Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Κόπι πάστε και επί γης ειρήνη...

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Τα μαγαζιά στολίστηκαν, εδώ και καιρό, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προσελκύσουν το, έτσι και αλλιώς, μειωμένο αγοραστικό ενδιαφέρον των πελατών τους. Το σπίτι μας στολίστηκε και αυτό, ακολουθώντας την, σχετικά πρόσφατη συνήθεια μας, να στολίζουμε από τις αρχές του Δεκεμβρίου. Μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Αρχίσαμε ήδη τις προετοιμασίες για τα γλυκά και τα εορταστικά τραπέζια.

Μαζί με τις προετοιμασίες αρχίζουν και τα διαδικτιακά κλισέ της εποχής. Δεν ξέρω που κοιμούνται έντεκα μήνες και ποιος τα ξυπνάει κάθε τέτοια εποχή, αλλά είναι τα ίδια κάθε χρόνο. Ξεκινάμε από τα πιο ανώδυνα που έχουν να κάνουν με όμορφες εικόνες με τζάκια, Χριστουγεννιάτικά δέντρα, παιδάκια, γατάκια, σκυλάκια με αγιοβασιλιάτικους σκούφους, και κράξιμο στο Last Christmas και τους Wham. Μετά πέφτουμε στα σκληρά.

«Ψωνίστε από το μαγαζάκι της γειτονιάς για να βοηθήσετε μια οικογένεια να στείλει τα παιδιά της στα Αγγλικά και όχι από τα πολυκαταστήματα όπου τα έσοδα μεταφράζονται σε παχυλά μπόνους και κότερα για τα μεγαλοστελέχη». Αυτή την έτοιμη εικονίτσα κοινοποιεί  για να κάνει το καθήκον του προς την κοινωνία, ο άλλος από … το καφέ ενός πολυκαταστήματος περικυκλωμένος από τις σακούλες με τα ψώνια που μόλις έχει κάνει από εκεί. Ψωνίστε εσείς, εγώ απλώς ποστάρω, που είναι και τζάμπα.

«Φέτος θέλω να έλθει κάποιος να μου κάνει μια αγκαλιά τόσο δυνατή που να κολλήσουν όλα όσα έχουν σπάσει μέσα μου». Προφανώς δεν ήλθε πέρσι που κυκλοφορούσε το ίδιο ποστάκι και έτσι τον ξανακαλείς φέτος. Η αλήθεια είναι ότι αν σε σφίξει πολύ κάποιος μάλλον θα καταλήψεις με σπασμένα πλευρά στο νοσοκομείο χρονιάρες μέρες αλλά μη σου χαλάσω το όνειρο.

«Φέτος κάνε ένα γεύμα για ένα παιδάκι που πεινάει και ας μη νηστέψεις καθόλου». Αντιλαμβάνομαι το πνεύμα της φράσης αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι αυτός που το γράφει ξέρει και πολλά πράγματα για τη νηστεία.

Φαίνεται ότι η κρίση, μας έχει κάνει πολύ τζάμπα ψυχοπονιάρηδες και ευαισθητούληδες. Τέτοιες μέρες ακόμα περισσότερο από ότι όλο τον χρόνο. Διαβάζουμε κάτι. Εκείνη την ώρα μας φαίνεται γλυκούτσικο και χωρίς πολλή σκέψη, το κοινοποιούμε και η αποστολή μας ολοκληρώνεται. Με τον ίδιο τρόπο που κοινοποιούμε την ανάγκη για αίμα για το παλικάρι που καρφώθηκε με την μηχανή … πριν από καμιά δεκαριά χρόνια ή την φωτογραφία της σκυλίτσας που χάθηκε και την ψάχνουν.

Στα πρώτα χρόνια της κινητής τηλεφωνίας κυκλοφορούσαν διάφορα «ευφάνταστα», «χιουμοριστικά» SMS, τα οποία έστελνε ο ένας στον άλλο. Κανονικό κόπι πάστε χωρίς να βάλει ούτε την υπογραφή του. Τώρα την σκυτάλη πήραν τα social media. Ευκολάκι και τζάμα.

Αχ καλή μου κρίση. Χάρη σε εσένα γλυτώσαμε από ρεπορτάζ για χλιδάτα Χριστούγεννα, για «αποδράσεις» σε μέρη εξωτικά και για δώρα για «εκείνον που τα έχει όλα». Γλιτώσαμε από τα δέντρα που κρέμονταν ανάποδα από το ταβάνι, όταν ξέμεναν από ιδέες οι διακοσμητές. Τώρα πιάσαμε τα κείμενα «που μιλάνε στις καρδιές των ανθρώπων». Άντε να τελειώνεις και εσύ να έλθουμε λίγο στα ίσα μας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου