Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ένα παραμυθάκι

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή και καταραμένη, ήταν ένας χοντρός και ένας κοντός που καθότανε και αναπολούσαν τα περασμένα μεγαλεία τους. Οι άνθρωποι αυτοί, λέει, κάποτε ήταν μεγάλοι και τρανοί και όλοι ήταν υποχρεωμένοι να τους ακούν, με προσοχή, όταν μιλούσαν.

Όταν μια μέρα έχασαν το αξίωμα τους, οι μοίρες τους είπαν ένα μεγάλο «σκασμός» και τους απαγόρευσαν να μιλούν. Κάθονταν σε μια γωνία και δεν έβγαζαν άχνα. Ήταν φοβισμένοι για λόγους που γνώριζαν πολύ καλά οι ίδιοι. Ο χοντρός έπαιζε με τα παιχνίδια του και πήγαινε διακοπές και γι αυτό, τις λίγες φορές που τον βλέπανε να γυρίζει στην πόλη, ήταν ροδαλός και ηλιοκαμένος. Ο κοντός πάλι, καθόταν στο γραφείο του και έγραφε διάφορα, που κανένας πια δεν νοιαζόταν να διαβάσει. Κυκλοφορούσε η φήμη, σε όλη την χώρα, ότι και οι δύο είχαν χάσει την λαλιά τους.

Κάποτε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ο χοντρός έπεσε μέσα σε μια λίμνη, που δεν είχε πια και πολύ νερό, αλλά βγήκε από μέσα καθαρός και φρέσκος. Μαζί με την καθαριότητα και την φρεσκάδα βρήκε και την λαλιά του και έτσι μετά από πολλά χρόνια ξαναμίλησε. Δεν είπε και τίποτα σπουδαίο αλλά «Θαύμα» φώναξαν οι πιστοί του που ήταν και γενικώς πιστοί, με τον τρόπο τους βέβαια.

Ο κοντός βλέποντας τον χοντρό που είχε ξαναβγεί στην επιφάνεια αποφάσισε και αυτός να μιλήσει. Μπήκε σε ένα γυαλί και αφού έφτιαξε ωραία φτερά αγγέλου, τα φόρεσε στους ώμους του, προβάρισε και το φωτοστέφανο και είπε χαμογελώντας. «Ότι έγινε ήταν καλώς καμωμένο».

Ο λαός που είχε βαρεθεί να τους βλέπει για χρόνια πολλά, δεν έδειξε να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα. Μόνο κάποιοι που είχαν συνδέσει τα νιάτα τους με αυτούς έκλαψαν συγκινημένοι.

Μετά η χώρα συνέχισε την φρενήρη πορεία της προς τον γκρεμό, άλλαξε κανάλι και συνέχισε να βλέπει τους επιζήσαντες. Οι δύο ήρωες μας, ζήσαν αυτοί καλά. Για εμάς δεν έχω κάτι νεότερο.

  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου