Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Ένα φθινοπωρινό απόγευμα

Χθες το βράδυ βγήκα μια βόλτα. Ο κέδρος στο πεζοδρόμιο κοντά στο σπίτι μου, ανέδινε την γνωστή πιπεράτη, υπέροχη, μυρωδιά του. Γύρισα στο σπίτι και άνοιξα  το παράθυρο. Το νυχτολούλουδο γέμισε με το πατσουλί άρωμά του, τα ρουθούνια μου. Η νύχτα ήταν γλυκιά.

Το πρωί ξύπνησα με το μοναχικό τραγούδι ενός πουλιού. Τραγουδούσε για ώρα, σα να έστελνε κάποιο μήνυμα, σε έναν αδιάφορο αποδέκτη.

Σας γράφω καθισμένος κάτω από το λαμπερό μεσημεριανό ήλιο που με ζεσταίνει και μου καίει το πρόσωπο, καθώς μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο του γραφείου μου. Δύσκολο να συγκεντρωθώ και να δουλέψω. Έξω έχει περισσότερη ζέστη από ότι μέσα.

Μπερδεμένα συναισθήματα. Δεν είμαι σίγουρος αν έχουμε φθινόπωρο ή άνοιξη. Αν περιμένω, η φύση, να πεθάνει ή να ξαναγεννηθεί. Δεν ξέρω θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για Χριστούγεννα ή για Πάσχα.  Οι έμποροι «εποχιακών ειδών» επιμένουν να στολίζουν Χριστουγεννιάτικα δέντρα και να φτιάχνουν βιτρίνες με ψεύτικο χιόνι. Δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι που προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που αυτοί πουλούν είναι το πραγματικό και ότι αυτό που εμείς νιώθουμε και ζούμε, το ψεύτικο.


Καλό απόγευμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου