Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Αντίο Ζωίτσα

Πάει και η Ζωίτσα. Κάποτε όταν λέγαμε Ζωή σκεφτόμασταν αυτήν. Μετά ήλθε η άλλη η γκεσταπίτισσα και έτσι, αυτήν που συμπαθούσαμε, την είπαμε Ζωίτσα για να την ξεχωρίζουμε. Η τρίτη του ονόματος, η Ζωζώ, έχει το δικό της trademark και δεν της το παίρνει κανείς.

Τη γνώρισα μέσα από  τις ταινίες της. Πρόσωπο δροσερό, κορμί άλλων προδιαγραφών. Καθαρόαιμο. Δεν τις έβγαζαν έτσι τότε τις γυναίκες στην Ελλάδα.  «Εγχώρια εφάμιλλα των Ευρωπαϊκών» που έλεγαν οι διαφημίσεις της εποχής για ποιοτικά προϊόντα…  

Δεν θα έλεγα ότι είχε κανένα μεγάλο υποκριτικό ταλέντο. Ήταν όμως μια κατηγορία από μόνη της. Στιλάτη με class, που όμως στοίχειωνε τα όνειρα των ανδρών της εποχής της. Και ήταν μια εποχή που ο κινηματογράφος και η μουσική στην Ελλάδα είχε να δείξει πρόσωπα μαγικά. Ήταν τότε που η Ελλάδα ήταν της μόδας, σε όλο τον κόσμο. Οι ξένοι γνώριζαν τις αρχαιότητες, τον γαλάζιο ουρανό και το άσπρο μπλε του Αιγαίου. Θαύμαζαν τη Μελίνα και τον Σεφέρη. Άκουγαν τον Μίκη και τον Μάνο. Χόρευαν με τον Ζορπά και το συρτάκι. Έτρωγαν τζατζίκι και mousakas.

Δεν ήταν το κορίτσι της διπλανής πόρτας, με την τσαχπινιά τη Αλίκης. Δεν είχε το ταλέντο και την μεσογειακή ομορφιά της Τζένης. Ήταν η Ζωίτσα των λαϊκών αναγνωσμάτων, των θυελλωδών ρομάντζων και των έξαλλων πάρτι. Η φωτογραφία της βρισκόταν στο πορτοφόλι του φαντάρου στην δεκαετία του εξήντα και μέσα στις σελίδες ενός από τα πρώτα τεύχη του Ελληνικού Playboy στη δεκαετία του ογδόντα.


Λαμπερή μέχρι το τέλος, κατάφερε να μας εκπλήξει με ένα θάνατο ξαφνικό, που κράτησε την ανάμνηση της συνεπή ως προς την εικόνα που είχαμε γι αυτήν. Ο Θεός ας την αναπαύσει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου