα γυναικείο καπρίτσιο, μέχρι που ηρέμησε και εκείνη. Ο αέρας δυνατός, μας υποχρέωνε να περπατούμε σκυμμένοι προς τα εμπρός και να παίζουμε παιχνίδια ισορροπίας που μας έφεραν γέλια.

Βρήκαμε μια θέση να σταθούμε, χωρίς πολλούς ανθρώπους να μας κόβουν τη θέα, λίγο μετά τη Σχολή Τυφλών.

Ο ΠΤΔ κατέβηκε από αυτοκίνητο και προχώρησε προς την εξέδρα μπροστά από ένα μάλλον παγωμένο κοινό. Κάθε τόσο γυρνούσε δεξιά και αριστερά και ευχόταν, σε ανθρώπους που αδιαφορούσαν για αυτό(ν), χρόνια πολλά. Μάλλον δεν του βγήκε το επικοινωνιακό.. Ενδιαφέρουσες οι φιγούρες των ανδρών της secret service.

Απέναντι μας, ένας ένστολος αστυνομικός κάποιας ηλικίας (αυτό σημαίνει, πλέον, μεγαλύτερος από μένα), από αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης, των έτσι και αλλιώς ήσυχων θεατών, έβγαζε κάθε τόσο φωτογραφίες με το κινητό του. Ανθρώπινη εικόνα που μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Πάντως ο άνθρωπος το ζούσε.

Στο πρώτο κομμάτι, της παρέλασης, μου έκανε εντύπωση το πόσοι «άσχετοι» παρέλασαν. Μέχρι και ασθενοφόρο ιδιωτικής εταιρείας οδικής βοήθειας και σύλλογος συλλεκτών παλαιών στρατιωτικών οχημάτων! Κοινό χαρακτηριστικό όλων, το χύμα το κύμα. Ακόμα και αν το επεδίωκαν δύσκολα θα πήγαιναν τόσο ασύντακτα και ασυντόνιστα.

Ήλθε η ώρα των μηχανοκίνητων. Δεν ξέρω τι τους είχαν πει να κάνουν ή πού είχαν να πάνε μετά, πάντως ουδέποτε στο παρελθόν έχω δει να κινούνται με τόσο μεγάλη ταχύτητα σε παρέλαση. Αυτό φυσικά δεν αποθάρρυνε το κοινό που αρκετές φορές ζητωκραύγασε ενθουσιασμένο.

Λίγο πριν αρχίσουν τα πεζοπόρα αποφασίσαμε να φύγουμε καθώς η βροχή δυνάμωνε. Από το βάθος ακούγαμε να τραγουδούν για την Μακεδονία την ξακουστή και να φωνάζουν για την Ελληνικότητα της. Ο κόσμος ανταποκρινόταν θετικότατα αν και εμένα, που είμαι γνωστός γρουσούζης και ουδέποτε μου πέρασε από το μυαλό η αμφισβήτηση της Ελληνικότητας της, με εκνεύρισαν αυτά τα πιασάδικα κολπάκια. Σαν αυτούς που έρχονται και μιλούν για την ερωτική Θεσσαλονίκη. Τέλος πάντων, οι παρελάσεις γίνονται για να τονώσουν το εθνικό αίσθημα.

Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, κάτω από μια χαλαρή βροχούλα. Εκεί στο ύψος της εξέδρας, είχαν κλείσει το πεζοδρόμιο με σχοινιά και έπρεπε να κάνουμε παράκαμψη. Είδα ένα κτίσμα από το οποίο έβγαιναν κάποιοι αστυνομικοί και υπέθεσα ότι ήταν οι τουαλέτες για τις οποίες είχα διαβάσει αρκετά το τελευταίο διάστημα, αλλά ουδέποτε τις είχα δει. Λογικό, κατά μια έννοια, αφού δεν υπάρχει σχετική σήμανση. Αποφάσισα να κάνω αυτοψία! Ο χώρος καθαρός και χωρίς οσμές. Με υποδέχτηκε μια κυρία η οποία μου είπε ότι τα καζανάκια δεν δουλεύουν αλλά στο τέλος του διαδρόμου υπάρχει βρύση και κουβάς τα οποία έπρεπε να χρησιμοποιήσω! Αναρωτήθηκα γιατί αφού είχε νερό η βρύση με τον κουβά δεν είχε το υπόλοιπο δίκτυο, αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος που δεν μου είπε να κάνω τον Άη Γιώργη και να παλέψω με το θηρίο, όπως λέγανε στους νεοσύλλεκτους στο στρατό, που δεν ασχολήθηκα περισσότερο…

Ανακουφισμένος … βγήκα και συνεχίσαμε την βόλτα στην παραλία. Εκεί που είναι τα πευκάκια και τα παγκάκια είδα, προς μεγάλη λύπη μου, ότι το «μέλλον της Ελλάδας» που πριν παρελάσει περήφανα είχε βρει καταφύγιο εκεί, είχε αφήσει ένα απίστευτο σκουπιδαριό με πεταμένα μπουκάλια νερού και χυμών. Αναζήτησα τους κάδους, οι οποίοι ήταν άδειοι…

Σε λίγο εμφανίστηκαν τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα. Σταθήκαμε και θαυμάσαμε τις εντυπωσιακές φιγούρες του πιλότου του σμήνους επιδείξεως και στη συνέχεια επιστρέψαμε στο σπίτι για το εορταστικό γεύμα.

Το καλό με τις παρελάσεις είναι ότι μεσολαβεί ένας χρόνος μεταξύ των επαναλήψεων τους και έτσι προλαβαίνουμε να ξεχάσουμε τα στραβά και να κρατήσουμε τα καλά κατά την προσφιλή συνήθεια του ανθρώπινου μυαλού.


Και του χρόνου.

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Γιορτάζει η πόλη μας

Μεγάλη γιορτή σήμερα για μας τους Θεσσαλονικείς. Νομίζω ότι το μέγεθος της, το αντιλαμβανόμαστε καλύτερα όσοι από μας έχουμε ζήσει ή ζούμε ακόμα εκτός Θεσσαλονίκης. Η μέρα που για μας είναι ξεχωριστή, στις άλλες πόλεις είναι μια απλή καθημερινή, λίγο πριν από την 28η Οκτωβρίου.

Περίεργη ράτσα οι Θεσσαλονικείς και ακόμα πιο περίεργη η σχέση με την πόλη μας. Σήμερα το πρωί, μου ήλθε στο μυαλό μια ιστορία από τον στρατό. Ναι, όλοι οι άντρες πρώην φαντάροι, που λέει και ο Τζιμάκος. Υπηρέτησα στο Μηχανικό όπου, όπως είναι φυσικό, υπηρετούσαμε οι περισσότεροι μηχανικοί. Στη σειρά μας συνυπηρετούσαν πολλοί συμφοιτητές. Το ΚΨΜ κάποιες ώρες έμοιαζε με το κυλικείο του Πολυτεχνείου. Είμαστε στο Λουτράκι και βγαίνει στην αναφορά συνάδελφος για να ζητήσει φοιτητική άδεια για να έλθει στη Θεσσαλονίκη να δώσει ένα μάθημα που χρωστούσε για να πάρει το δίπλωμα του. Η απάντηση του λοχαγού. «Θα σου τη δώσω την άδεια, αλλά μην περιμένεις να πιστέψω ότι έτσι ψωνισμένοι που είσαστε εσείς με την πόλη σας, θα κάτσεις μέσα να διαβάζεις».


Χρόνια πολλά στην πόλη μας, ότι και αν σημαίνει το να εύχεσαι σε μια πόλη να ζήσει πολλά χρόνια. Χρόνια πολλά και στις Δημητρούλες και τους Δημήτρηδες. Στη Μιμή και τον Μήτσο, Στον Τάκη και δεν ξέρω αν πρέπει να ευχηθώ και στον Μητσοτάκη που συνδυάζει και τα δύο. 

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Στην κορυφή του βουνού

Μπήκε με θόρυβο μέσα στο σπίτι. Ο σκύλος, ένας μεγαλόσωμος Γκέκας που είχε περιμαζέψει μωρό πριν τρία χρόνια, έμεινε έξω να χοροπηδάει ζητώντας να μπει μέσα. Αυτό ήταν ένα προνόμιο που του δινόταν σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις. Όπως στην αρχή του χρόνου με τα πολλά χιόνια και το κρύο.

Έκλεισε την πόρτα αλλά μαζί μπήκαν και μερικά ξερά φύλλα. Από το προηγούμενο βράδυ ο αέρας δεν είχα αφήσει τίποτα όρθιο. Είχε σηκωθεί τη νύχτα και είχε στερεώσει ένα παντζούρι που χτυπούσε. Δεν τα έκλεινε τα παντζούρια, παρά μόνο όταν κατέβαινε στην πόλη για μέρες. Αυτό γινόταν όλο και πιο σπάνια πια.

Πήγε στην κουζίνα να ετοιμάσει καφέ. Έβαλε δύο γενναίες κουταλιές από το αρωματικό χαρμάνι μέσα στο φίλτρο, νερό από τη βρύση, πάτησε το κουμπί που έγινε κόκκινο και φωτεινό και σε λίγο το δυνατό χρρρ ακούστηκε και οι πρώτες σταγόνες του αγαπημένου υγρού έπεσαν μέσα στην κανάτα. Η μυρωδιά γέμισε τον χώρο. Είναι εντυπωσιακό πώς η ζεστή μυρωδιά δυναμώνει όταν ο αέρας στο δωμάτιο είναι κρύος. Ήταν σχεδόν σα να την έβλεπε να πλανιέται σαν εσωτερικό σύννεφο.

Πριν να εξαντληθεί όλο το νερό, πήρε την κανάτα και γέμισε την κούπα του. Μια σταγόνα έσταξε στη ζεστή πλάκα και χοροπήδηξε κάνοντας τον χαρακτηριστικό ήχο. Πρόσθεσε φρέσκο γάλα και κάθισε στο παράθυρο. Χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε ότι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι και διαφήμιση για καφέ. Τόσο κλισέ! Ήταν τυχερός. Έβλεπε τώρα, από εκεί ψηλά, την κακοτράχαλη πλαγιά και στο βάθος τη θάλασσα. Καλό το βουνό αλλά η θάλασσα είναι πιο ευαίσθητη. Αλλάζει χρώμα και υφή εκατό φορές τη μέρα. Γυναίκες…

Κάθε πρωί, εκτός από τις μέρες που έβρεχε ή χιόνιζε πάρα πολύ, έκανε τη βόλτα του στο βουνό μαζί με τον σκύλο που τον είχε υιοθετήσει πριν από τρία χρόνια. Κουτάβι το είχε βρει έξω από την πόρτα του και είχαν γίνει αχώριστοι. Καμιά φορά συναντούσαν ένα βοσκό που πήγαινε το κοπάδι του εκεί κοντά. Ήταν η κρυφή του διασύνδεση για να παίρνει το καλύτερο τυρί και γιαούρτι. Το κατσικίσιο το γάλα, δεν μπορούσε να το αντέξει. Του έπεφτε πολύ βαριά η μυρωδιά.

Σκέφτηκε να ανάψει το τζάκι. Οι προμήθειες των ξύλων ήταν ατόφιες ακόμα, αλλά όλο και το πήγαινε πιο πίσω. Αν το αποφάσιζε, δεν θα ήταν τόσο για τη ζέστη, όσο γιατί του άρεζε να κάθετε και να κοιτάει τη φωτιά. Δυναμικό φαινόμενο σε εξέλιξη. Κάτι ήξεραν και αυτοί που κάθε καλοκαίρι προσπαθούσαν να τιθασεύσουν την δύναμη και την καταστροφική της διάθεση, μέσα σε δάση που καρβούνιαζαν.

Ώρα για δουλειά. Οι προθεσμίες είναι προθεσμίες ακόμα και αν είσαι επάνω στο βουνό. Η μελέτη πρέπει να παραδοθεί στην ώρα της. Deadline το λένε τώρα. Σα να λέμε ότι αν ξεπεράσεις αυτή τη γραμμή είσαι νεκρός…

Άνοιξε τον υπολογιστή. Το δορυφορικό ίντερνετ και οι υπολογιστές τον συνέδεαν με αόρατα καλώδια με ολόκληρο τον κόσμο. Στην Νέα Υόρκη ακόμα κοιμόντουσαν. Αυτό του έδινε ένα μικρό προβάδισμα. Φυσικά εξαρτάται από το τι είχαν κάνει εκείνοι όσο αυτός κοιμόταν. Μετά το μεσημέρι θα άρχιζαν να έρχονται αγωνιώδη email από αγχωμένους nerds. Το είχε υπό έλεγχο ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να δείχνει. Τους είχε εκπαιδεύσει να δέχονται τη λέξη halara. Τους άρεζε να την χρησιμοποιούν και εκείνος καμάρωνε που τους είχε μάθει αυτή και όχι την άλλη με τα τρία «α».


Η οθόνη φωτίστηκε και το  ψηφιακό γραμματοκιβώτιο γέμισε με 23 ηλεκτρονικά γράμματα. Από εδώ και πέρα η μέρα του θα ήταν ίδια ήταν βρισκόταν την κορυφή ενός βουνού στην Χαλκιδική είτε στο κέντρο του Μανχάταν. Καλημέρα κόσμε.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Τα Αγγλικά, του κυρίου Τσίπρα

Ασφαλώς το θέμα της εβδομάδα που πέρασε ήταν η επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Μια επίσκεψη που έδειξε την απόλυτη ταύτιση της παρούσας Ελληνικής κυβέρνησης με αυτή των Ηνωμένων Πολιτικών και συνοδεύτηκε από την παραγγελία της αναβάθμισης των F16 καθώς και για μια ακόμη φορά από τις Αγγλικούρες του κυρίου Τσίπρα.

Ο κατά συρροή κοτσανολόγος πολιτικός, με την τουλάχιστον ανεπαρκή γνώση της Αγγλικής γλώσσας, έφερε μεγάλη ευφορία και άφθονο γέλιο, στα social media. Διαβάσαμε ευφάνταστες όσο και αστείες μεταφράσεις ελληνικών παροιμιών στα Αγγλικά, σε βαθμό υπερβολής και υπερκορεσμού.

«Καλή η πλάκα για τα Αγγλικά του Τσίπρα αλλά να ξέρετε κάτι, βρε: εμείς δεν τον θέλουμε για καθηγητή Αγγλικών» έγραφε μια φίλη που υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε εμείς τον θέλουμε για καθηγητή αγγλικών, πώς θα μπορούσαμε άλλωστε αφού δεν ξέρει αγγλικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον θέλουμε ούτε για πρωθυπουργό αλλά αυτός ψηφίστηκε και έτσι ας δούμε λίγο τι συμβαίνει.

Προφανώς δεν τον θέλουμε για καθηγητή Αγγλικών. Άλλο, όμως να είναι καθηγητής αγγλικών και άλλο να αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ανεπαρκέστατος στο να χειριστεί την Αγγλική γλώσσα, να κατανοήσει τις ερωτήσεις που του γίνονται και να απαντήσει, εκπροσωπώντας ως πρωθυπουργός την χώρα μας. Γιατί ο κύριος Τσίπρας δεν πήγε στις ΗΠΑ, ούτε ως απλός ιδιώτης (οπότε θα μπορούσε να λέει ότι αρλούμπα ήθελε), ούτε καν ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (που πάλι θα αφορούσε τους ψηφοφόρους του και μόνο). Πήγε ως πρωθυπουργός της Ελλάδας και αυτήν εξέθεσε και σε αυτή πρόσφερε εξαιρετικά κακές υπηρεσίες.

Ας μην ξεχνάμε ότι πολιτικοί σε ολόκληρο τον κόσμο χρησιμοποιούν διερμηνείς αποφεύγοντας τις κακοτοπιές. Προκάτοχοι του κυρίου Τσίπρα, σαφώς καλύτεροι γνώστες της Αγγλικής ή της Γαλλικής γλώσσας, χρησιμοποιούσαν διερμηνείς για να τους δίνεται ο απαραίτητος χρόνος να σκεφτούν και να προετοιμάσουν την απάντηση τους (αφού είχαν ήδη καταλάβει την ερώτηση).

Αν αυτά συμβαίνουν στις δημόσιες τοποθετήσεις και συνεντεύξεις νιώθω τρόμο για τα όσα συμβαίνουν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις. Γελάω και κλαίω με το τι είδους συνεννόηση είχε κάνει ο κύριος Τσίπρας στις περίφημες 17 ώρες διαπραγμάτευσης τα αποτελέσματα της οποίας νιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας.


Αυτοί που τον αγαπούν και αγαπούν και την πατρίδα μας, ας του πουν με τρόπο ότι θα πρέπει να ξεπεράσει τα κόμπλεξ, που του δημιουργεί η ελλιπής μόρφωση του, και από εδώ και πέρα να χρησιμοποιεί διερμηνέα, ακόμα και για να παραγγείλει σε εστιατόριο, εκτός Ελλάδας. 

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Τρίτη και 17

Ωραίος καιρός σήμερα!

Χθες μάθαμε ότι, για τις τροχαίες παραβάσεις, θα πληρώνεις με εισοδηματικά κριτήρια. Κατά συνέπεια αν δηλώνεις πολλά, θα πληρώνεις πολλά (και θα ξανατιμωρείσαι που έβγαλες λεφτά κια τα δήλωσες), αν δηλώνεις λίγα θα πληρώνεις λίγα. Αν είσαι φοροφυγάς για μια φορά ακόμα θα επιβραβεύεσαι. Αν οδηγείς επαγγελματικό και κάνεις παράβαση, τροχονόμοι πτυχιούχοι του Μακεδονίας, θα διαβάζουν τον ισολογισμό της εταιρείας. Αν έχει κέρδη, θα τιμωρηθεί (έτσι και αλλιώς στην Ελλάδα). Αν έχει ζημίες θα σου γεμίζουν το ρεζερβουάρ και θα σε στέλνουν στην ευχή του Θεού, αφού σου χτυπήσουν στοργικά τον ώμο.

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού (πάντα ήθελα να το γράψω μαζί με την «άλλη άκρη της τηλεφωνικής μας γραμμής» για την οποία επιφυλάσσομαι) ένα καλόπαιδο είναι έτοιμο να βροντοφωνάξει «φονιάδες των λαών, επενδυτές μου». Ελπίζουμε να τα πει στα Ελληνικά, αλλά και στα Αγγλικά να τα πει, δεν τον καταλάβει κάποιος.  Φήμες αναφέρουν ότι ο πορτοκαλί άνθρωπος θα προσπαθήσει να επηρεάσει το αποτέλεσμα του εφετείου, του καταδικασμένου από τον μέγιστο Καζάκο, πρώην προέδρου των ΗΠΑ κυρίου Κλίντον. Υπενθυμίζω ότι στο συγκεκριμένο δικαστήριο εισαγγελέας ήταν ο κύριος Κοντονής. Τώρα πια on your knees Kontonis. Πώς το λέτε εσείς εκεί, το «γλείφουν εκεί που φτύνανε» γιατί δεν θυμάμαι πώς το λέμε εμείς εδώ…

Πλησιάζουν οι μέρες που θα γίνουν οι παρελάσεις που αγαπούσαν οι δεξιοί και θα καταργούσαν οι αριστεροί, αν ποτέ ερχόταν στην εξουσία. Καλή η επανάσταση αλλά όταν είσαι έξω από τα κόλπα. Όταν μπεις μέσα, απλώς διαγκωνίζεσαι για μια καλή θέση στην εξέδρα… Παρακαλώ να τελειώνουμε γρήγορα με τους καυγάδες για το με ποια διαδικασία επελέγη αυτός που κράτησε την σημαία, να δούμε μερικά πλάνα από τις μαθήτριες και τις γυμνάστριες με τα «μίνια» για να αρχίσουμε τον καυγά για το πώς και αν θα στολίσουμε την πόλη για τα Χριστούγεννα. Πολλές οι υποχρεώσεις καυγαδίσματος και δεν προλαβαίνω μάνα μου…

Ο καιρός είναι εξαιρετικά καλός ακόμα, δείγμα του ότι ο Θεός προστατεύει τα πιο χαζά από τα παιδιά του. Οι προβλέψεις λένε ότι φέτος λιγότεροι θα ανάψουν θέρμανση και όσοι την ανάψουν θα είναι με την μέθοδο της τυχαίας δειγματοληψίας. Πέντε λεπτά, κάποια στιγμή το πρωί, πέντε το μεσημέρι και δέκα το βράδυ που βγάζει το κρύο. Ουφ, σκάσαμε πάλι!


Καλημέρα σας. 

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Αχ τα νιάτα!

Η εικόνα σε εκκλησία καθώς περιμένουμε να έλθουν η νύφη και ο γαμπρός. Ο περισσότερος κόσμος κάθεται, αλλά υπάρχουν και ελεύθερες θέσεις.

Τον βλέπω να πλησιάζει. Φοράει κουστούμι παλιό, που δεν του στρώνει καλά και το πουκάμισο έχει σχεδόν βγει από το παντελόνι. Οι τσέπες του σακακιού χάσκουν φουσκωμένες γεμάτες με πράγματα. Το περπάτημα του είναι αργό και έχει κάτι το σχεδόν χορευτικό, καθώς συμμετέχει σε αυτό όλο το σώμα. Μεγάλη προσπάθεια, μικρά συρτά βήματα. Θυμίζει έντονα την κίνηση του φρουί ζελέ, όταν ανοίγεις ξαφνικά την πόρτα του ψυγείου. Υποβαστάζεται από την γυναίκα του, η οποία ελευθερώνει επάνω του όλη την αγάπη της, και τον υπερπροστατευτισμό της. Κάποτε δέκτες αυτής της αγάπης ήταν τα παιδιά. Τώρα αυτά μεγάλωσαν, έφυγαν μακριά και έμεινε μόνη, εκείνη με τον άντρα της. Να τον προσέχει και να τον φροντίζει. Τον έφερε στον γάμο «γιατί έπρεπε». Έτσι το είχαν οι παλιοί. «Τι θα πει ο κόσμος;». «Να μην μας παρεξηγήσει η Σοφούλα. Δεν μπορούμε να μην πάμε».

Με δυσκολία φτάνει σε μια καρέκλα. «Χύνεται» άτσαλα, βαριά σε αυτή και το κάθισμα είναι σα να φέρνει τη λύτρωση. Έχει λαχανιάσει. Κάθεται δίπλα του και εκείνη, αφού πρώτα το τακτοποιήσει τα ρούχα και το δεξί πόδι που στεκόταν σε μια περίεργη γωνία σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα. Τώρα δύσκολα τον ξεχωρίζεις από τους άλλους που κάθονται παραδίπλα. Εκείνος φαίνεται να αδιαφορεί, κοιτάει στο κενό, ενώ το σαγόνι του κινείται αφύσικα οριζόντια και το στόμα είναι μισάνοιχτο.

Προσπαθώ να τον φανταστώ νέο και δυνατό. «Εδώ να πατάει και εκεί να βρίσκεται». Παιδί και νέο άντρα. Να ερωτεύεται. Να παντρεύεται και να αποκτάει παιδιά. Να είναι δυναμικός. Να δουλεύει και να γλεντάει. Να θυμώνει και να βρίζει. Να γελάει και να γλεντάει. Άραγε τι να τον έφερε σε αυτή την κατάσταση; Έχει συναίσθηση της εικόνας και της καταστάσεως του; Πάντα αυτό κάνω. Δεν μπορώ να το αποφύγω.

Το ζευγάρι ήλθε. Σσσσς, αρχίζει το Μυστήριο. Άραγε το καταλαβαίνει; Τον νοιάζει;

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Μην ξυπνήσεις Κεμάλ, έχουμε κατάληψη.

Δηλώνω έκπληκτος για όγδοη συνεχή χρονιά. Παραδέχομαι ότι είμαι αφελής. Δεν σταματώ να ξαφνιάζομαι. Τα σχολεία ένα ένα «καταλαμβάνονται» με αστεία, να χαμε να λέγαμε, αιτήματα.

Όπως καταλαμβάνονται οι εθνικές οδοί από τους αγρότες και τους κάθε λογής διαμαρτυρόμενους. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Την ίδια εποχή, που βολεύει τους καταληψίες. «Απελευθερώνονται» το ίδιο ακατανόητα, με τον τρόπο που κατελήφθησαν. Όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Χωρίς να ικανοποιηθεί κάποιο αίτημα. Χωρίς να αλλάξει κάτι. «Πάμε τώρα και ραντεβού του χρόνου».

Κανένας πλέον δεν αντιδρά. Τα παιδιά το ξέρουν μέρες πριν ότι θα «κάνουν κατάληψη». Όχι αυτά. Οι άλλοι στο όνομα τους. Ποιοι; Αυτοί που την κάνουν πάντα. Ενδιαφέρον. Οι «φουρνιές» των μαθητών διαδέχονται η μια την άλλη αλλά οι καταλήψεις εκεί. Σκυταλοδρομία. Αν μια φουρνιά βγει λιγότερο «επαναστατική» έρχονται για βοήθεια οι προηγούμενοι. Αστείες μεθοδεύσεις στις ψηφοφορίες, σαν τις παλιές στις φοιτητικές συνελεύσεις.

Σκυταλοδρομία και στις άβουλες πλειοψηφίες οι οποίες άγονται και φέρονται από επιδέξια δασκαλεμένους συμμαθητές. Κάποιους από αυτούς θα τους συναντήσουν μόνο τον καιρό των καταλήψεων, μπορεί και τον Σεπτέμβριο ή όποτε πλέον δίνουν όσοι έμειναν στην ίδια τάξη.

Είναι οι ίδιοι που θα βρουν αύριο μπροστά τους ως καλοταϊσμένους συνδικαλιστές στη δουλειά, να τους προτρέπουν να επαναστατήσουν ενάντια στα αφεντικά, όποτε συμφέρει το κόμμα που εκπροσωπούν. Είναι αυτοί που μεθαύριο θα γίνουν βουλευτές και υπουργοί χωρίς να έχουν ένα ένσημο δουλειάς. Οι ίδιοι που θα παίρνουν τις καλοπληρωμένες κρατικές δουλειές, ανάλογα με το ποιος είναι «στα πράγματα».

Τα ίδια που έκανε η δική μας γενιά, τα ίδια και χειρότερα κάνουν αυτές που ακολούθησαν. Φαίνεται θα ζήλεψαν την δική μας πορεία και είπαν να μην αλλάξουν την συνταγή. Από την άλλη, σκέφτεται το παιδί ότι ο χθεσινός καταληψίας, με μοναδικό προσόν αυτή του την ιδιότητα, σήμερα είναι πρωθυπουργός. Ο «δεν πληρώνω» έγινε υπουργός και βάζει στην φυλακή τα μοσχάρια που τον πίστεψαν, τον ακολούθησαν και δεν πλήρωσαν. Τώρα που γέμισε η τσέπη, τζέντλεμαν είσαι καθώς πρέπει, ανοίξαν πόρτες και σαλόνια λες και σε ξέραν από χρόνια, που έλεγε και το παλιό τραγουδάκι του συρμού.

Αγαπητή νέα γενιά, είσαι η ελπίδα μου, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή με αυτά που κάνεις ή που ανέχεσαι να γίνονται στο όνομα σου, θολώνει. Διώξε τα τσιμπούρια που θέλουν να σε κρατάνε κολλημένο στην μετριότητα. Πάλεψε να αποκτήσεις τσαμπουκά για το καλύτερο.

Στη φωτογραφία τα σημερινά «αιτήματα» της κατάληψης του προσφάτως ανακαινισμένου 14ου Γυμνασίου – Λυκείου Θεσσαλονίκης. Δεν είδα ακόμα αίτημα αλλαγής σχήματος της τυρόπιτας στο κυλικείο. Περίεργο!


Δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι τα πάντα, είμαι Έλληνας. Καληνύχτα Κεμάλ. Μια ακόμα μέρα δεν ξημέρωσε και κατά πώς φαίνεται δεν πρόκειται να ξημερώσει. 


Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

1η Οκτωβρίου

Λατρεύω τις γιαγιάδες που σημαιοστολίζονται το πρωί της Κυριακής, κάνουν τις λίγες τρίχες που τους έχουν απομείνει στο μαλλί, λάχανο, φορούν το μαντό που μυρίζει ναφθαλίνη, πιάνονται χέρι χέρι και κράτα με να σε κρατώ εξορμούν σε εκκλησίες, μνημόσυνα και καφέδες, μαζί με άλλα κορίτσια της ηλικίας τους.

Κάτι δεν πάει καλά. Από χθες το βράδυ σκέφτομαι την κουβέρτα μου, που αναπαύεται  στα ορεινά της ντουλάπας και νιώθω ότι την θέλω κολασμένα κοντά μου… Σαν πολλή ώρα να μου παίρνει πλέον να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Μέχρι να τα ανοίξω και να τα κλείσω, γίνονται πράγματα και θάματα. Πότε ήταν που το μαξιλάρι το στραγγίζαμε από τον ιδρώτα κάθε πρωί, πότε αρχίσαμε να φλερτάρουμε με τις κουβέρτες! Ο καιρός κυλάει σαν γάργαρο νεράκι.

Πότε έκλεισαν τα σχολεία και σχεδιάζαμε τις διακοπές, που τελικά δεν πήγαμε, πότε μπήκε ο Οκτώβριος, δεν το κατάλαβα. Τα άσκοπα ερωτήματα… Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι; Ουδέ σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι, η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια . Άσχετο, αλλά ζυγώνει πλέον και ο καιρός που το άνοιγμα και κλείσιμο των σχολείων δε θα μας αφορά και… δύσκολα τα πράγματα πατριώτη.

Πιάσαμε πλέον την ανηφόρα για τα Χριστούγεννα. Στο έχω πει και άλλη φορά. Ο «ωρολογιακός χάρτης» με τους μήνες του χρόνου που είχαμε κρεμασμένο στον τοίχο, στο δημοτικό, με έχει στοιχειώσει. Τον Αύγουστο παίρνουμε την ανηφόρα. Μετά τον Ιανουάριο την κατηφόρα. Πορεία ωρολογιακή.

Παλιά ξέραμε ότι από την αρχή της σχολικής χρονιάς ο πρώτος μεγάλος σταθμός θα είναι η 28η Οκτωβρίου και επόμενος τα Χριστούγεννα. Μετά μας προέκυψε και η 17η Νοεμβρίου με τις αποχές και τις πορείες, που κάναμε όταν ήμασταν στο σχολείο. Τελικά την έκαναν επίσημη σχολική γιορτή και της πήραν όλη την ζωντάνια και την μαχητικότητα. Πασπάλισαν και τις πορείες με τραμπούκους, βανδάλους, γνωστούς αγνώστους και την έκαναν εντελώς ακίνδυνη.

Μετά μας ήλθε η «επέτειος του Γρηγορόπουλου». Μια ακόμα καλή ευκαιρία για τους γνωστούς αγνώστους να δικαιολογήσουν το μισθό τους. Μια μέρα που τα παιδιά θα κάνουν «κατάληψη» στο σχολείο γιατί … γιατί έτσι.

Στο ενδιάμεσο έχουμε το Halloween το οποίο πλέον γιορτάζεται με περισσή λαμπρότητα στην χώρα μας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μάλλον δεν μας έφταναν οι δικές μας γιορτές και κάναμε εισαγωγή. Λίγο το ίντερνετ, λίγο ο μιμητισμός και σε λίγο τα παιδιά που θα σου χτυπούν την πόρτα και θα ρωτούν "trick or treat" θα είναι περισσότερα από αυτά που σε ρωτούν «να τα πούμε» για να σου πουν τα κάλαντα τα Χριστούγεννα.

Να σου και το Thanksgiving. Εμείς στο χωριό μας δεν είχαμε τέτοια πράγματα. Δεν είχαμε και αποίκους και προσκυνητές αλλά φαίνεται ότι πολλοί άλλοι είχαν και έτσι το κόβω από φέτος ο Προκόπης να δίνει άφεση αμαρτιών και να χαρίζει τη ζωή σε γαλοπούλα και να γυρίζει στο σπίτι να φάει πιλάφι λαπά, που ταιριάζει πιο πολύ με τον χαρακτήρα του. Ο άλλος ο Αμερικάνος, ο καθ’ ύλην αρμόδιος, με το ωραίο μαλλί προβλέπω όχι μόνο να μη δίνει χάρη φέτος αλλά μπορεί να την στείλει και στην ηλεκτρική καρέκλα για να κάνει πιο μεγάλο ταρατατζούμ.


Μετά θα έλθουν τα Χριστούγεννα που πολύ με αρέσουν και δε σηκώνω κουβέντα. Καλό μήνα από τον γκρινιάρη που γράφει στους τοίχους σας.