Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Μια χαμογελαστή καλημέρα

Ανοίγω το παράθυρο. Ήλιος! Κοιτάω ψηλά στον ουρανό. Ούτε ένα μαύρο σύννεφο. Κοιτάω καλύτερα. Κάπου θα κρύβονται. Νιώθω σαν το αδέσποτο σκυλάκι που έχει δεχτεί τόσα χτυπήματα και όταν το πλησιάζεις για να το χαϊδέψεις σε κοιτάζει μαζεμένο, με φόβο.

Η τριανταφυλλιά μου, η καινούρια, η κόκκινη που έχει τα τριαντάφυλλα τα μεγάλα που μυρίζουν, αποφάσισε να ξυπνήσει και πάλι και βγάζει σκούρα φρέσκα φύλλα και κλαδιά. Σε λίγο και λουλούδια.

Αδιαφορώ για ένα αυτοκίνητο που περνάει κάτω από το μπαλκόνι μου. Ο οδηγός έχει μισάνοιχτο το παράθυρο και βγαίνει καπνός από τσιγάρο. Τον αφήνω στην μιζέρια του. Ακούω μόνο δύο πουλιά που κάτι λένε, το ένα στο άλλο και ένα κοριτσάκι, μικρό, που περνάει από κάτω. Σέρνει μια τσάντα με ροδάκια, με το ένα χέρι, και με το άλλο κρατάει την μαμά του. Φοράει κόκκινο παντελόνι φουσκωμένο στον ποπό από το Pampers  και μιλάει ακατάπαυστα.  

Μπαίνω μέσα και πηγαίνω να ετοιμάσω το πρωινό μου. Νάτα μας! Αρχίζουν οι σκέψεις. Φίλτρου ή φραπέ. Basta. Έχουμε καιρό ακόμα για τα παγάκια. Μην ξανοίγεσαι. Φίλτρου. Η ομάδα θα παίξει συντηρητικά. Βάζω το ραδιόφωνο. Απορρίπτω τον ένα σταθμό μετά τον άλλο. Δεν θέλω να ακούσω για τις Βρυξέλες και την αξιολόγηση. Θεός σχωρέστον τον Μητσοτάκη αλλά φτάνει. Δεν με ενδιαφέρει ο ταξιτζής που δίνει ραπόρτο για την κίνηση στη Νέα Εγνατία και  την Κατσιμίδη. Θέλω να ακούσω την φυσική συνέχεια της κουβέντας των πουλιών και του μονόλογου της πιτσιρίκας. Δεν θέλω να ακούσω ό,τι και ο φουκαράς που κάπνιζε μέσα στο αυτοκίνητο. Είναι άνοιξη. Έρχεται καλοκαίρι.

Βρίσκω ένα σταθμό που παίζει μόνο μουσική και συνεχίζω. Έχω τον φόβο μην βγει καμμιά διαφήμιση και μου χαλάσει την μαγεία. Μαζί με το τοστ του πρωινού ετοιμάζω και ένα σάντουιτς να πάρω μαζί στην δουλειά. Καθαρίζω για να βάλω μέσα και ένα από τα αγγουράκια που έκοψα πρώτο χέρι για φέτος από τον μπαξέ μου. Είναι τραγανό, μέσα στους χυμούς και μοσχομυρίζει. Η μαμά μου έλεγε ότι η κάργα βλέπει το καργάκι της σα να είναι το πιο όμορφο παιδί, αλλά αυτό είναι αντικειμενικά υπέροχο. Έτσι θα είναι και μετά από 4-5 ώρες που θα το φάω στο γραφείο. Το δοκίμασα χθες.

Μπαίνει μέσα μου ο διάβολος να κάνω κοπάνα. Με τέτοια διάθεση πώς να πας στην δουλειά. Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή. Πήρα κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά τα βλέπω. Σε εμένα δεν χρειάζονται κόκκινα γυαλιά. Αρκεί να τα δω με τα μάτια ενός παιδιού που χθες τελείωσε την πρώτη Λυκείου. Ναι ρε φίλε. 30 Μαΐου άρχισαν τις διακοπές. Έχουν μετρήσει ότι τους μένουν 114 μέρες μέχρι να αρχίσουν τα σχολεία. Αυτά τα παιδιά ζουν ένα διαφορετικό ένα ένα τέσσερα…

Τρεις μήνες ελευθερίας. Δεν είσαι τόσο μικρός για να είσαι κολλημένος στο σπίτι και στους γονείς. Δεν είσαι τόσο μεγάλος για να έχεις αρχίσει τους νταλκάδες με τις εξετάσεις και τα φροντιστήρια. Έχεις μια ζωή μπροστά και είναι άγραφο χαρτί. Κρατάς στυλό και κάνεις ότι θέλεις. Ζωγραφίζεις, γράφεις, κάνεις μουτζούρες. Η απόφαση είναι δικιά σου.


Παναγίτσα μου! Τι έχω πάθει σήμερα. Γράφω και χαμογελάω. Καλημέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου