Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Σεπτέμβριος στην πόλη μας

Ακολουθεί έκθεση του μικρού Παναγιωτάκη με θέμα «Σεπτέμβριος στην πόλη μας».

Εγώ με την οικογένεια μου μένουμε στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια μεγάλη πόλη, που όλο τον χρόνο είναι συμπρωτεύουσα της Ελλάδας και τον Σεπτέμβριο γίνεται «πρωτεύουσα των Βαλκανίων». Έτσι τουλάχιστον μας λέει ένας κύριος που είναι και πρωθυπουργός. Ο κύριος αυτός κάθε τόσο αλλάζει, αλλά η πόλη μας παραμένει πρωτεύουσα των Βαλκανίων για μια εβδομάδα.

Η πόλη μας έχει άσχημους δρόμους με λακκούβες και όταν περνάμε με το αυτοκίνητο κάνει ντονγκ ντονγκ. Είναι σα να βρισκόμαστε στα παιχνίδια του λούνα παρκ και εμένα πολύ μου αρέσει αλλά η μαμά μου θυμώνει και βρίζει και λέει «άχρηστοι ούτε ένα δρόμο δεν μπορείτε να συντηρήσετε». Και ο μπαμπάς μου της λέει «σώπα, κοίτα που τώρα βάλανε λίγη άσφαλτο»  και εγώ το βλέπω ότι ο μεγάλος ο δρόμος που πάει από το σπίτι μας στο κέντρο έχει μερικά κομμάτια με νέα άσφαλτο και είναι σαν την μικρή μας αγελάδα που έχει μεγάλες βούλες. Φαίνεται ότι δεν έφτανε για να βάλουν παντού, αλλά εμένα μου αρέσει γιατί τώρα κουνάει ακόμα πιο πολύ και όλο λέω στον μπαμπά μου να πάμε από αυτόν τον δρόμο του λούνα παρκ αλλά η μαμά πάλι βρίζει.

Στη Θεσσαλονίκη όταν δεν πάμε κάπου με το αυτοκίνητο, παίρνουμε το λεωφορείο. Τα λεωφορεία είναι παλιά και βγάζουν καπνό. Έχουν και πολύ κόσμο και εμένα με ζουλάνε και επειδή είμαι μικρούλης και κοντούλης όλο βλέπω πωπούς και ο μπαμπάς μου, μου λέει υπομονή φτάνουμε.  Όταν ανεβαίνεις επάνω στο λεωφορείο πρέπει να βγάλεις εισιτήριο. Αν δεν έχεις ακριβώς τα λεφτά σε τιμωρούν και δεν σου δίνουν ρέστα. Η μαμά μου, τα Χριστούγεννα που λέω τα κάλαντα, μου παίρνει τα χρήματα που μαζεύω και μου λέει «έλα να σου τα κάνω χοντρά» και μου δίνει κάτι χάρτινα και έτσι έχει για να δίνει στα λεωφορεία και λέει «να μην κάνουμε μάγκες τους κλεφταράδες». Ο μπαμπάς μου λέει ότι τώρα τα λεωφορεία έγιναν αριστερά και είναι χαρούμενος γιατί ότι είναι αριστερό είναι καλό. Αλλά τον αδελφό μου που έγραφε με το αριστερό φαγώθηκαν να τον μάθουν να γράφει με το δεξί. Περίεργα πράγματα.

Τον Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη έχουμε και μια μεγάλη έκθεση. Έρχεται κόσμος από παντού για να δει διάφορα ωραία πράγματα. Την πρώτη μέρα έρχονται οι πρωθυπουργοί και οι επίσημοι και ο κόσμος μαζεύεται από έξω και φωνάζει και βρίζει, γιατί πού να τους βρεις τους πρωθυπουργούς και του επίσημους τις άλλες μέρες του χρόνου για να τους φωνάξεις και να τους βρίσεις. Πάνε σε ένα μεγάλο σπίτι που το λένε Βελλίδειο και ο κύριος πρωθυπουργός λέει τι ωραία που είναι η ζωή και τι καλά τα κάνει εκείνος και οι φίλοι του και πώς θα πάμε ακόμα πιο καλά. Αυτοί που είναι μέσα χειροκροτάνε και αυτοί που είναι από έξω βρίζουνε. Και η μαμά μου λέει ότι έτσι είναι η ζωή. Αυτοί που είναι στην από μέσα χειροκρατάνε και αυτοί που είναι στην απ’έξω βρίζουνε. Ο μαμά μου λέει και ότι όλοι είναι ψεύτες και μας φλομώνουν στο ψέμα κάθε χρόνο αλλά ο μπαμπάς μου τη μαλώνει και της λέει να μη μιλάει γιατί το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» μας έδωσε τη νίκη.

Φέτος στην έκθεση θα φέρουν και ένα βαγόνι από το μετρό. Και πέρσι μας είχαν φέρει ένα βαγόνι από μετρό και πολύ μου άρεσε. Μπήκαμε μέσα με τον αδελφό μου και παίζαμε «μεγαλούπολη». Από ότι κατάλαβα, η έκθεση είναι ένα μέρος που πας με τα λεωφορεία που βγάζουν καπνό και δεν δίνουν ρέστα, για να δεις τα βαγόνια του μετρό που δεν έχεις. Ο μπαμπάς μου λέει να μην γκρινιάζουμε γιατί το μετρό θα γίνει και μήπως οι άλλοι καλύτερα τα έκαναν. Σιγά σιγά καλό είναι να συνηθίζουμε τα βαγόνια για να μη μας έλθει ξαφνικό και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.


Η πόλη μας είναι ωραία όλο τον χρόνο αλλά τον Σεπτέμβριο, είναι ακόμα καλύτερη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου