Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Φθινόπωρο

Έβρεξε πολύ χθες. Για μας που ήμασταν μέσα στο σπίτι, έμεινε η ωραία αίσθηση των λαμπερών αστραπών και της δυνατής βροχής που έπεσε μετά από καιρό. Έχει κάτι το ψυχοθεραπευτικό η δυνατή βροχή. Αρκεί να κρατάει λίγο, διαφορετικά ψάχνεις εσύ για ψυχοθεραπευτή.

Όσοι ήταν στους δρόμους, ακόμα βρίζουν για τα ποτάμια που δημιούργησε μια μικρή φθινοπωρινή μπόρα. Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα. Από παιδί θυμάμαι να κάνουμε σάλτο μορτάλε για να περάσουμε τους δρόμους χωρίς να μπούμε μέσα στις λίμνες που σχηματίζονταν στην άκρη του δρόμου. Περπατούσαμε στα πεζοδρόμια και ήταν σα να διασχίζαμε ναρκοπέδιο, αποφεύγοντας τα σπασμένα πλακάκια, που έκαναν λούτσα με λασπόνερα, εμάς και τους διπλανούς μας. Όπως τότε έτσι και τώρα. Τα χρόνια περνάνε, οι δήμαρχοι αλλάζουν, αλλά η φροντίδα για τους πολίτες παραμένει η ίδια…

Σήμερα ο δρόμος μας είναι σα να τον σφουγκάρισαν. Η άσφαλτος έχει εκείνο το σκούρο χρώμα που την κάνει να φαίνεται καινούργια. Οι προνοητικοί κρατούν ομπρέλες. Εγώ αγαπάω το περπάτημα κάτω από την βροχή και δεν κρατάω ποτέ ομπρέλα. Είναι και εκείνο το εφηβικό τραύμα που μου έμεινε, καθώς είχα ξεχάσει ομπρέλες σε όλους σχεδόν τους τηλεφωνικούς θαλάμους της πόλης. Τότε δεν είχαμε κινητά. Έφευγα από το σπίτι με ομπρέλα και σπανίως γύριζα με αυτήν…

Αν είσαι ρομαντικός – άνεργος – συνταξιούχος – εισοδηματίας φοράς ζεστά φθινοπωρινά ρούχα, φτιάχνεις μια κούπα αρωματικό καφέ και κάθεσαι στο παράθυρο ρεμβάζοντας. Ποστάρεις και φωτογραφίες με ξερά φύλλα στο δάσος και όμορφα κορίτσια με γκέτες να κοιτούν έξω από το παράθυρο.


Αν εργάζεσαι, δεν πάει να είσαι δέκα καντάρια ρομαντικός – μελαγχολικός και ότι άλλο –κος θέλεις; Θα αρχίσεις να τρέχεις και ας χιονίζει και ας τρέχει το αγριοκούνελο αντέχει. Θεός σχωρέσει και τον μπαρμπα Χιού. Και όλο κλαίνε τα κουνελάκια του Playboy τα κοριτσάκια. Καλημέρα. Τρέχουμε τώρα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου