Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ομφάλιος λώρος

Κόσμος πολύς έξω από το ακτινολογικό, στα «Επείγοντα» του νοσοκομείου. Ο καθένας κυριολεκτικά ή μεταφορικά με τον πόνο του. Πρέπει να είναι η ώρα αιχμής, εκτός και αν είναι έτσι πάντα. Κάποιοι σε καρότσια, κάποιοι άλλοι σε φορεία, περιμένουν την σειρά τους.

Μια γυναίκα απροσδιόριστα μεγάλης ηλικίας, ξαπλωμένη σε ένα φορείο, φαίνεται να είναι στην χειρότερη κατάσταση από όλους. Φουσκωμένα πόδια στο τελείωμα της ρόμπας. Αναπνευστική συσκευή στο πρόσωπο. Ορός στο χέρι, κρεμασμένος στο πλάι του φορείου σταλάζει ένα διαφανές υγρό στο χέρι της. Δυσοσμία. Κάθε τόσο ανοίγει τα μάτια της και τα ξανακλείνει γρήγορα. Το χέρι με τον ορό «παίζει» σα να ψάχνει κάτι. Είναι το μόνο επάνω της που δείχνει να είναι ζωντανό με έντονη δραστηριότητα.

Δίπλα της όρθιος ένας άντρας γύρω στα σαράντα. Μάλλον ο γιός της. Έχει βλέμμα απόμακρο, μπορεί αδιάφορο, μπορεί παραιτημένο μετά από πολλές επαναλήψεις ανάλογων σκηνών. Ξαφνικά εκείνη καταφέρνει να του πιάσει το χέρι. Εκείνος γυρίζει και την κοιτάζει με το ίδιο απόμακρο βλέμμα. Κάτι σα να πάει να του πει αλλά είναι αδύνατο να ακουστεί μέσα από την μάσκα. Τα μάτια της εκφράζουν την αγωνίας της.

Δεν ξέρω αν το χέρι της, ζητάει βοήθεια ή αν δίνει θάρρος στο παιδί της. Για μένα, που το βλέπω από έξω, είναι ο ομφάλιος λώρος που δεν κόπηκε ποτέ. Τον κρατάει και είναι σα να του λέει «άσε με εμένα, πήγαινε κάνε τις δουλειές σου εγώ θα είμαι καλά». Η μάνα δεν σταματάει να δίνει στα παιδιά της μέχρι να αφήσει την τελευταία της πνοή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου