Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Το κεντρικό ταχυδρομείο

Πέρασα χθες το πρωί από το παλιό ταχυδρομείο στην Τσιμισκή. Το πολύ παλιό, στην στοά, δεν το πρόλαβα ή δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως, καλά, αυτό που ήταν εκεί που σήμερα βρίσκεται στο Marks and Spencer.

Μεγάλο «μαγαζί», ψηλοτάβανο με βαριά διακόσμηση, μάρμαρα και μπρούτζινα. Έμπαινα εγώ, μια σταλιά και ψάρωνα. Θυμάμαι ότι είχε πολύ κακό φωτισμό και πολλούς ελεύθερους χώρους.

Είχε πάγκους στους οποίους μπορούσες να ταξινομήσεις την αλληλογραφία σου πριν πας στο γκισέ. Είχε και κάτι μπρούτζινα κουτάκια με μια ροδέλα, από το ίδιο υλικό, τα οποία ήταν γεμάτα με νερό και τα χρησιμοποιούσαμε για να κολλήσουμε τα γραμματόσημα αντί να τα σαλιώνουμε.

Έφτανες στο γκισέ και ζητούσες γραμματόσημα ανά προορισμό. Πέντε εσωτερικού, δύο εξωτερικού και πενήντα κάρτες. Ναι, τις γιορτές, κυρίως τα Χριστούγεννα αλλά και μερικές φορές το Πάσχα, στέλναμε ένα σκασμό κάρτες. Τις αγοράζαμε από τον Ράμογλου απέναντι ή από το Φωτο Λυκίδη παρακάτω στην Τσιμισκή και τρώγαμε ώρες για να τις γράψουμε. Κάτι ανάμεσα σε αγγαρεία και τιμή για το παιδί που μεγάλωσε και κάνει ωραία γράμματα άξια να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες των δημοσίων σχέσεων της οικογένειας.  Ήταν κάρτες περίτεχνες, διαφόρων μεγεθών, κάποιες σκαλιστές, άλλες με χρυσόσκονη και επιλεγόταν ανάλογα με τον παραλήπτη. Οι κάρτες λοιπόν «πήγαιναν» ανοιχτές και έτσι κόστιζαν λιγότερο τα γραμματόσημα…

Αν είχες πολλά να στείλεις, γλίτωνες την διαδικασία επικόλλησης των γραμματοσήμων χρησιμοποιώντας μια σφραγίδα με ένα μεγάλο «Β», που σου έδιναν από εκεί. Πήγαιναν λίγο πιο αργά, αλλά κόστιζαν λιγότερο.  Αν είχες να στείλεις ακόμα περισσότερα, αν δηλαδή έστελνες κανένα περιοδικό, εφημερίδα ή ήσουν … ο ΟΤΕ ή η ΔΕΗ τότε είχες φακέλους με τυπωμένο το «Ταχυδρομικό τέλος κατεβλήθη».

Σε ξεχωριστό γκισέ πήγαινες αν είχες να παραλάβεις ή να παραδόσεις «Συστημένη επιστολή». Η διαδικασία που περιελάβανε και έλεγχο ταυτότητας μου φαινόταν πάντα πολύ επίσημη και ότι «δεν ήταν για εμάς τα παιδιά». Παραδίπλα ήταν τα δέματα που λόγω μεγέθους τα διαχειριζόταν από έναν πιο χαμηλό πάγκο.

Εκείνα τα χρόνια, το χόμπι του φιλοτελισμού ήταν πολύ δημοφιλές. Στο κεντρικό ταχυδρομείο λοιπόν υπήρχε γραφείο για την εξυπηρέτηση των φιλοτελιστών. Σε ειδικές προθήκες εξέθεταν και γραμματόσημα «με σφραγίδα πρώτης ημέρας κυκλοφορίας».

Αν δεν είχες σταθερή διεύθυνση υπήρχε το «Post Restante». Η αλληλογραφία σου, έμενε στο ταχυδρομικό κατάστημα και εσύ περνούσες κάθε τόσο και ρωτούσες «μήπως έχει έλθει κάτι για εμένα;». Κάτι σαν “send and receive”…

Σήμερα στην εποχή του online, του instant message και των εκατοντάδων  καθημερινών email, όλα αυτά φαίνονται περίεργα. Τότε όμως το ταχυδρομείο ήταν τόπος μαγικός που σε κρατούσε συνδεδεμένο με τον υπόλοιπο κόσμο. Στην Θεσσαλονίκη βοηθούσε και το σκηνικό του κτιρίου.

Τι πήγα και θυμήθηκα πάλι!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου