Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Του ανταποκριτή μας στο Παρίσι...

Πριν από ένα χρόνο, σαν σήμερα, ξεκινούσα πρωί πρωί για ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Παρίσι. Είχαν προηγηθεί, το προηγούμενο βράδυ, τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι.

Ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο και δεν ξέραμε αν θα πετάξουμε και τι θα συναντήσουμε εκεί που θα πάμε, αν μας επέτρεπαν να προσγειωθούμε.  Οι πληροφορίες συγκεχυμένες και αντικρουόμενες. Στον δρόμο δέχτηκα τόσα πολλά τηλεφωνήματα και μηνύματα που άρχισα να νιώθω ότι πήγαινα στον πόλεμο. Ήταν εξαιρετικά συγκινητικό το ενδιαφέρον ακόμα και ανθρώπων που γνώριζα ελάχιστα. Όλοι τέλειωναν με ένα «Πρόσεχε!».

Καθώς περιμέναμε στην πύλη επιβίβασης έγραφα τα ακόλουθα, όπως μου τα θυμίζει σήμερα ο φίλος Μαρκ (ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έγραψα τόσα πράγματα στο πληκτρολογιάκι του κινητού).
«Όταν μεγαλώνεις όλα κάτι σου θυμίζουν. Κοιμήθηκα χθες βράδυ με την ίδια αίσθηση που είχα το απόγευμα της 11 ης Σεπτεμβρίου. Τότε είχα μιλήσει με έναν αδελφικό φίλο που ζούσε στις ΗΠΑ και τον είχα ακούσει τρομοκρατημένο.
Δεν ξέρω αν αύριο θα έχουμε τηλεπικοινωνίες, δεν ξέρω τι θα έχει μείνει στην χώρα, μου είχε πει. Η απαίσια αίσθηση ότι το κακό μπαίνει μέσα στο σπίτι σου και μάλιστα από την κεντρική πόρτα. Σαν κύριος , σα να είναι ο αφέντης του σπιτιού.
Τώρα σειρά έχει το Παρίσι. Άλλος λαός, άλλη κουλτούρα, ίδια η σαστιμάρα. Το μετρό, το καφέ, το γήπεδο γίνονται πια δυνητικοί στόχοι. Διαβάζω για τα «ανοιχτά σπίτια», μια θετική αντίδραση αλληλεγγύης και πολιτισμού.
Ψυχραιμία για να δούμε τι θα γίνει. Όλα αυτά τα γράφω περιμένοντας να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο που θα με πάει στο Παρίσι. Ανταποκρίσεις από εκεί λοιπόν σε λίγες ώρες.»

Αλήθεια είχα αρχίσει να νιώθω σαν ανταποκριτής για λογαριασμών συγγενών, φίλων και γνωστών. Όσο προχωρούσε το ταξίδι διαπίστωνα ότι αυτά που έβλεπα εγώ στην πραγματικότητα απείχαν πολύ από αυτά που μετέδιδαν οι επαγγελματίες της ενημέρωσης. Το απόγευμα εκείνης της μέρας έγραψα την δεύτερη «ανταπόκριση», έχοντας πάρει την πρώτη εικόνα από το Παρίσι.
«Η είσοδος στο Παρίσι από αέρος δεν είχε διαφορά από το παρελθόν.
Πήγαμε σε πολλούς σταθμούς του μετρό και ήταν όλοι ανοιχτοί. Αστυνομία όπου και τον υπόλοιπο καιρό.
Κόσμος στον δρόμο και τα μαγαζιά.
Αν δεν ξέραμε τι έγινε χθες δεν θα καταλαβαίναμε κάτι.
Περισσότερα μετά την βραδινή βόλτα στην Μονμάρτη.
Ο ανταποκριτής σας στο Παρίσι.»

Τις επόμενες ημέρες συνέχισα με φωτογραφίες και περιγραφές, προσπαθώντας να περιγράψω όσα συνέβαιναν στην πόλη και τα έβλεπε ένας απλός επισκέπτης.

Συχνά σε συζητήσεις, έλεγα ότι ελπίζω πως δεν θα υπάρξουν άλλα παρόμοια γεγονότα. Δυστυχώς οι επόμενοι μήνες διέψευσαν τις ελπίδες μου.

Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον… Καλημέρα.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου