Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Ο πατριωτισμός του κυρίου Επαμεινώνδα

Υπάρχει ένα είδος πατριωτισμού που δεν έχει να κάνει με πολέμους, με σημαίες, με κραυγές. Μιλάω για τον πατριωτισμό, του να κάνει ο καθένας από εμάς την δουλειά του σωστά, με ευσυνειδησία. Να φροντίζει το μικρό ή μεγάλο μετερίζι που του έχουν αναθέσει σα να ήταν το σπίτι του και το μαγαζί του. Να το κάνει για τον εαυτό του, για την οικογένεια του, για την χώρα ολόκληρη. Δεν έχει την λάμψη των ανδραγαθημάτων στα πεδία των μαχών αλλά είναι εξίσου σημαντικός με τον λαμπερό αδελφό του.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφήνουμε οτιδήποτε στον αυτόματο πιλότο. Το κάρο δεν ξεκολλάει από την λάσπη  αν δεν προσπαθήσουμε και αν δεν βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει.

Αφορμή γι αυτό το κείμενο, έδωσε ένα περιστατικό με πρωταγωνιστές κάποιους εργαζόμενους του ευρύτερου δημόσιου τομέα (κάποιοι από αυτούς ήταν και αυτό που ονομάζουμε «στελέχη») οι οποίοι φαίνεται ότι αδυνατούν να καταλάβουν ότι η σωτηρία του «μαγαζιού» στο οποίο εργάζονται περνάει και από τα δικά τους χέρια. Επιμένουν να έχουν αυτά τα χέρια κατεβασμένα και να περιμένουν το προαναγγελθέν κακό να έλθει να τους βρει. Αρνούνται να δουν την μεγάλη εικόνα και παλεύουν για να συνεχίσουν να καταβάλουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια, η οποία φυσικά δεν μπορεί να φέρει οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα. Καμία σκέψη για το πώς να εξυπηρετήσουν τον πελάτη, εντός και εκτός εισαγωγικών.

Βγαίνοντας θυμωμένος από τον χώρο όπου έλαβε χώρα το περιστατικό αυτό, μου ήλθε στο μυαλό μια παλιά ιστορία. Στην αρχή της καριέρας μου είχα γνωρίσει έναν άνθρωπο που εργαζόταν στην σάρωση του δήμου. Ας τον πούμε κύριο Επαμεινώνδα.  Όποτε είχαμε λοιπόν κάποια δουλειά που μπορούσε να βοηθήσει, ερχόταν το απόγευμα μετά την δουλειά και πραγματικά έφερνε εις πέρας την αποστολή του άψογα. Ο κύριος Επαμεινώνδας, δεν ήταν αυτό που συνήθως ονομάζουμε τέρας ευφυΐας αλλά ουδέποτε μου έδωσε το δικαίωμα να σκεφτώ ότι μπορεί να μην έκανε σωστά αυτό που του είχα αναθέσει. Μια μέρα πιάσαμε κουβέντα και μου εξηγούσε τον ορθό τρόπο σάρωσης. Μου μιλούσε για τις ημέρες που μετά από την λαϊκή αγορά, πρέπει να σκουπίζει με μεγάλη προσπάθεια κάτω από τα αυτοκίνητα, που βιάζονται να παρκάρουν, για να μην μένουν σκουπίδια και μυρίζει η γειτονιά.  Μου περιέγραφε το πώς οργανώνεται και πώς ουδέποτε έδωσε δικαίωμα στον επόπτη του, να του κάνει παρατήρηση. Ο άνθρωπος αυτός έπαιρνε τιμή από αυτή την δουλειά, που κάποιοι μπορεί να θεωρούσαν ταπεινή, όση δεν έπαιρναν δέκα μεγαλόσχημα στελέχη. Για μένα ο κύριος Επαμεινώνδας ήταν ένας καλός πατριώτης. Βοηθούσε με την σκούπα του, την πατρίδα και την κοινωνία μέσα στην οποία ζούσε και μεγάλωνε τα παιδιά του. Πολεμούσε με την σκούπα του για το κοινό καλό, με τον ίδιο τρόπο που πολεμάει ένας απλός τυφεκιοφόρος στα χαρακώματα. Κανένας δεν θα μάθει το όνομα του, και μετάλλιο δεν θα πάρει. Την δουλειά του όμως και το καθήκον του, το έχει κάνει με το παραπάνω και αυτό είναι το μεγαλύτερο μετάλλιο.

Μπορεί η ιστορία μου να σας φαίνεται λίγο μελό αλλά η ελπίδες μου πλέον έχουν εναποτεθεί στους κυρίους Επαμεινώνδες της πατρίδας μου. Καλοί οι λαμπεροί σούπερ σταρ, αλλά χωρίς τους καθημερινούς σούπερμαν της διπλανής πόρτας, δεν πιάνουν μια.

Ουφ! Τα είπα χωρίς να χρησιμοποιήσω κανένα «κοσμητικό επίθετο και λίγο ηρέμισα. Τι σας λέω και σας τώρα. Εδώ έχουμε Ομπάμα και Ελληνοαμερικάνο Τσίπρα, με τον κύριο Επαμεινώνδα θα ασχοληθούμε. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου