Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Παραθεριστικό καλοκαίρι

Λατρεύω τα μέρη τα παραθεριστικά. Όχι τα μέρη των διακοπών των λίγων ημερών αλλά εκείνα που πας και περνάς όλο το καλοκαίρι. Που το κάνεις σπίτι σου για τρεις μήνες. Για όλους εμάς που δεν ευλογηθήκαμε να έχουμε «χωρίο», αυτό είναι το χωριό μας.

Ξυπνάω πρωί και πάω να πάρω ψωμί. Κάθε μέρα διασταυρώνομαι με ένα τύπο που κάνει τζόκινγκ. Είναι διαφορετικός κάθε φορά. Δεν το φανταζόμουν ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί που κάνουν τζόγκινγκ στην Ελληνική ύπαιθρο το έτος 2017. Πολλές φορές μου περνάει από το μυαλό ότι παίζω σε ένα ιδιότυπο Τρούμαν σόου και κάποιος βάζει έναν τέτοιο χαρακτήρα μέσα στο κάδρο για συμπληρώσει το σκηνικό.

Από μακριά ακούγεται ένα μωρό που κλαίει. Από ένα ανοιχτό παράθυρο μια γυναίκα που «ψέλνει» τον άντρα της. Ένας παππούς σέρνει τα πόδια του για να φτάσει στον ίδιο προορισμό με εμένα. Τα σέρνει με τον ίδιο τρόπο που τα σέρναμε μικροί, όταν περπατούσαμε και κλοτσούσαμε ένα άδειο πακέτο σα να τριπλάραμε με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Η μπάλα πλέον δεν υπάρχει και ο παίκτης χαίρεται και μόνο που τον βαστάνε τα πόδια του για να πάει στον προορισμό του.

Φτάνω στο μικρό μαγαζάκι που είναι πρατήριο άρτου αλλά έχει και λίγα είδη μπακαλικής.  Ανακούφιση για τους μεγαλύτερους που δεν πρέπει να οργανώνουν σχέδια μεταφοράς στο κέντρο του χωριού, για ψώνια. Μπροστά μου μια γιαγιά με μπουρνουζένιο φόρεμα, ελέγχει την ημερομηνία σε όλα τα γάλατα του ψυγείου πλησιάζοντας τα, ένα ένα, στο δεξί μάτι. Αγαπώ τις γιαγιάδες με τα μπουρνουζένια φορέματα, απομεινάρια κάποια άλλης εποχής, εκτός και αν έφεραν και τέτοια οι Κινέζοι.

Κάθε σπίτι από αυτά τα παλιά τα εξοχικά, είναι γεμάτο με σκελετούς παλαιοτέρων χρόνων. Ένα σαμπουάν αρχαίο, σε συσκευασία νταμιτζάνας που δεν λέει να τελειώσει καθώς χρησιμοποιείται λίγες μέρες κάθε χρόνο. Αγοράστηκε για «λιπαρά μαλλιά» και τώρα πλέον μπορεί να μην υπάρχουν μαλλιά. Η εταιρεία έχει αλλάξει δύο φορές συσκευασία από τότε, αλλά αυτό εκεί σταθερό να δένει με τα πλακάκια του μπάνιου. Φερ φορζέ πολυθρόνες και τραπέζια στα μπαλκόνια και στις βεράντες. Μαξιλαράκια πολύχρωμα και άρωμα από δεκαετία του εβδομήντα. Στυλ πίνουμε βερμούτ και παίζουμε κουμκαν στις κυρίας Λελές…

Το καλοκαίρι θέλει μπάνια και ο καθένας αυτό το μεταφράζει όπως θέλει και μπορεί. Όσο μεγαλώνεις τόσο πιο νωρίς θέλεις να πηγαίνει για μπάνιο. Καμιά φορά θα διασταυρωθούν στον δρόμο, οι νέοι που γυρίζουν από τη νυχτερινή διασκέδαση στην παραλία με τους παππούδες που έχουν βάλει την πετσέτα στον ώμο και κατηφορίζουν για τη θάλασσα. Αργό το βήμα αλλά μέχρι να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα, θα έχουν φτάσει! Διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το πόσο υπέροχη είναι η θάλασσα την ώρα αυτή. Τα χρόνια τους να φτάσουμε για να το μάθουμε…

Ξεχωριστές είναι οι Κυριακές, στα μέρη αυτά. Κοντοβράκιδες παραθεριστές διασταυρώνονται με κυρίες κάποιας ηλικίας, στολισμένες λατέρνες έτοιμες για την εκκλησία. Περιμένουν να περάσει να τις πάρει η φίλη με τον άντρα της που ακόμα οδηγεί. Κρατούν στο χέρι βεντάλια και φυσιούνται ακατάπαυστα ενώ το πρόσωπο με το μπόλικο φτιασίδι ιδρώνει επικίνδυνα. Ο άντρας την φίλης ανταγωνίζεται σε παλαιότητα την αρχαία Mercedes που οδηγεί, αγκαλιάζει το τιμόνι, κοιτάει στο βάθος και όποιον πάρει ο χάρος.


Αγαπάμε παραθεριστικό καλοκαίρι και αυτό το ΣΚ είναι στην κορύφωση του. Καλημέρα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου