Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Ανθρώπινα σκουπίδια;

Μάλλον έχει έλθει η ώρα να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Η χώρα μας, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει δεχτεί έναν τεράστιο αριθμό προσφύγων. Οι άνθρωποι αυτοί ήλθαν εδώ και θα μείνουν, ακόμα και αν ο αρχικός σκοπός, για πολλούς από αυτούς, μπορεί να μην ήταν αυτός. Ποιος τους έφερε και γιατί έμειναν το ξέρουμε και το ερμηνεύουμε ο καθένας με τον τρόπο του.

Οι πρόσφυγες – μετανάστες – λαθρομετανάστες, πες τους όπως εσύ θέλεις, δεν είναι ένα πράγμα. Είναι άνθρωποι από διαφορετικές χώρες. Έχουν διαφορετικές θρησκείες. Ανάμεσα τους είναι άνθρωποι μορφωμένοι και ευκατάστατοι στις χώρες τους και άνθρωποι που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Οικογένειες με μικρά παιδιά και ύποπτα στοιχεία που κρύβονται μέσα στον σωρό.  Παιδιά μικρά μόνα τους που έχασαν γονείς στον πόλεμο ή στην διαδικασία προσέγγισης της γης της επαγγελίας… Είναι όμως άνθρωποι, όπως εσύ και εγώ και ως τέτοιους πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε.

Τους ανθρώπους αυτούς μπορείς να τους δεις σαν σκουπίδια, που κάποιοι φρόντισαν να κρύψουν μακριά από την πόρτα τους, κάτω από το πατάκι που το λένε Ελλάδα. Μπορείς να τους δεις και σαν ανθρώπους που έφυγαν ο καθένας για δικούς του λόγους από την πατρίδα και κατέληξε στην δικιά μας. Όπως και να τους δεις το πρόβλημα παραμένει. Το ότι τους συμπονάς δεν σημαίνει ότι μπορείς να τους αφήνεις να κάνουν ότι θέλουν, σα να ήλθαν σε μια χώρα που δεν διαθέτει νόμους και κανόνες.

Σήμερα βρίσκονται στοιβαγμένοι σε αποθήκες ανθρώπων που φέρουν τον κομψό τίτλο «δομές φιλοξενίας». Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των αποθηκών η έλλειψη οργάνωσης και κανόνων. Τι θα πει ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας; Τι είναι όλοι αυτοί οι «αλληλέγγυοι»; Ποιος γνωρίζει τι ρόλο παίζουν οι ΜΚΟ που είτε με καλό είτε με κακό σκοπό φαίνεται να διαχειρίζονται τις τύχες αυτών των ανθρώπων; Για πόσο καιρό θα μπορούμε να τους έχουμε κλεισμένους εκεί μέσα; Ξέρουμε πού πάνε και τι κάνουν όταν βγαίνουν από εκεί; Για πόσο καιρό η Ελλάδα που δεν μπορεί να θρέψει τους δικούς της πολίτες θα θρέφει τους «επισκέπτες» που μπήκαν από την πίσω πόρτα; Είναι όλοι αυτοί που ήλθαν, άνθρωποι κατατρεγμένοι ή μέσα σε αυτούς έχουν βρει βολική κάλυψη τρομοκράτες και εγκληματίες;  Ποιος θα μας το πει αυτό; Οι νόμοι που ισχύουν για τους Έλληνες πολίτες, ισχύουν άραγε και για αυτούς;

Ακόμα και αν πάρουμε ως δεδομένη την λάθος παραδοχή ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι φορούν το φωτοστέφανο του αγίου. Ακόμα και αν δούμε μόνο τις οικογένειες με τα μικρά παιδάκια και όχι αυτούς που εύκολα βγάζουν μαχαίρι και απειλούν, βιάζουν, σκοτώνουν. Μέχρι πότε θα μπορούν να βρίσκονται εκεί; Μέχρι πότε θα έχουν χρήματα να φορτίζουν τα iphone και να αγοράζουν ότι δεν τους προσφέρεται δωρεάν; Κάποτε τα χρήματα θα τελειώσουν. Τότε ποιος θα είναι ο τρόπος για να φροντίσουν την οικογένεια ή τον εαυτό τους;

Η χώρα γεμίζει γκέτο χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο. Τι θα γίνει σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο ή σε δέκα χρόνια; Μιλάμε για ανθρώπους, δεν μιλάμε για σκουπίδια που κάποτε θα έλθει το απορριμματοφόρο να μαζέψει. Οι μισοί Έλληνες εγκαλούν τους άλλους μισούς ως φασίστες και ρατσιστές. Συνήθως ο βαθμός ευαισθησίας είναι αντιστρόφως ανάλογος με την εγγύτητα στους καταυλισμούς. Πόσο ευαίσθητος μπορεί να νιώθει ένας άγρια φορολογούμενος Έλληνας που έμεινε χωρίς δουλειά και βλέπει το κράτος ή την τράπεζα να του πλειστηριάζει το σπίτι αφήνοντάς αυτόν και την οικογένεια του στον δρόμο, όταν βλέπει αυτό το ίδιο κράτος να εξασφαλίζει στέγη τροφή και προστασία σε ανθρώπους που δεν συνεισέφεραν ποτέ στα έσοδα του κράτους;

Για πόσο καιρό οι άνθρωποι αυτοί θα ζουν χάρη στην φιλανθρωπία των Ελλήνων ή τις βοήθειες που έρχονται από τα ξένα. Τι θα γίνει για να αλλάξει κάτι στην κατάσταση τους; Αυτό το κάτι θα είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Σε αυτές τις περίφημες «δομές» υπάρχουν ένας – δύο αστυνομικοί οι οποίοι υποτίθεται ότι επιβάλουν την τάξη. Με ποιόν τρόπο μπορεί να επιβάλει την τάξη σε μερικές χιλιάδες, ένας άνθρωπος;   

Πολλά τα ερωτήματα. Απαντήσεις δεν έχω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου