Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Εκτός προγράμματος

Ξύπνησε αξημέρωτα. Από τις λίγες φορές που χρειάστηκε να χτυπήσει το ξυπνητήρι. Το βιολογικό ρολόι, κατά πώς λένε, τον ξυπνάει κάθε μέρα ακριβώς ένα λεπτό πριν να χτυπήσει ο εχθρός του ύπνου. Σήμερα όμως πρέπει να ξυπνήσει δύο ώρες νωρίτερα και έτσι χρειάστηκε τις υπηρεσίες του.
Όταν βγαίνεις από τον πρόγραμμα, νιώθεις σαν το ψάρι έξω από το νερό. Κάνεις τα ίδια πράγματα αλλά οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, όπως διαφορετικοί είναι οι ήχοι, τα χρώματα και το φως που σε περιβάλει.

Ετοιμάστηκε βιαστικά ρίχνοντας κάθε τόσο κλεφτές αγχωμένες ματιές στο ρολόι. Όπως πάντα ήταν μπροστά από το πρόγραμμα αλλά του άρεσε να έχει τον έλεγχο. Η πτήση του ακόμα αργούσε αλλά δεν ήθελε να τρέχει. Έκλεισε προσεκτικά την πόρτα προσπαθώντας να μην ξυπνήσει τους υπόλοιπους που είχαν αρκετό ύπνο ακόμα μπροστά τους.

Βγήκε στον δρόμο. Σκοτάδι πίσσα, κρύο και υγρασία. Τα αυτοκίνητα όλα νοτισμένα και το οδόστρωμα σαν σφουγγαρισμένο. Γύρισε το κλειδί στη μηχανή και ο αέρας από το καλοριφέρ άρχισε να βγαίνει κρύος. Τον έκλεισε βιαστικά και ξεκίνησε.

Κίνηση ελάχιστη. Το φανάρι στο βάθος έγινε πράσινο και ήταν σα να φώναζε από μακριά ένα μοναχικό πελάτη, για να το προτιμήσει. Του έκανε το χατίρι… Στην στάση μια κοπέλα, με μακρύ μπλε παλτό, κάπνιζε και περίμενε μέσα στο κρύο. Είδα από μακριά το λεωφορείο να έρχεται και έσβησε το τσιγάρο βιαστικά πατώντας το με το παπούτσι και σήκωσε το χέρι για να την δει ο οδηγός.
Ένα φορτηγό ψυγείο άφηνε ένα πλαστικό τελάρο με γάλατα, έξω από το μπουγατσατσίδικο που ακόμα ήταν σκοτεινό. Πάντα αναρωτιόμουν πώς δεν φοβούνται μην τους κλέψουν. Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι αλλά θα μπορούσε να πίνει και το γάλα του άλλου..

Το προσπέρασε ένα ταξί. Είχε ανοιχτό το φως της καμπίνας και ο οδηγός κάπνιζε. Μάλλον τον είχε πιάσει νύστα, κοντά στο τέλος της βάρδιας, και το πάλευε να αντέξει. Οδηγούσε δίπλα στο πεζοδρόμιο σκανάροντας για υποψήφιους πελάτες.

Βγήκε στον δρόμο της Γεωργικής Σχολής. Ομίχλη και ακόμα περισσότερη υγρασία. Τα κίτρινα ψηλά φώτα έμοιαζαν με τεράστιες ντουζιέρες που έπλεναν τη νύχτα με το φως τους. Προχώρησε παρακάτω. Τα φώτα του δρόμου εδώ, όλα καμένα.  Η πράσινη φωτεινή επιγραφή ενός βενζινάδικου, αναβόσβηνε διαφημίζοντας την τιμή της βενζίνης. Έτσι όπως ήταν σχεδόν μέσα στον σκοτεινό δρόμο ήταν σα να αιωρούνταν στον κενό. Η εφαρμογή των νόμων, για την προστασία των οδηγών, ήταν ένα ανέκδοτο στην Ελλάδα.

Στο φανάρι του ΙΚΕΑ, σήμανση για παράκαμψη. Οι αγρότες είχαν παρκάρει τα τρακτέρ τους και έκλειναν τον δρόμο. Εκείνοι φυσικά κοιμόντουσαν στα ζεστά κρεβατάκια τους. Μια κλούβα των ΜΑΤ ξενυχτούσε εκεί. Στην μισοφωτισμένη καμπίνα, έβλεπα μέσα από τα ιδρωμένα τζάμια κρεμασμένα κράνη και πανωφόρια. Η επανάσταση κοιμάται και η εξουσία ξαγρυπνά.

Σλάλομ σε σκοτεινά δρομάκια μέχρι να βγει στον δρόμο της Χαλκιδικής. Αρκετή κινητικότητα για την ώρα. Στην διασταύρωση του αεροδρομίου νέα κλούβα με ιδρωμένα τζάμια και κρεμασμένα γκλομπ και κράνη. Πέρασε βρίζοντας. Ένιωσε συμπόνια για τους ανθρώπους που έκλεβαν τσομπάνικους ύπνους σε καθίσματα λεωφορείων, φυλώντας τα τρακτέρ βολεμένων επαναστατών της πορδής που κοιμόταν στο ζεστό κρεβατάκι τους και η τύχη δούλευε για την πάρτη τους.

Τελικά ακόμα και έτσι είχε φτάσει αρκετά νωρίς. Δεν πειράζει, το wifi να είναι καλά και θα μοιραστεί την εμπειρία με τους φίλους του.

Καλημέρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου