Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Καταλαβαίνεις ότι έχεις γίνει 52 όταν ...

Καταλαβαίνεις ότι έχεις γίνει 52 όταν :

Τα εμβληματικά πεντηκοστά γενέθλια μοιάζουν πια τόσο μακρινά στο παρελθόν.

Κάνεις συχνότερα ιατρικές εξετάσεις και οι διάφοροι δείκτες κάνουν limit up … συναγωνίζονται την άνοδο της ηλικίας σου.

Τα παιδάκια που τα ήξερες από τον υπέρηχο στην κοιλιά της μάνας τους, μπαίνουν στο πανεπιστήμιο.

Ο πληθυσμός αυτών που βρίσκονται κάτω από σένα ηλικιακά, είναι σημαντικά μεγαλύτερος από αυτών που βρίσκονται πάνω από εσένα. Πάει και ο χαρακτηρισμός του μεσήλικα… «Περασμένα πενήντα ο τύπος».

Κιλά, πλέον, μόνο βάζεις. Οι μεγαλύτεροι από εσένα τα λένε γεροντόπαχα και γελάνε. Εκεί που είσαι ήμουνα …

Έχεις γυαλάκια της γνωστής «νεανικής» νόσου των οφθαλμών σπαρμένα στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο γιατί τα ξεχνάς και χωρίς αυτά αδύνατο να διαβάσεις.

Διαπιστώνεις, με χαρά, ότι είσαι συνομήλικος με την Μόνικα Μπελούτσι και έτσι σίγουρα θα βρεις κάτι για να σπάσεις τον πάγο όταν με το καλό θα γίνει εκείνο το ραντεβού…

Γράφεις ακόμα στο Facebook ενώ οι πιτσιρικάδες έχουν δραπετεύσει στο Instagram και εσύ δεν καταλαβαίνεις γιατί είναι πιο καλά να επικοινωνείς με εικονίτσες παρά με λογάκια.

Αρχίζεις να μετράς πόσος χρόνος σου μένει για να πάρεις σύνταξη. Μετά ακούς τους υπουργούς και σκέφτεσαι ότι εσύ δεν θα πάρεις όσο ζεις. Μετά βλέπουμε.

Η ευχή «να τα εκατοστίσεις» στα γενέθλια, δεν σου φαίνεται πια και τόσο σπουδαία. Κοντεύεις!

Διαβάζεις για συναυλία του Βοσκόπουλου στο Θέατρο Δάσους και νιώθεις πάλι παιδί. Όλα είναι σχετικά.

Οι προπονητές στις διάφορες ομάδες είναι οι παιχταράδες που θαύμαζες μικρός και οι σημερινοί παιχταράδες, οι γιοί τους.

Διαπιστώνεις, με χαρά, ότι ακόμα η ηλικία σου είναι μικρότερη από μια αποδεκτή έκπτωση στον καιρό της κρίσης.

Φεύγεις για Σαββατοκύριακο και τσεκάρεις. Πορτοφόλι, κινητό… τα χάπια μου.

Όταν θέλει να σε βρίσει πιτσιρικάς δεν χρησιμοποιεί πλέον την λέξη με τα τρία «Α». Προτιμάει το «κωλόγερος».

Κάθεσαι και σκέφτεσαι ότι έχεις προλάβει δεκάρες με τρύπα στη μέση, την Τσιμισκή αμφίδρομο, δραχμή, μαστίχες για ρέστα, χούντα και μεταπολίτευση, βασιλιά στην Ελλάδα, ακόμα και τον ΑΡΗ στην πρώτη εθνική…

Ψάχνεις, σαν τον Κωνσταντάρα στην γνωστή ταινία, να βρεις λεβεντόγερους μεγαλύτερους από εσένα για να πάρεις θάρρος για τη συνέχεια. Ολέ ο ταύρος!

Διαβάζεις τα διάφορα «θα σέβεστε» και σκέφτεσαι, «γατάκια».

Πας σε μια εταιρεία και συνομήλικος σου είναι ο γενικός. Πας σε στρατόπεδο και σειρά σου είναι ο στρατηγός.

Όταν είσαι στις μαύρες σου, πας και περιμένεις σε ουρά στην Εθνική Τράπεζα. Ξαφνικά νιώθεις τζόβενο.

Αποφεύγεις να μπεις στο λεωφορείο μη βρεθεί κανένα καλόπαιδο και σου παραχωρήσει τη θέση του.

Ζεις με τον φόβο ότι, όπου να ναι, θα αρχίσεις να βλέπεις «στην υγειά μας» τα Σαββατόβραδα.


Και του χρόνου να είμαστε καλά. Θα σας ξανάβρω στους μπαξέδες. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου