Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Καυγάδες

Ο δημόσιος καυγάς της περασμένης εβδομάδας είχε να κάνει με το ποιος θα κρατάει την σημαία στις παρελάσεις των δημοτικών σχολείων.

Αν ήσουν αντιπολιτευόμενος, δεν σε πείραξαν οι αναχρονιστικές, μίζερες, κομματοσκυλικές  διατάξεις που περνάει αυτός ο νόμος, αλλά σε πείραξε το ποιος θα κρατάει την σημαία στο δημοτικό.

Αν ήσουν συμπολιτευόμενος, δεν σε πείραξε το ότι οι παρελάσεις που μισούσες όσο ήσουν στο 4% καλά κρατούν αλλά τρέχεις να υπερασπιστείς την λοταρία των σημαιοφόρων και αν είναι δυνατόν και μια θέση μπροστά μπροστά στην εξέδρα.

Πιάσαμε μετά τον νταλκά με τον Γαβρόγλου που δεν πήγε φαντάρος. Φίλε, ο Γαβρόγλου είναι ένας από εμάς. Αν έχεις τα πολλά φράγκα ή τις διασυνδέσεις ή και τα δύο θα προσπαθήσεις να μην πας στρατό. Όπως έκαναν τόσοι πολιτικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, γόνοι εύπορων οικογενειών, τιμημένα λαμόγια, που καλά θυμάσαι αλλά κάνεις πως ξεχνάς, στο παρελθόν και όσο μπορούν θα κάνουν και στο μέλλον.  Αν δεν φτάνουν τα φράγκα ή τα κονέ για να την κοπανήσεις εντελώς, τότε πιάνεις να βρεις το θείο του μπατζανάκη του ξαδέλφου σου που είναι στο ΓΕΣ και θα σου κανονίσει την μετάθεση ή την λούφα. Αν δεν έχεις τίποτα από αυτά, πας στην Καβύλη και όταν με το καλό τελειώσεις έχεις τον Γαβρόγλου, και τον κάθε Γαβρόγλου, να σου κουνάει το δάχτυλο στην μούρη.

Αν, ας πούμε, ο Γαβρόγλου ήταν πολιτικός στις ΗΠΑ και έσκαγε κάτι τέτοιο δεν θα έβρισκε πέτρα να κρυφτεί από κάτω.  Στην Ελλάδα οι μισοί, ακόμα και αν δεν το λένε, τον σκέφτονται για μάγκα που ίσως κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν αυτοί. Σίγουρα δεν θα χάσει την θέση του για ένα ζήτημα ηθικής τάξης και θα έχει και το θράσος και την αναίδεια να εμφανίζεται ως τιμητής των πάντων.

Και πιάσαμε τον νταλκά με την αριστεία. Η ΝΔ την έκανε σημαία της και την κουνάει όπου βρει. Έχει πάρει τα πνευματικά δικαιώματα και θα την γυρίσει και ταινία, που λένε. Ας ψαχτεί λιγάκι με τα στελέχη της, αυτά που προβάλλονται τουλάχιστον, και αυτά που ας πούμε κατά καιρούς έχουν γίνει υπουργοί και έχουν καταλάβει δημόσια αξιώματα και μετά αν νιώσει τόσο σίγουρη ας σηκώσει όσες σημαίες θέλει.  Οι άλλοι, οι κεφτέδες του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρουν τι ψάρια πιάνουν και λουφάζουν πετώντας την μπάλα στις κερκίδες γνωρίζοντας ότι αυτοί, ως κυβέρνηση έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων.


Φτάσαμε και στην Κυριακή με το χρυσό της Στεφανίδη. Μπράβο στην κοπέλα, που αποδεικνύει ότι είναι μια μεγάλη αθλήτρια. Ατυχώς και αυτή φαίνεται να ζητάει την τύχη της έξω από την Ελλάδα και κανένας δεν μπορεί να την αδικήσει για αυτό. Τώρα η σύνδεση της νίκης της με τους σημαιοφόρους του δημοτικού είναι τουλάχιστον ατυχής. Στις μεγάλες στιγμές θα πρέπει να είμαστε και εμείς μεγάλοι. Αν δεν μπορούμε, τουλάχιστον ας προσποιηθούμε. Παγκόσμια ημέρα οργασμού ξημερώνει αύριο… Καλημέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου