Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Μπόρα είναι και θα περάσει

Ξύπνησε πρωί και κάθισε στο μπαλκόνι να πιεί τον καφέ του. Ούτε ζέστη ούτε κρύο. Ωραία εποχή! Απολάμβανε τον ήλιο σαν κάτι που σε λίγο καιρό δεν θα το είχε. Ο χειμώνας δεν θα αργούσε να έλθει. Τέτοιες μέρες του ήταν πολύ ευχάριστο να περπατάει. Του άρεσε να κάνει μακριές βόλτες προς το κέντρο της πόλης, χωρίς να ιδρώνει από την ζέστη και την υγρασία, μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά. Του το είχε συστήσει και ο γιατρός. Δεν ήταν πια παιδάκι. Έπρεπε να προσέχει.

Ξεκινούσε και περπατούσε δίπλα στην θάλασσα. Το τοπίο ίδιο από την εποχή που ήταν παιδί. Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια είχε γίνει μια μεγάλη ανάπλαση του θαλάσσιου μετώπου, όπως το λέγανε, αλλά εκείνος την θάλασσα κοιτούσε μικρός, την θάλασσα κοιτάει και τώρα.

Κατέβαινε στο κέντρο που έσφυζε από ζωή. Κάποιοι θυμόταν ακόμα τα χρόνια της μεγάλης κρίσης που όλα ήταν διαλυμένα. Ο κόσμος υπέφερε και δεν ήξερε τι θα του ξημερώσει. Τώρα πλέον όλα είχαν βρει τον δρόμο τους. Η οικονομία της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας είχε πάρει την ανιούσα και έσπαγε το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ ανάπτυξης. Μερικές έξυπνες θαρραλέες στοχευμένες κινήσεις και το αεροπλάνο απογειώθηκε! Πολλοί άνθρωποι που είχαν αναγκαστεί να φύγουν, για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό εκείνα τα δύσκολα χρόνια, επέστρεφαν φέρνοντας μαζί τους νέες ιδέες, τεχνογνωσία και εμπειρία, που τόσο χρησίμευαν στις νέες συνθήκες.

Μερικές φορές έπαιρνε το εξωτερικό μετρό και πήγαινε στις νέες περιοχές. Εκεί που παλιά ήταν τα βαλτωμένα νερά του ποταμιού. Με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εξυγίανσης, που είχε εκτελεστεί σε χρόνο ρεκόρ, οι άλλοτε προβληματικές περιοχές είχαν μετατραπεί σε όμορφες νέες συνοικίες που φιλοξενούσαν κυρίως τους μετανάστες που είχαν έλθει πριν από χρόνια κατά χιλιάδες στην χώρα. Πήγαινε σε ένα μικρό ταβερνάκι και δοκίμαζε μια κουζίνα που δεν έβρισκε πουθενά αλλού. Το είχαν μετανάστες δεύτερης γενιάς, που είχαν μεγαλώσει στην χώρα, αλλά είχαν κρατήσει ζωντανές τις παραδόσεις και ευτυχώς και την κουζίνα των προγόνων τους. Αχ το μετρό, πόσα προβλήματα είχε λύσει! Θυμόταν ακόμα την εποχή μου η κατασκευή του χρόνιζε και είχε γίνει ανέκδοτο.  Σήμερα υπήρχε ένα εκτεταμένο δίκτυο που κάλυπτε όχι μόνο το κέντρο, αλλά και όλη την ευρύτερη περιοχή. Σε κανένα μήνα θα ολοκληρωνόταν και η νέα γραμμή που θα έφτανε μέχρι το νέο αεροδρόμιο που βρισκόταν έξω από τα Νέα Μουδανιά. Θα ήταν λέει το ταχύτερο μετρό το κόσμου και θα έκανε την διαδρομή από την πλατεία Αριστοτέλους μέχρι τον πρώτο τερματικό σταθμό σε 15 λεπτά. Όλα αυτά πριν από μερικά χρόνια φάνταζαν τρελά όνειρα. Οι παλαιότεροι θυμόταν ακόμα κάτι μίζερα ανθρωπάκια που λιμένωνταν το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς της πόλης και είχαν ταλαιπωρήσει για μήνες τον κόσμο με την απεργία τους. Αυτή ήταν που είχε δώσει το έναυσμα να προχωρήσουν κάποια από τα μεγάλα έργα που χρειαζόταν η πόλη.

Όταν αποφάσιζε να παραμείνει και να κάνει βόλτα στο κέντρο, θαύμαζε την υποδειγματική τάξη που επικρατούσε. Ποδηλάτες έκαναν χρήση ενός εκτεταμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων. Οδηγοί δίκυκλων εφοδιασμένοι με κράνη και προστατευτικά ρούχα κινούνταν με ασφάλεια και άνεση σεβόμενοι τους πεζούς και την πόλη. Τα λιγοστά αυτοκίνητα που κυκλοφορήσουν, αφού πλέον οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν τις εξαιρετικές δημόσιες συγκοινωνίες, στάθμευαν σε υπόγειους χώρους στάθμευσης έναντι μικρού τιμήματος. Καφέ, εστιατόρια, μπαρ έβγαζαν τραπεζάκια έξω το καλοκαίρι ακολουθώντας τις πολύ αυστηρές προδιαγραφές, διαχείρισης του δημόσιου χώρου, που είχε ορίσει και επιβάλει ο δήμος. Όταν περιέγραφε στα εγγόνια του την κατάσταση που επικρατούσε στο κέντρο της πόλης πριν από μερικά χρόνια εκείνα γελούσαν και νόμιζαν ότι τους έλεγε μια ακόμα από εκείνες τις ευφάνταστες ιστορίες που του άρεσε να σκαρώνει για να τα διασκεδάζει.

Τελικά ίσως να μην πήγαινε την βόλτα του στο κέντρο το πρωί. Θα κατέβαινε μια και καλή το απόγευμα για να πάει το γήπεδο να δει αγώνα μπάσκετ  παλεμάχων του σχολείου με τους παλέμαχους ενός άλλου σχολείου. Ο αγώνας αυτός είχε γίνει για πρώτη φορά πριν από δεκαπέντε χρόνια και από τότε είχε καθιερωθεί και γινόταν κάθε χρόνο. Πήγαινε και έβλεπε παλιούς φίλους και συμμαθητές. Κάθε χρόνο μετρούσαν παρόντες και απόντες και θυμόταν τα παλιά. Έτσι είναι η ζωή.
  



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου