Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Περί Αναφαίρετων Δικαιωμάτων ο λόγος.

Ο εργαζόμενος του ΟΑΣΘ έχει το «αναφαίρετο δικαίωμα» να κάνει απεργία.

Ο μέτοχος του ΟΑΣΘ έχει το «αναφαίρετο δικαίωμα», κατά τα φαινόμενα, πρώτα να πάρει τα κέρδη του και μετά να δει αν «βγαίνει» η επιχείρηση.

Ο υπουργός έχει το «αναφαίρετο δικαίωμα», να κοιτάει από μακριά (Δεν είναι και στην Αθήνα ρε αδελφέ. Εκεί πάνω στην Θεσσαλονίκη θα «ανέβουμε» ξανά του χρόνου στη ΔΕΘ) και να σφυρίζει αδιάφορα.

Οι τοπικοί βουλευτές, δήμαρχοι και λοιποί εκπρόσωποι κάνουν «πα πα» και μπαίνουν στο νερό πλατσουρίζοντας ανέμελα με τα άλλα παπάκια. Πού και πού βγάζουν και καμιά κορώνα, να ταΐσουμε και τα media και το φιλοθεάμον κοινό, κάτι σαν άσφαιρα φυσίγγια σε γάμο. Μόνο κρότο και από ουσία τίποτα.

Μένουν τώρα κανένα εκατομμύριο άνθρωποι οι οποίοι δεν μπορούν να ασκήσουν το «αναφαίρετο δικαίωμα τους» (που όμως τους έχει αφαιρεθεί βιαίως) στην εργασία, στην μόρφωση, την ελεύθερη μετακίνηση, στο να πάνε όπου θέλουν βρε αδελφέ.

Ένα εκατομμύριο άνθρωποι που όταν κάποτε σταματήσουν όλοι οι άλλοι να ασκούν τα «αναφαίρετα δικαιώματα τους», θα πρέπει να συνεχίζουν να ταΐζουν τον ΟΑΣΘ (ελλείψει άλλου μέσου), τους μετόχους του (με βάση την υπέροχη σύμβαση που φαίνεται να τους προστατεύει μια χαρά). Φυσικά θα συνεχίζουν να ψηφίζουν τον κύριο υπουργό και τους τοπικούς εκπροσώπους τους, που ξέχασαν να τους εκπροσωπήσουν όταν τους χρειαζόντουσαν.

Bonjour και Aisihtir.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου