Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Στρωματική τραπεζική

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, στα πρώτα μετεφηβικά μας χρόνια, ο μεγάλος σταρ των καλοκαιρινών διακοπών ήταν ο «Άνεμος». Εμείς ανακαλύπταμε τις Κυκλάδες, στις πρώτες διακοπές με την παρέα, και ο «Άνεμος» ένα παλιό, αλλά τότε πρόσφατα αναινισμένο, καράβι του Νομικού, ήταν το μέσο για να πάμε εκεί. Ξεκινούσε από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με τελικό προορισμό την Κρήτη, και ενδιάμεσες στάσεις Σκιάθο, Σκύρο, Τήνο, Μύκονο, Πάρο, Σαντορίνη.

Όλη η Θεσσαλονίκη επάνω σε ένα καράβι. Η αναχώρηση του, την ώρα του ηλιοβασιλέματος είχε κάτι από την έναρξη του Love Boat, χωρίς τον κάπτεν Στούμπινγκ, την Τζούλη και τον Άιζακ, δυστυχώς. Όλοι στο κατάστρωμα να χαιρετούν και να βγάζουν φωτογραφίες, με φιλμ Kodak, τριάντα έξι «στάσεων». Μόνο σερπαντίνες και κονφετί δεν πετούσαμε. Όλες οι φυλές του Ισραήλ και όλα τα ετερόκλητα είδη σε αυτή την περίεργη Κιβωτό. Το να βρεις εισιτήριο στις περιόδους αιχμής ήταν ένας άθλος. Η καμπίνα, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι σε εκείνη την ηλικία είχαμε τη δυνατότητα και τη διάθεση να την πληρώσουμε, ήταν όνειρο απατηλό. Βολευόμασταν λοιπόν στα περίφημα «αεροπορικά καθίσματα».

Για να εξασφαλίσεις θέση σε αυτά, έπρεπε να πας ώρες πριν και να δουλέψεις με στρατηγικό σχέδιο και σύστημα, διαφορετικά θα την έβγαζες στο κατάστρωμα, όπου τα πράγματα, ιδίως την νύχτα, ήταν ζόρικα. «Έπιανες» λοιπόν την θέση και δεν την άφηνες με τίποτα. Αν ήθελες να βγεις έξω ή να πας μια βόλτα να ξεπιαστείς, έπρεπε να αφήσεις φύλακα στη θέση σου. Οι πιο τολμηροί ή και οι λιγότερο έμπειροι μπορεί να το διακινδύνευαν.

Σε μια από τις πάρα πολλές καταβάσεις μας στην Πάρο, με το καράβι της καρδιάς μας, είχαμε στις διπλανές θέσεις μια παρέα φοιτητών και ακριβώς από δίπλα, μια παρέα από κυράδες σε ηλικίες που τότε τις βλέπαμε προχωρημένες και σήμερα τις λέμε «τα κορίτσια»… Οι πρώτοι πήγαιναν Κρήτη, με σακίδια κιθάρες και το απαραίτητο τάβλι, και οι δεύτερες στην Τήνο. «Θρησκευτικός τουρισμός», που λένε σήμερα.

Κάποια στιγμή σηκώνονται «τα κορίτσια» να πάνε μια βόλτα. Λόγω προφανούς ελλείψεως εμπειρίας αποφασίζουν να πάνε όλες μαζί εγκαταλείποντας τις θέσεις και τις αποσκευές τους. Όλες τις αποσκευές; Όχι βέβαια. Ρωτάει λοιπόν μια από αυτές, με στυλ όλο υπονοούμενο:
- Πήραμε και τηηηην … τσάντα;

Με το που το ακούει ένας από τους φοιτητές σκάει στα γέλια. Με χαρούμενη διάθεση,  τους λέει ότι όταν πηγαίνουν εκδρομή βάζουν όλα τα πολύτιμα πράγματα, χρήματα, κοσμήματα, φωτογραφικές μηχανές σε μια τσάντα. Αυτή φροντίζουν να την έχουν πάντα μαζί τους, κρατώντας την, εκ περιτροπής. Για να μην «καρφώνονται», όπως οι προσκυνήτριες της Τήνου, της έχουν δώσει και όνομα. Η «κυρά Λένη». Ρωτάνε λοιπόν. «Ρε παιδιά η κυρά Λένη είναι μαζί μας;». «Την κυρά Λένη και τα μάτια σας».

Θυμήθηκα αυτή την παλιά ιστορία, με αφορμή τον «εκρηκτικό τουρισμό» που οργανώνεται την Κυριακή στο Κορδελιό. Με την «στρωματική τραπεζική» να ανθεί στην χώρα μας, στα χρόνια του μνημονίου, φαντάζομαι πόσες «κυρά Λένες» θα βγουν βόλτα στους δρόμους της περιοχής.


Φοβάμαι να σκεφτώ πόσοι κλέφτες και λωποδύτες θα έχουν κάνει σχέδια γι αυτές. Ελπίζω να κάνω λάθος. Καλημέρα.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου