Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Θεοφάνεια

Όταν ήμασταν μικροί δεν πηγαίναμε στην παραλία να δούμε «που ρίχνουν τον Σταυρό». Δεν ξέρω γιατί πάντως δεν το συνηθίζαμε. Το είχα συνδυάσει μάλιστα με απίστευτο στριμωξίδι, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μπορεί να είχαμε πάει κάποτε και να μου είχε μείνει αυτή η εικόνα και δεν ήθελα να την επαναλάβω.

Με τους γονείς και τις αδελφές μου πηγαίναμε στον Άγιο Δημήτρη, που ήταν δίπλα στο σπίτι, για να παρακολουθήσουμε την δοξολογία. Στη συνέχεια να στριμωχτούμε για να πάρουμε τον αγιασμό με «αμάν βρε παιδιά» και «τσικ τσικ τσικ» και «σας παρακαλώ κυρία μου, μην σπρώχνεστε τέτοια μέρα. Δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι Έλληνες» και βουρ στο σπίτι να κόψουμε την τρίτη βασιλόπιτα, της χρονιάς την οποία τρώγαμε συνοδεία φέτας. Αυτές τις συνήθειες έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα. Βλέπαμε την τελετή αγιασμού των υδάτων από την τηλεόραση. Νομίζω ότι πάντα έδειχνε Πειραιά. Σχόλια για το στυλ των πολιτικών. Τι φοράει και με ποια είναι. Έπεσαν για τον Σταυρό ή τον τράβηξε ο δεσπότης από την αλυσίδα; Πού να πέσεις εκεί μέσα… Κοντά τον έριξε, στραβά πήγε. Και «βουουουου» τα βαπόρια με τον «Εν Ιορδάνει», να τρίζουν τα μεγάφωνα και να μην ακούς τίποτα.

Αργότερα έγινε μόδα να πηγαίνουν διάφοροι να πλακώνονται και να φωνάζουν γιατί πού να βρεις πρωθυπουργό και υπουργούς τον υπόλοιπο καιρό για να διαμαρτυρηθείς. Έπρεπε να πας στην δοξολογία. Και να και κάτι νεράντζια με ξυραφάκια και να και ο καλός αρχηγός που έπαιρνε τους βουλευτάδες του και τους τοπικούς Γκρούεζες για χαλαρό ουζάκι στην Πειραϊκή. Από δίπλα και οι κάμερες και οι φωτογράφοι. Ειδήσεις με παραπολιτικά, όταν ακόμα ο κόσμος νοιαζόταν γι αυτά.

Το μεσημέρι, μετά το φαγητό, αυστηρά «Μανταλένα». «Άλλος με την βάρκα μας. Άλλος με την βάρκα της ευλογημένης». Και δάκρυα συγκίνησης για το ορφανό και γλυκόπικρος Παντελής Ζερβός.

Από τότε μου άρεσε να στήνομαι το βράδυ και να βλέπω στις ειδήσεις των εορτασμό των Θεοφανείων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Γελούσα με τον Σταυρό που έριχναν στην δεξαμενή στην Αθήνα. Σα να βυθομετρούσαν την δεξαμενή για να βάλουν πετρέλαιο. Μου άρεσε να βλέπω κόσμο να βουτάει σε παγωμένα ποτάμια και λίμνες στην Βόρειο Ελλάδα. Ένιωθα και ακόμα νιώθω, τεράστιο σεβασμό για τους ανθρώπους που βουτούσαν «αψηφώντας το κρύο» για να κάνουν αυτό που τους έλεγε η ψυχή και η πίστη τους.

Έβλεπα αυτούς που έπεφταν στο Τίβερη, βουτώντας από ψηλές γέφυρες. Έβλεπα το Οικουμενικό πατριάρχη στο Φανάρι αλλά και τον Πάπα στο Βατικανό.  Παράθυρο στον κόσμο, εποχές που δεν άνοιγες το υπολογιστή για να έχεις τα πάντα στο πιάτο σε πραγματικό χρόνο. Την άλλη μέρα σχολείο, εκείνα τα χρόνια.


Χρόνια Καλά και Φωτισμένα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου