Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Άμα θυμώσει ο "παλικαράκι" κρύψου

Η Αμερικάνικη ταινία δράσης πρέπει να έχει μέσα έναν πολύ «κακό». Όσο πιο κακός είναι ο «κακός» τόσο πιο καλός φαίνεται ο «καλός». Το «παλικαράκι» που λέγαμε στα παλιά «καουμπόικα» έργα. Το «παλικαράκι» είναι σαν τον «λοχαγό» στο τραγούδι που είναι λεβέντης, έχει και κείνος χρυσή καρδιά, τον εγνωρίζει απ’ την Αθήνα που κατοικούσανε στην ίδια γειτονιά…

Συμφωνήσαμε λοιπόν ότι το «παλικαράκι» έχει χρυσή καρδιά και ανέχεται το «κακό», ότι και αν κάνει αυτός. Δίνει τόπο στην οργή γιατί έτσι κάνουν τα «παλικαράκια». Ως που μια μέρα ο «κακός» υπερβαίνει τα όρια. Πώς να το πούμε βρε αδελφέ, «πατάει» τον κάλο» του παλικαρακίου. Συνηθώς κάνει κακό στο παιδί του παλιακρακίου, στην αγαπημένη του, στον σκύλο του ή και σε όλους αυτούς μαζί.

Το παλικαράκι ζώνεται τα «τσαπράζια» του, που έλεγε και η γιαγιά μου η Ευγενία, μουρμουρίζοντας «καλός, καλός, αλλά μέχρις εδώ» και πάει να βρει τον «κακό».

Ορμάει στο σπίτι του κακού και του το κάνει «θερινό». Το παλικαράκι στενοχωριέται αλλά δεν αφήνει να τον πάρει από κάτω. Ότι και αν έκανε είχε το δίκιο με το μέρος του. Αποδόθηκε δικαιοσύνη.

Τώρα αν το παλικαράκι θέλει ντε και καλά να κάνει «θερινό» το σπίτι του «κακού», κάνει από μόνος του ή βάζει κάποιον δικό του να κάνει κακό στο παιδί του, στην αγαπημένη του, στον σκύλο του ή και σε όλους αυτούς μαζί και λέει παραέξω ότι το έκανε ο κακός. Έτσι και αυτός μπορεί να πάει και να του κάνει το σπίτι θερινό και να μην τρέχει τίποτα.

Αυτά στις Αμερικάνικες ταινίες δράσεις γιατί στην πραγματικότητα, φυσικά, αυτά δεν γίνονται.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου