Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Στον Επιτάφιο

Η νύχτα γλυκιά. Κόσμος πολύς στην λιτανεία. Μυρωδιές λουλουδιών, μπερδεμένες με το θυμίαμα και τις κολόνιες που ο παπάς και οι πιστοί έραναν τον επιτάφιο. Το τέλος μιας ημέρας με βαρύ και δύσκολο πρόγραμμα.

Φως Ιλαρόν και ανισοϋψείς ώμοι ευσεβών λεβεντόπαιδων που κουβαλούν το πολύτιμο φορτίο που κάθε τόσο λικνίζεται επικίνδυνα, αλλά πάντα τα καταφέρνει να ισορροπεί.

Ο παπάς και οι ψαλτάδες ψάλουν «ω γλυκύ μου έαρ». Μπαλκόνια φωτισμένα, γεμάτα με κόσμο.

Κάποιοι προσπαθούν να ακολουθήσουν τις ψαλμωδίες και άλλοι έχουν πιάσει ψιλοκουβεντούλα. Παιδιά γκρινιάζουν κρατώντας κεριά αναμμένα. Στις διασταυρώσεις η πομπή σταματάει. Όσοι ξέρουν τα λόγια ψάλουν μαζί, οι άλλοι απλώς κρατούν το ίσο.

Ανθισμένοι κήποι. Η φύση έτοιμη να εκραγεί σαν εφηβικό κορμί γεμάτο χυμούς.

Καταλήγουν στην εκκλησία. Ο επιτάφιος σηκώνεται ψηλά και οι πιστοί περνούν από κάτω.

Οι στοίχοι του Χατζηδάκη έρχονται στα αυτιά μου και καπακώνουν τις ψαλμωδίες.
Κι όλα σκεπασμένα 
από έναν τρυφερό μα κι αβάστακτο ουρανό
Εδώ σ’αυτόν τον δρόμο γεννιόνται και πεθαίνουν 
τα όνειρα τόσων παιδιών
ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους
Θα ενωθεί με τ’ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου 
και θα χαθεί
Όμως την νύχτα δεν τους πιάνει ο ύπνος
Κι όταν δεν ονειρεύονται – τραγουδούν



Καλή Ανάσταση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου