Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Στο Σινεμά

Είχα καιρό να πάω σε κινηματογράφο. Λίγο το φορτωμένο πρόγραμμα της δουλειάς, ο κρύος ο καιρός, βάλε και το streaming μέσα, ήμασταν κλεισμένοι στο σπίτι. Χθες που το αποφάσισα με έπιασε μιζέρια. Πήγα σε ένα multiplex και ήμασταν εμείς και ο κούκος. Για την ακρίβεια εμείς, ο τύπος που πουλούσε τα χρυσά ποπ κορν, κάτι νυσταγμένα παιδιά που κόβανε τα εισιτήρια και κάτι πιο γέροι από εμάς, συνθεατές που μάλλον δεν ήξεραν πώς βλέπει κανένας ταινίες με live streaming.

Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια που είχαν έλθει τα multiplex, είχαμε μαγευτεί. Επτά αίθουσες ο ένας. Δέκα ο άλλος. Από παιδικό μέχρι Κουροσάβα. Και να οι μοκέτες που βυθιζόταν το πόδι και χανόταν. Να ο ψαρωτικός φωτισμός, στους χώρους αναμονής. Να τα ποπ κορν που βρομοκοπούσε το σύμπαν αλλά δεν μπορούσες να μην πάρεις ένα κουβά καλαμπόκι και μια νταμιτζάνα coca cola και να τα πληρώσεις σαν πλήρες γεύμα σε restaurant πολυτελείας με πλούσιο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα και χορταστικό μενού.  Έμπαινες στην αίθουσα και σε περίμενε η αεροσυνοδός να δυο δείξει τη θέση. «Αφήστε τρεις θέσεις από δεξιά και μετά είσαστε εσείς». Να και οι καρέκλες που βυθιζόσουν και είχαν και τρύπα δίπλα για να βάλεις την νταμιτζάνα με την coca cola να μην σου παπαριάζουν τα χέρια τα παγάκια.

Μεγάλες στιγμές! Εμείς είχαμε μεγαλώσει αλλιώς. Πηγαίναμε στο σινεμά και δεν ξέραμε τι ώρα άρχιζε το έργο. Μια ταινία, όχι πέντε. Μπαίναμε στη μέση και βλέπαμε το τέλος και μετά ξανά από την αρχή. Σα να ξεκινάς από το κυρίως πιάτο, να τρως το γλυκό και μετά τα ορεκτικά. Αγοράζαμε εισιτήριο χωρίς να ξέρουμε αν υπάρχει ελεύθερη θέση και φυσικά πού είναι αυτή. Έμπαινες και έψαχνες. Μπορεί να πήγαινες με παρέα και να έβλεπε ο καθένας το έργο μόνος τους. Στο τέλος βρισκόσουν στην έξοδο και έλεγες πώς σου φάνηκε η ταινία…

Οι κινηματογραφικές διαφημίσεις είχαν, πολλές φορές, μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την ταινία. Ήταν οι περισσότερες τοπικές και θυμάμαι τις δύο πιο αγαπημένες. Αυτή της Didacta, όπου το κοινό χτυπούσε παλαμάκια καθώς στην οθόνη υπαγορεύαν στους μαθητές για να μάθουν τυφλό σύστημα στην γραφομηχανή και εκείνη του Βιλδιρίδη με ένα σκηνικό ψευτοπολυτέλειας, που στα εφηβικά μάτια μας, φαινόταν πολύ αστείο και σήκωνε χοντρές πλάκες.

Οι κινηματογράφοι τότε έκαναν απαραιτήτως διάλειμμα στη μέση της προβολής. Τεχνικοί λόγοι βέβαια, καθώς έπρεπε να αλλάξουν μπομπίνα την οποία μάλιστα μοιραζόταν δύο αίθουσες. Στα εφηβικά μας χρόνια αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή καθώς σηκωνόμασταν και «τσεκάραμε» ποιοι και φυσικά ποιες ήταν μέσα στην αίθουσα. Μην το ξεχνάμε, ο κινηματογράφος ήταν έξοδος.

Έξοδος, αλλά σχετικά ανέξοδος. Θυμάμαι ότι ως φοιτητές είχαμε τη δυνατότητα να πηγαίνουμε σινεμά δύο και τρεις φορές την εβδομάδα όταν υπήρχαν ενδιαφέρουσες ταινίες. Τώρα είναι μια μάλλον ακριβή επιλογή. Αν συνδυαστεί με χρυσά ποπ κορν και αναψυκτικά τότε γίνεται ακριβότερη από ένα πλήρες γεύμα σε εστιατόριο. Βέβαια κοιτώντας χθες το site του κινηματογράφου στον οποίο πήγαμε, αναρωτήθηκα ποιος άραγε πληρώνει κανονικό εισιτήριο. Άλλη τιμή αν έχεις σύνδεση στο κινητό από την τάδε εταιρεία. Άλλη τιμή αν βάζεις την δείνα βενζίνη. Άλλη αν είναι Δευτέρα και άλλη αν είναι Πέμπτη. Αχ η ζωή μας έχει γίνει τόσο σύνθετη μέσα από την αναζήτηση της οικονομίας!

Τέλος πάντων. Νοσταλγώ τους παλιούς, φτωχούς πλην τίμιους, κινηματογράφους του κέντρου. Αλλά μπορεί και να νοσταλγώ τα χρόνια της νεότητας  μέσα από αυτούς. Το ποτάμι όμως δεν γυρίζει πίσω γιατί δεν υπάρχει και κανένας λόγος να γυρίσει. Οι οθόνες στα σπίτια μεγάλωσαν. Κάθε τόσο αλλάζουν φορά καμπυλότητας από κυρτές σε επίπεδες και από επίπεδες σε κήλες. Κάθε μια από αυτές, σε συνδυασμό με το ίντερνετ. αποτελεί ένα ορθάνοιχτο παράθυρο στον κόσμο. Ο κόσμος της έβδομης τέχνης θα πρέπει να βρει τρόπους να ακολουθήσει τις νέες τάσεις και να εκμεταλλευτεί την τεχνολογία, αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει.

Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος. Εικόνες ξεχύνονται με μιας.

The End.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου