Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Ο δρόμος της αρετής

Είναι σημαντικό να διασφαλίζεται η συνέχεια του κράτους, όποιος και κυβερνάει.

Λοιπόν στην Ελλάδα αυτό το έχουμε εξασφαλίσει. Σου φαίνεται περίεργο αλλά έτσι είναι. Χθες οι εκπαιδευτικοί έκλεισαν τα σχολεία για να ψηφίσουν. Ξέρω ότι δεν συμφωνούν όλοι με αυτό, αλλά έγινε. Όπως γίνονται τόσα πράγματα καθώς κάποιες δραστήριες μειψηφίες καπελώνουν με θράσος τις νωθρές πλειοψηφίες. Αν μάλιστα το αποτέλεσμα του καπελώματος βολεύει ακόμα καλύτερα. «Έλα βρε αδελφέ, μια μέρα είναι και θα περάσει. Ας κάνουν μάθημα όλες τις άλλες μέρες και η μέρα αυτή δεν πειράζει κανέναν».

Σήμερα έμαθα για μια κατάληψη σε ένα Λύκειο στην Θεσσαλονίκη. Μπορεί να είναι περισσότερα, δεν ξέρω. Ποιος κάνει την κατάληψη, για την οποία οι μαθητές ενημερώθηκαν μετά την άφιξη τους στο σχολείο;  Ποια είναι τα αιτήματα;

Για το πρώτο, σου έχω απάντηση. Είναι ακριβώς οι ίδιοι που αύριο το πρωί, όταν θα μεγαλώσουν θα επιβάλουν το κλείσιμο των σχολείων για να ψηφίσουν ή το κλείσιμο των δρόμων «για να βρουν το δίκιο τους». Οι ίδιοι που θα κοροϊδέψουν τους ψηφοφόρους τους και θα αναλάβουν να κυβερνήσουν κάνοντας την χώρα μπάχαλο, καλή (;) ώρα σαν αυτούς που έχουμε σήμερα στην Ελλάδα.

Για το δεύτερο, για τα αιτήματα δηλαδή, δεν σου έχω απάντηση. Τα αιτήματα μπορεί να είναι όποια θέλει ο εκάστοτε μπαχαλάκιας ή κομματικός εγκάθετος. Δεν έχει σημασία. Τα αιτήματα είναι ο φερετζές για να κρύψουμε το άσχημο πρόσωπο που βρίσκεται από πίσω. Το μανταλάκι που θα μας κλείσει την μύτη για να μην μυρίζουμε την σαπίλα. Αλλά ακόμα και αν ήταν ειλικρινή, δεν υπάρχουν αιτήματα τα οποία να δικαιολογούν το κλείσιμο ενός σχολείου (εκτός ίσως περιπτώσεων όπου τίθεται σε κίνδυνο η ζωή ή η υγεία των μαθητών και η διεύθυνση αδιαφορεί).

Οι καταλήψεις αυτές τελειώνουν όπως αρχίζουν. Χωρίς να καταλάβει κάποιος το γιατί. Ζούμε σε μια χώρα που το οπισθοδρομικό βασίζεται προοδευτικό. Που το σάπιο και άρρωστο βαπτίζεται υγιές.

Αχ ας βρει αυτή η γενιά την δύναμη να απομονώσει, να εξοστρακίσει ή μακάρι και να νουθετήσει αυτά τα άθλια απολειφάδια, που την κρατούν κολλημένη στο χώμα. Κολλημένη, εκεί ανάμεσα  σε σάπια φύλλα, μέσα σε μια σαπίλα, που είναι τόσο βολική για αυτά τα άθλια ερπετά.

Αχ ας βρει αυτή η γενιά την δύναμη και τον τσαμπουκά του καλύτερου. Τον τσαμπουκά όχι αυτού που δεν διεκδικεί (από ποιόν άραγε;), αλλά αυτού που εργάζεται σκληρά και επιβάλετε στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο ως ο καλύτερος μέσα στους καλύτερους.

Σε βλέπω να ποστάρεις την φωτογραφία του Ολυμπιονίκη ή της ομάδας των παιδιών που διακρίθηκε σε αγώνες απέναντι στη νομική του Harvard. Σε βλέπω να καμαρώνεις για τον φίλο ή τον συγγενή που διαπρέπει στο εξωτερικό. Ρώτησε τους, σε παρακαλώ, αν αυτά τα πέτυχαν κλείνοντας σχολεία και δρόμους, ή δουλεύοντας σκληρά, κερδίζοντας με το σπαθί τους ότι κέρδισαν, όσο εσύ έκλεινες σχολεία και εκπαιδευόσουν στην μετριότητα.

Είναι δύσκολος ο δρόμος της αρετής αλλά σε βγάζει σε έναν πολύ όμορφο προορισμό. Εκεί θέλεις να πας, πίστεψε με.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου