Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Η φωτιά της Θεσσαλονίκης

Επειδή πολλά άκουσες, θα σου πω εγώ πώς άρχισε η πυρκαγιά της Θεσσαλονίκη για να μην ρωτάς εδώ και εκεί και τζάμπα υποχρεώνεσαι. ‘Ασε που θα σε περάσουν για ντουγάνι αστοιχείωτο.

Την επόμενη μέρα ήταν γιορτή. Ρε γυναίκα, να πιούμε κανένα ουζάκι με τους κουμπάρους, αύριο που είναι γιορτή, της λέει; Φτιάξε και κανένα μεζεδάκι να γουστάρουμε. Γιατί όχι, λέει εκείνη.

Έβαλε λοιπόν να τηγανίσει μελιτζάνες. Μεζέ καλό που τον κάνεις και έτσι και αλλιώς και τραβάει και ούζο. Καλό το τηγανιτό, αλλά το τηγάνι θέλει την ώρα του, άσε που πιτσιλάει όλο τον τόπο και τζάμπα σφουγγάριζα εγώ, δούλα με έχετε εδώ μέσα. Αμάν πια! Όσο τηγάνιζε άνοιξε το facebook. Και να η selfie με το τηγάνι και να κοιτάξτε τι έκανα. Βροχή τα Like. Και είσαι θεά. Και θέλω και εγώ. Ξεχάστηκε η άμυαλη, πολύ δεν ήθελε, πήραν φωτιά τα λάδια.

Εκείνα τα χρόνια τα σπίτια δεν ήταν όπως σήμερα. Έξι όροφοι, υπερπολυτελής αντισεισμική κατασκευή, μπετά, τούβλα και έπιπλα δια χειρός Βαράγκη. Χαμόσπιτα ήταν, Τουρκόσπιτα με ξύλινους σκελετούς. Παφ έκανε το λαδάκι της μελιτζάνας, φωτιά η κουζίνα.

Αρχίζει η άλλη να φωνάζει «καλέ καιγόμαστε, γειτόνοι βοηθάτε». Οι γείτονες δεν άκουσαν. Έβλεπαν Survivor και δεν είχαν μυαλό για την ξεμυαλισμένη την γειτόνισσα. Είχαν και κάτι προηγούμενα με μια μπουγάδα που έσταξε και τους χάλασε τους κατιφέδες και την είχαν γραμμένη στο μαύρο το κατάστιχο. Φωνές αυτή, αδιάφοροι οι άλλοι.

Με αυτά και με εκείνα, η φωτιά έφυγε από το σπίτι της ξεμυαλισμένης και πήγε και στου γείτονα με το Survivor. Βλέπει τις φλόγες ο άλλος, αλλά ήταν πια αργά. Το ένα σπίτι μετά το άλλο έπιανε φωτιά. Εμφανίζεται τότε παλικαράκι και φωνάζει ξαναμμένο «Πήρε φωτιά η αποθήκη και κινδυνεύει η Λώλα». Οι άλλοι που ήταν κανονικοί Σαλονικοί, πιο πολύ για σορολόπ και λιγότερο για δουλειά άρχισαν να τραγουδάνε «Την Λώλα από την φωτιά ποιος θα την βγάλει, ο Τσοκολάτας που έχει δύναμη μεγάλη». Δυστυχώς όμως είμαστε στις αρχές του αιώνα και ο Τσοκολάτας δεν είχε εφευρεθεί. Άδικα τον περίμεναν.

Την ανάγκη φιλοτιμία ποιώντας έκαναν μια ανθρώπινη αλυσίδα και έδινε ο ένας στον άλλο κουβάδες με νερό για ρίξουν στη φωτιά. Δεν είχε γίνει ακόμα το περήφανο δημοψήφισμα για το νερό και έτσι την διαχείριση είχαν ακόμα οι Έλληνες και οι Γάλλοι περίμεναν στο πάγκο να έλθει η σειρά τους.

Δυστυχώς και παρά τις προσπάθειες και τη βοήθεια από τα εναέρια μέσα, που με το πρώτο φως της ημέρας επιχειρούσαν κάνοντας ρίψεις νερού, η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα και έτσι έγινε η πυρίκαυστος που βλέπετε στους χάρτες της πολεοδομίας και ρωτάτε τι είναι τούτο.

Σημαντικό τμήμα της πόλης καταστράφηκε και μετά φωνάξανε κάτι ξένους που την γέμισαν πλατείες για να έχουν χώρο τα καφέ να βγάζουν τραπεζάκια και να κοπροσκυλιάζουν οι περήφανοι πολίτες της Θεσσαλονίκης.

Όλα αυτά τα έβλεπε από ψηλά με ένα ντρον ο Γιώργος ο Τούλας και αποφάσισε να το παραλλάξει λίγο για να μάθουν και τα παιδιά και τα εγγόνια μας πώς έγιναν τα πράγματα.


Να έτσι ακριβώς έγιναν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου