Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Λαμπάδες

Θυμάμαι κάτι χρόνια παλιά, όταν ήμασταν εμείς παιδιά, που η λαμπάδα που έφερνε η νονά δεν ήταν υπερπαραγωγή. Κάτι μεγάλα κεριά ήταν, στα οποία βάζανε λίγο χρώμα και λίγη χρυσόσκονη, τα στραμπουλούσαν να πάρουν άλλο σχήμα και έξω από την πόρτα. Το βαφτιστήρι χαιρόταν και το Άγιο Φως μεταφέρονταν μια χαρά. Καμιά φορά η λαμπάδα έφτανε στην Ανάσταση σπασμένη καθώς τις χρησιμοποιούσαμε σαν σπαθιά για ξιφομαχίες. «Τα ακούγαμε» κανονικότατα και πηγαίναμε στην Ανάσταση με την σπασμένη λαμπάδα «για να μάθουμε».
Ήλθαν τα χρόνια της ευμάρειας και του καταναλωτισμού, και περάσαμε στις λαμπάδες «που διαφημίζει η τηλεόραση», τις πλήρωνες ένα σκασμό λεφτά και το κουτί έγραφε επάνω «η λαμπάδα ΔΩΡΕΑΝ»! Η λαμπάδα ήταν ένα σκέτο χρωματιστό κερί και τίποτα επάνω της δεν μαρτυρούσε την προέλευση της. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα, στον καιρό της κρίσης, γιατί τα βαφτιστήρια μου όλα μεγάλωσαν και δεν ενδιαφέρονται πλέον για τέτοια πράγματα. Θυμάμαι όμως ότι πάντοτε αντιδρούσα στην ιδέα αυτής της μαζικής κακογουστιάς. Η αντίδραση μου αυτή βέβαια ίσως να μην έκανε και πολύ χαρούμενα τα παιδιά, αλλά θέλω να πιστεύω ότι είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα…
Θυμάμαι ότι μια χρόνια έβλεπα στην τηλεόραση διαφήμιση με την λαμπάδα που συνοδευόταν από ένα τέρας (ή μήπως γινόταν το αντίθετο) και η διαφήμιση έλεγε «στην γιορτή της αγάπης χαρίστε την απόλυτη πολεμική μηχανή». Προφανώς ο άνθρωπος που έγραφε τα κείμενα ήταν βλαμμένος.
Οι νονοί που δεν θέλαμε λοιπόν τα διαφημιζόμενα και τα τέρατα προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το τι καταφέρναμε και κατά πόσο αυτό ευχαριστούσε τα παιδιά. Πάντως «πράταμε κατά συνείδηση». Είχαμε βρει κάποια μαγαζιά που ότι ήθελες στο μετέτρεπαν σε πασχαλινή λαμπάδα. Έπαιρνες ένα δωράκι και το κολλούσαν επάνω. Του έβαζαν και κάτι κορδέλες και κάτι χάντρες και το αποτέλεσμα ήταν πολύ αξιοπρεπές.
Μεγάλη μου αγάπη ήταν πάντα τα πασχαλινά αυγά που συνόδευαν την λαμπάδα. Όχι τα κανονικά (καλά είναι και αυτά βέβαια) αλλά τα σοκολατένια και τα άλλα που ήταν σαν κουτιά, χωρίζονταν στα δύο και είχαν μέσα καραμέλες. Μεγάλο παζάρι με την μαμά για να δοκιμάσουμε λίγη από την σοκολάτα πριν από το Πάσχα. Βράχος εκείνη απαγόρευε τέτοιες παρεκκλίσεις και έτσι του δίναμε να καταλάβει την Κυριακή πριν το αρνί.
Συνήθως την λαμπάδα και το αυγό, συνόδευαν ανοιξιάτικα – καλοκαιρινά παπούτσια τα οποία, ως σωστά παιδιά, μας άφηναν παγερά αδιάφορα…
Σάββατο του Λαζάρου σήμερα και μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Καλή Ανάσταση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου