Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Το τελευταίο μπάνιο

Το λύσαμε το θέμα ποιος σκοτώνει καλά τους αντιφρονούντες ή να το συνεχίσουμε; Έχουμε και κάτι μπάνια να κάνουμε και είναι και τα τελευταία και μετράνε διπλά. Είναι σαν τα μπάνια της αρχής. Έκανα το πρώτο, έκανα το δεύτερο, μετά χάνεις το μέτρημα. Τώρα στο τέλος, αναρωτιέσαι αν θα είναι το σημερινό το τελευταίο ή αν θα αντέξει το σύστημα ένα ΣΚ ακόμα.

Κάπως έτσι είναι και η ζωή μας. Ξεκινάει και μετράμε μέρες και μήνες. Το μωρό μας είναι 10 ημέρων. Έγινε 13 μηνών. Μετά χάνεται η μπάλα. Περνάνε τα χρόνια και ούτε που καταλαβαίνεις πώς βρεθήκαμε από το Πάσχα στα Χριστούγεννα. Μετά με τούτα και με εκείνα, παραμεγαλώνεις και τα χρόνια σου αρχίζουν και μετράνε σκυλίσια.

Ένας παππούς είναι 98 και σε τρεις μήνες γίνεται 99. Το κοινό φωνάζει «εκατό, εκατό, κατοστάρα, εκατό». Ο παππούς, αν είναι σε καλή κατάσταση, περνάει ζωή χαρισάμενη. Γιορτάζει τα γενέθλιά του κάθε μέρα. Εκπλήσσεται που ξύπνησε. Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, το ταίρι του ίσως, έχουν «φύγει». Εκείνος τσιμπιέται και βλέπει ότι είναι ακόμα ζωντανός, στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα. Τι ωραία αίσθηση!

Τους έχει πλέον όλους γραμμένους. Ο γιατρός που του είχε βάλει τη δίαιτα, πέθανε από χρόνια. Θα βγει έξω να πιεί ένα ουζάκι στον ήλιο. Θα φάει και τα παστά που τόσο του αρέσουν και που του φουσκώνουν τα πόδια και τα κάνουν σαν κορίνες του μπόουλινγκ.

Σκέφτεται να αρχίσει και πάλι το τσιγάρο που είχε κόψει στα σαράντα, μετά από το επεισόδιο με την καρδιά. Αλλά γιατί τσιγάρο. Καλύτερα πούρο. Άμα είναι να Τουρκέψω ας γίνω αγάς. Εκπτώσεις στα όνειρα και τα θέλω, ποτέ ξανά. Τελικά ασυμβίβαστος μπορείς να είσαι, στα νιάτα σου που έχεις την άγνοια και στα γεράματα που τα ξέρεις όλα και δεν έχεις να χάσεις τίποτα.

Για άλλες καταχρήσεις δεν το βλέπει να τα καταφέρνει αλλά θα πορευτεί με αυτές που μπορεί να έχει. Τώρα που μεγάλωσε είδε ευτυχώς τα πράγματα καθαρά. Νέος αγωνιζόταν για ιδεολογίες. Για κόμματα. Για παρατάξεις. Μάλωνε με τους φίλους του. Είχε χαλάσει σχέσεις για τον Μεταξά, για τον Γέρο, για τον Αντρέα, για τον Μητσοτάκη. Τώρα η εικόνα μεγάλωσε και ήταν πιο καθαρή. Περιέργως από απόσταση όλα φαινόταν πιο καλά. Λες να βοήθησε εκείνη η εγχείρηση στα μάτια που είχε κάνει όσο ζούσε η γυναίκα του; Μετάνιωσε γιατί έδωσε πίστη σε αδίστακτους τσαρλατάνους που ο μόνος τους νταλκάς ήταν να ικανοποιήσουν την δίψα τους για εξουσία και χρήμα.
Καμιά φορά του έμπαινε στο μυαλό να πάρει την καραμπίνα που είχε παλιά για το κυνήγι, να κατέβει στην Αθήνα και να πάρει όσο περισσότερους μπορούσε μαζί του. Για εκείνον δεν το ένοιαζε πλέον. Τι σήμερα, τι αύριο. Κοντεύουμε. Μετά πάλι σκεφτόταν ότι, τίποτα δεν θα άλλαζε. Έναν θα έπαιρνε μαζί του, δύο θα ξεφύτρωναν. Δεν φταίνε αυτοί που τα λένε, αλλά αυτοί που τους πιστεύουν και τους στηρίζουν. Όσο υπάρχει τράπουλα, θα βγαίνουνε ρηγάδες και όσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες. Και όσο υπάρχουν θύματα θα βγαίνουν αυτοί που θα τους δουλεύουν.

Κοίτα τώρα πού καταλήξαμε από το τελευταίο μπάνιο, που μπορεί και να μην είναι τελευταίο, μπορεί να μην είναι και μπάνιο... Καλημέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου