Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Ένα σακάκι που βέλαζε υπέροχα!

Φθινόπωρο 2016.

Η μικρή κόρη μου, που είναι μαθήτρια στην πρώτη λυκείου, γυρίζει από το σχολείο.
-          Μπαμπά θα λάβω μέρος στην θεατρική ομάδα του σχολείου.
-          Τι να σου πω παιδί μου. Τι είναι αυτό; Εμείς δεν είχαμε τέτοια πράγματα στα χρόνια μου. Ήμασταν και αρρένων, μέχρι κάποια τάξη, και δεν ήμασταν και πολύ των πολιτιστικών. Έναν συμμαθητή είχαμε που ήθελε να ανεβάσει θεατρικό έργο και κάθε φορά που το έλεγε… έτρωγε ξύλο ο καημένος. Βέβαια τώρα που μεγάλωσε το έκανε επάγγελμα και διαπρέπει. Μην σε δείρουν παιδί μου και εσένα εκεί που θα πας και μην μας γίνεις καμιά θεατρίνα. Θεός φυλάξει και δεν γίνεις γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός που γίναμε εμείς και καζαντίσαμε.
-          Μην φοβάσαι, δεν θα με δείρουν. Όσο για το δεύτερο…
-          Ωχ

Έτσι αρχίζουν όλα τα πράγματα στη ζωή μου. Με ένα ωχ. Ένα ωχ είπα όταν πέρασα στο πολυτεχνείο, ένα ωχ είπα όταν άνοιξα την πρώτη μου εταιρεία. Ένα ωχ όταν αποφάσισα να παντρευτώ και πολλά ωχ κάθε μέρα από τότε που απέκτησα παιδιά. Δεν φταίνε αυτά. Μια χαρά είναι τα παιδιά, αλλά έτσι είναι στη ζωή. Αυτά γεννιούνται, μεγαλώνουν, προχωράνε και εσύ λες ωχ. Είναι νόμος της φύσης.

Πρόβες, διαβάσματα, άγχος, ψάξιμο και ήλθε η χθεσινή μέρα της παράστασης. Θέατρο «Άνετον». Όνομα και πράμα. Μικρό θεατράκι, άνετες θέσεις. Ατμόσφαιρα οικογενειακή. Μαμάδες, μπαμπάδες, παππούδες, γιαγιάδες, αδέλφια, ξαδέλφια, θείοι, θείες, ξαδελφάκια, φίλοι, χαμός! Ο καθένας να κρατάει από δύο τρεις και να κοιτάει ένοχα την πόρτα. «Άντε πότε θα έλθουν».

Όμορφο σκηνικό. Έξυπνα στημένο. Κοίτα που «με τα ψέματα» μπορείς να βγάλεις αποτέλεσμα! Εννοώ τα «ψέματα που λέγαν και οι παλιοί», γιατί με τα άλλα δίνεις παράσταση, γίνεσαι κυβέρνηση και την περνάς κοτσάνι. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Το σκηνικό λοιπόν σε έβαζε κατευθείαν στο θέμα. Ένα δύσκολο θέμα, αφού αφορούσε την γραφειοκρατία. «Το σακάκι που βελάζει» το όνομα του θεατρικού.

Τα φώτα χαμηλώσαν, τα καμπανάκια ακούστηκαν και η παράσταση άρχισε. Ο χρόνος κυλούσε, νερό. Μια παράσταση απολαυστική με εφήβους ερασιτέχνες ηθοποιούς που είχαν πάρει το έργο, το είχαν κάνει δικό τους και μας το παρουσίασαν προς τέρψη των παρευρισκόμενων. Φυσικά δεν με λες αντικειμενικό κριτή αλλά  πέρασα δύο υπέροχες ώρες χωρίς να αλλάξω πλευρό στην καρέκλα να ξεμουδιάσει ο απαυτός μου.

Η παράσταση είχε και ζωντανή μουσική και τραγούδια. Επιλογές δύσκολες, περίεργες εκτελεσμένες εξαιρετικά, τόσο από τους μουσικούς όσο και από τις τραγουδίστριες. Από τον «τσομπανάκο» της Ελληνικής ραδιοφωνίας που ένωσε την δική μας γενιά με αυτή των παιδιών μας μέχρι το «με πνίγει τούτη η σιωπή». Χθες έγινε σαφές ότι αυτά τα παιδιά τα πνίγει η σιωπή αλλά ευτυχώς δεν πρόκειται να σιωπήσουν!

Δηλώνω ενθουσιασμένος με τους καθηγητές, δύο σχολείων παρακαλώ (14ο και 5ο), που ένωσαν τις δυνάμεις τους, ανάλωσαν προσωπικό χρόνο και κατάφεραν να κάνουν μια μεγάλη ομάδα εφήβων (πρέπει να ήταν πάνω από 20-25 παιδιά) να δουλέψει σαν μια καλολαδωμένη μηχανή. Με ανύπαρκτα οικονομικά μέσα, έβαλαν το μυαλό τους να δουλέψει και αξιοποίησαν δημιουργικά τα πιο απλά υλικά.

Δηλώνω κατενθουσιασμένος με την ομάδα των παιδιών που δούλεψαν άπειρες ώρες για να βγάλουν το αποτέλεσμα που θαυμάσαμε χθες. Από το παιδιά που κρατούσαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μέχρι αυτά που κουβαλούσαν τα μικρόφωνα και βοηθούσαν στην εναλλαγή των εμπνευσμένων σκηνικών, πήραμε ένα μάθημα του τι σημαίνει ομαδική δουλειά.

Είναι δυστυχώς σίγουρο ότι τα παιδιά αυτά θα κληθούν, στην ενήλικη ζωή τους, να κουρέψουν πολλά σακάκια που βελάζουν. Από χθες έχω την πεποίθηση ότι θα παλέψουν να είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να το κάνουν.  Στις δύσκολες ώρες χρειαζόμαστε καθαρόαιμα άτια και ας τους έλαχε ο ρόλος ξεκολλήματος του κάρου από τις λάσπες. Κάποια στιγμή είναι σίγουρο ότι θα τρέξουν και σε μεγάλους αγώνες και θα διακριθούν.

Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω; Ας ερχόσουν να δεις το έργο για να καταλάβεις…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου