Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

The media is the message

Κοιτούσα νωρίτερα τη φωτογραφία που δημοσίευσε στο facebook ένας φίλος, που τον έδειχνε με την παρέα του σε κάποιο μπαρ. Οι άνθρωποι προφανώς περνούσαν καλά και αποφάσισαν να μοιραστούν την χαρά της στιγμής μαζί μας.

Αυτόματα μου ήλθε στο μυαλό μια σκηνή από τα παλιά. Είναι τα πρώτα χρόνια της κινητής τηλεφωνίας και γευματίζουμε σε μια ταβέρνα στην Καλαμαριά. Στο διπλανό τραπέζι γνωστός μου από τον ευρύτερο επαγγελματικό χώρο, κάπως μπρουτάλ αρχιτέκτων, γευματίζει και αυτός με μια κυρία. Με το που του σερβίρουν το φαγητό του, πιάνει το ευμέγεθες Motorola, ανοίξει το πορτάκια και συνομιλεί μεγαλοφώνως, ενώ ταυτοχρόνως μασάει. «Έλα ρε μ..., πού είμαι;». «Ναι ρε μ…., δεν θα πιστέψεις τι τρώω… Ναι ρε, γίδα βραστή».

Ήταν ο τρόπος του, να κάνεις share εκείνα τα «αγνά» χρόνια της έκρηξης της τηλεφωνικής επικοινωνίας και του υλικού ευδαιμονισμού. Σήμερα θα έβγαζε μια selfie με το στόμα μπουκωμένο, πάνω από τα μισοάδεια πιάτα, θα έκανε tag την κυρία και θα έβαζε και κανένα σχόλιο, πιθανώς μετά ρεψίματος, «… καλά φάγαμε και σήμερα».

Φαντάζομαι τον ίδιο άνθρωπο, πριν από την τηλεπικοινωνιακή επανάσταση, να υποφέρει. Πώς θα μάθαινε ο μ… πού ήταν και τι έτρωγε. Δεν θα του δινόταν η ευκαιρία ούτε να μαντέψει. Γνωρίζοντας τα ήθη και τις συνήθειες της εποχής, σας βεβαιώνω ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάει στο κόκκινο χοντρό τηλέφωνο, που συνήθως φιγουράριζε δίπλα στο ταμείο της ταβέρνας, να ρίξει δίφραγκο, να σηκώσει το ασήκωτο ακουστικό και να απευθύνει τα άσκοπα ερωτήματα, τα οποία είναι γνωστό ότι συναντάμε από τον Όμηρο μέχρι την δημοτική μας ποίηση, στον συνομιλητή του. Μα καλά, πώς ζούσαν τότε οι άνθρωποι!

Δε γνωρίζω και είμαι σίγουρος ότι δεν θα μάθω ποτέ τι απάντησε ο μ… στον φίλο μας. Γνωρίζω όμως πώς θα σχολίαζαν την ανάρτηση αν γινόταν σήμερα στα social media. Κάποιοι θα αρκούνταν σε ένα σεμνό Like. Ένα σημαντικό ποσοστό θα εκδήλωνε, μάλλον, ευαρέσκεια με τριανταφυλλάκια, καρδούλες και ίσως και κανένα σκυλάκι που πέρδεται ελευθερώνοντας καρδούλες στον αέρα.  Δεν θα έλειπαν σχόλια σχετικά με το πόσο όμορφη και «θεά» είναι η κυρία, που συνέτρωγε με τον φίλο μας, καθώς και ερωτήσεις «πού είσαστε; ερχόμαστε».


Έχω χρόνια να συναντήσω τον ήρωα της ιστορίας μου. Δεν γνωρίζω αν ασχολείται με τα social media. Αν όμως ασχολείται έχω πολύ συγκεκριμένες σκέψεις για το τι μοιράζεται με τους φίλους του. Είναι αυτή η άτιμη η αμεσότητα που δεν μας επιτρέπει να κρυφτούμε. Εύχομαι καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο και για να είμαι συνεπής στο πνεύμα του κειμένου και του μέσου σας ανακοινώνω ότι πάω στη θάλασσα για μπάνιο, όσο ακόμα το πρόβλημα της μπορεί να είναι η θερμοκρασία του νερού και κανένα φύκι. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου