Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Πρώτη Δευτέρα του χρόνου.

Πρώτη Δευτέρα του χρόνου. Κάτι σα να αλλάζεις ταχύτητες σε μποτιλιάρισμα. Πέρας εορταστικής περιόδου. Θα έχουμε και ένα ανκόρ με τα Θεοφάνια και μετά «ζωή τραβάει την ανηφόρα». Τώρα που ο δήμος ξεπουρπουλεύτηκε και μετά από 5-6 χρόνια που ήταν σε denial αποφάσισε να τα γιορτάζει όλα, βλέπω τον κυρ Γιάννη με κολάν στολή βατραχανθρώπου να βουτάει για να πιάσει τον σταυρό και να βγαίνει να τον δίνει στο Άνθιμο φιλώντας του το χέρι.

Αποκαθήλωση εορταστικών φωτογραφιών από προφίλ και … αν φας. Γιατί βέβαια έφαγες και δεν είσαι για να φωτογραφηθείς, άρα θα μπουν πλάνα αρχείου. Εδώ οι άλλοι θέλησαν να σε ματιάσουν και δεν τα κατάφεραν. Χρειαζόντουσαν ευρυγώνιο φακό για να χωρέσεις στο πλάνο τόσος που έχεις γίνει, και δεν είχαν.

Ωραία περάσαμε και καλά μπήκε ο νέος χρόνος. Αν μάλιστα συγκρίνεις την τύχη μας με αυτή των ανθρώπων στο κλαμπ στην Πόλη μάλλον εξαιρετικά τυχερούς θα μας βρεις. Σαν κάποιου να μην του καθόταν καλά οι ευχές για καλή χρονιά. Τις «μέρες υψηλού κινδύνου» ο κόσμος όσο και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί κρυφοκοιτάζει τις εφημερίδες και το ίντερνετ για να δει πού θα γίνει το επόμενο μπαμ. Οι Τούρκοι ψάχνουν τον «μακελάρη». Τι άσχημη λέξη! Ταιριαστή βέβαια σε αποτρόπαιες πράξεις. Πού θα σταματήσει αυτό; Δεν ξέρω. Κανένας δεν ξέρει. Αυτή είναι η ψυχρή ματιά του «στενοχωριέμαι αλλά τι να κάνω». Δες το όμως και με τα μάτια του ανθρώπου που περίμενε το παιδί του, τον φίλο του, τον αδελφό του να γυρίσει από την διασκέδαση και του τον επέστρεψαν σε μαύρο σάκο…

Επιστρέφουμε σιγά σιγά στην κανονικότητα. Η ζωή βρίσκει τον ρυθμό της, όχι όμως και τον αριθμό της, όπως είχε γράψε ο Μπαρ Μπαρ στα χρόνια του σεισμού της Θεσσαλονίκης. Ημέρα προσαρμογής σήμερα με δουλειά από το σπίτι για να τιμήσουμε τον Άγιο Άφτερ, προστάτη των ημερών θολής εργασιακής οργάνωσης. Είναι ανοιχτά τα μαγαζιά ή δεν είναι; Οι δημόσιοι υπάλληλοι πάνε στην δουλειά τους ή θα τροφοδοτήσουν ρεπορτάζ με άδεια γραφεία και συναδέλφους που αναρωτιούνται τι κάνουν αυτοί εκεί όταν οι άλλοι είναι αλλού. Γενικώς.

Ο χιονιάς δεν ήλθε. Στην Θεσσαλονίκη έχουμε κρύο με ήλιο. Όλες τι μέρες, εδώ και αρκετό καιρό. Κάτι σαν εικόνα Καλιφόρνιας με «κανονικές για την εποχή» θερμοκρασίες στην Βόρειο Ελλάδα. Παγωμένο χαμόγελο σα να βλέπεις την Ντόρα Μπακογιάνη.  Πού την θυμήθηκα; Μιας και την θυμήθηκα όμως να πούμε και για τον αδελφό Κυριάκο που την έχει δει Κλούνεϊ και κυκλοφορεί με τον καφέ στο χέρι. Εορταστικό μήνυμα σε στυλ «ND what else?». Whatever works for you μεγάλε. Είδε ο άνθρωπος τόσα καφέ στους δρόμους σου λέει το πρόβλημα το Έλληνα θα είναι ο καφές. Ο αντίπαλος του, φρονίμως ποιώντας, έχει εξαφανιστεί αυτές τις μέρες προσπαθώντας να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι υπάρχει. Μπορεί βέβαια να έπιασαν τόπο και οι ευχές των Ελλήνων και να πήγε στο αγύριστο, αν και χλωμό το βλέπω.

Στην Αγγλία παράτησαν το Brexit και άρχισαν να οργανώνουν την κηδεία της βασίλισσας, πριν αυτή πεθάνει. Από την πλευρά του ανθρώπου θα έλεγα ότι είναι κακόγουστο και απάνθρωπο. Από την πλευρά του θεσμού έχει ένα ενδιαφέρον αν δεις με πόσα πράγματα συνδέεται το πρόσωπο της βασίλισσας σε μια Δυτική προοδευμένη χώρα το 2016.
Καλημέρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου