Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Παραμονή Χριστουγέννων

Από το πρωί ακούω Ελληνικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Πέρασα ένα εικοσαήμερο που έπηξα στους Αμερικάνικους ρυθμούς. Σήμερα μπούκωσα. Σα να έχω φάει δέκα μελομακάρονα στη σειρά και αδυνατώ να φάω το ενδέκατο, όσο και αν μου αρέσει. Είναι και αυτός ο λαμπερός ήλιος και ο γλυκός καιρός που σε ταξιδεύουν αλλού. Ακούω τραγούδια που μου θυμίζουν τις σχολικές γιορτές του δημοτικού. Ακούω κάλαντα από όλη την Ελλάδα. Έχω ακούσει όλες τι πιθανές και απίθανες εκτελέσεις, ακόμα και με κλαρίνο και κεμετζέ. Σε διαλέκτους που καταλαβαίνω ελάχιστα. Άκουσα Καλίρη και Βανδή. Αν συνεχίσω έτσι με βλέπω μέχρι το μεσημέρι να πέφτω στα σκληρά και να εκστασιάζομαι με «Ένα μικρούλι τούλι για τον Χριστούλη», την συνεισφορά της Καίτης Γαρμπή στην Χριστουγεννιάτικη λυρική μας παράδοση της πατρίδας μας…

Βγήκα από το σπίτι και έπεσα επάνω στις «φίλες» μου. Γιαγιάδες που έχουν ξυπνήσει αξημέρωτα για να πάνε στο κομμωτήριο να κάνουν το μαλλί «λάχανο». Σέρνουν τα πόδια τους, που τα βαραίνει η ηλικία. Πρέπει όμως να βιαστούν για να προλάβουν να γυρίσουν στο σπίτι να ασχοληθούν με το άλλο το λάχανο για τους ντολμάδες. Αύριο θα έλθουν παιδιά και εγγόνια και πρέπει να είναι όλα έτοιμα.

Κόσμος βιαστικός. Τα τελευταία ψώνια. Μπορεί και τα πρώτα ή τα μόνα. Η λίστα του μανάβη, του σούπερ μάρκετ, του χασάπη ξεκουράζονται στο τραπέζι της κουζίνας στο σπίτι. Όταν καταλαβαίνεις ότι την ξέχασες είναι πια αργά. Αυτοσχεδιάζεις. Βοηθάει και η κινητή τηλεφωνία. Είτε έχεις πολλά, είτε τα βγάζεις πέρα δύσκολα, αυτές τις μέρες θα κάνεις την μικρή σου υπέρβαση.

Παντού παιδιά που γυρίζουν για να πουν τα κάλαντα. Όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί. Πιτσιρίκια που συνοδεύονται από γονείς ή μεγάλα αδέλφια. Αγοράκια κοριτσάκια του δημοτικού με σκουφάκια Αη Βασίλη ή κοκαλάκια με κέρατα ταράνδου. Μαντράχαλοι με έντονα τα σημάδια της ακμής στο πρόσωπο και την φωνή. Λένε κάλαντα και στο μυαλό τους έχουν τους επόμενους καφέδες που τους εξασφαλίζουν. Κάνουν χοντρέ πλάκες και ξεσηκώνουν τον κόσμο με τις φωνές. Παρέες από κοριτσόπουλα στην εφηβεία όλο χάρη, ομορφιά και κοκεταρία ξεπατικώνουν Αμερικάνες ποπ σταρς στα τσαλίμια και τις φωνές. Τραγουδούν τα κάλαντα σα να κάνουν οντισιόν για το επόμενο τάλεντ σόου της τηλεόρασης. Ντροπαλές, ανταλλάσσουν μεταξύ τους κρυφές ματιές και πνιχτά γελάκια. Κάποιες παρέες έχουν μαζί τους όργανα. Από τα κλασικά τρίγωνα, μέχρι μπουζούκια και τουμπερλέκια. Για τα περισσότερα παιδιά τα κάλαντα είναι το εξτρά χαρτζιλίκι, για κάποια άλλα μπορεί να είναι ο τρόπος τους να τσοντάρουν στο πενιχρό οικογενειακό εισόδημα, τις μέρες των εορτών.

Βλέπω φουφούδες να ετοιμάζονται. Από μακριά ακούω κλαρίνα και ταμπούρλα. Κάποιοι έχουν μπερδέψει τα Χριστούγεννα με την Τσικοπέμπτη. Περί ορέξεως…

Τη μουσική στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου διαδέχονται ειδήσεις. Χαμηλώνω τη φωνή. Αρνούμαι. Ξέρω τι θα ακούσω και δεν είναι καλό. Τέτοιες μέρες έχω και εγώ το δικαίωμα να αναπνεύσω. Τα προβλήματα δεν θα χάσουν τον δρόμο τους αν τα βάλουμε για λίγο σε αναμονή. Κάνει καλό στην ψυχή και δίνει δύναμη για τη συνέχεια.

Στο μυαλό μου, έρχονται προηγούμενες γιορτές. Μεγαλώσαμε και κάθε χρόνο μας λείπουν όλο και περισσότεροι από αυτούς με τους οποίους αγαπούσαμε να περνάμε τις μέρες αυτές. Ένας γλυκός πόνος που φέρνουν οι ευχάριστες αναμνήσεις τους. Η συνέχεια της ζωής με αποχωρήσεις και νέες αφίξεις.

Σκέφτομαι τα Χριστούγεννα στον στρατό με την μιζέρια του στρατιωτικού εορτασμού, το κονιάκ «Βότρυς» και τα μελομακάρονα που σερβιριζόταν σε χαρτοκιβώτια, όπως είχαν έλθει από την βιοτεχνία που τα έφτιαξε. Σκέφτομαι αυτούς που ονειρεύονται γκλάμορους εορταστικά γκαλά και τους άλλους που το μόνο που λαχταρούν είναι να δουν τους αγαπημένους τους να καταφέρνουν να σηκωθούν από κρεβάτια νοσοκομείων και να γυρίσουν γεροί κοντά τους. Σκέφτομαι τους παλαιούς και νέους ξενιτεμένους και αυτούς που έχουν μείνει πίσω και τέτοιες μέρες νιώθουν την απουσία τους ακόμα μεγαλύτερη. Σκέφτομαι πρόσφυγες σε σκηνές να μην μπορούν να καταλάβουν τι είναι αυτό που τους έχει βρει. Προσπαθώ να αποδιώξω την σκέψη του φανατικού που οραματίζεται αιματοβαμμένα κόκκινα Χριστούγεννα.

Έχω ανάγκη από ηρεμία. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω μια πόρτα να χτυπάει. Η γιαγιά και ο παππούς ανοίγουν και με μια τεράστια αγκαλιά να υποδέχονται παιδιά και εγγόνια. Όλοι φορούν «τα καλά τους». Το σπίτι είναι ζεστό και μυρίζει υπέροχα. Για λίγη ώρα το εορταστικό τραπέζι γίνεται ένα ανεξάρτητο νησί όπου βασιλεύει το «και επί γης ειρήνη».

Καλά Χριστούγεννα.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου