Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Το δαχτυλάκι...

Κάθεσαι και βλέπεις σαστισμένος να μπουκάρουν στο σπίτι του Στουρνάρα για να βρουν στοιχεία για συμβόλαια κρατικής διαφήμισης που έδιναν στην γυναίκα του όταν αυτός ήταν υπουργός οικονομικών. Μεθόδευση κύριε Στουρνάρα μου αλλά τα 500 εκατομμύρια τα πήρε η σύζυγος.

Το κάνουν αυτό, λέει, όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος για τη νομιμότητα αλλά για να πιέσουν τον Στουρνάρα για να αφήσει η τράπεζα της Ελλάδος να διορίσουν αυτοί όποιους θέλουν στην διοίκηση της τράπεζας Αττικής. Πάρε δώσε δηλαδή. Να κάνω εγώ τα στραβά μάτια για να τα κάνεις και εσύ. Άραγε γιατί θέλουν να διορίσουν αυτοί την διοίκηση;

Θέλουν να διορίσουν τους δικούς τους για να μπορούν να ελέγχουν τα λεφτά της τράπεζας και να τα διοχετεύουν εκεί που θέλουν. Παραδείγματος χάριν, να δίνουν θαλασσοδάνεια με εγγυήσεις από βουκολικά ανέκδοτα σε άφραγκους επενδυτές που φιλοδοξούν να πάρουν κανάλια για να τους υποστηρίζουν.

Φυσικά εγώ είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος και δεν τα πιστεύω όλα αυτά. Δεν τα πιστεύω όλα αυτά και επειδή στην τράπεζα Αττικής μέτοχος είναι και το ταμείο μας στο οποίο την άλλη βδομάδα πρέπει να πάω να σκάσω ένα μεγάλο ποσό που είναι τα λίτρα που πληρώνω δύο φορές τον χρόνο, όχι για την σύνταξη, που δεν περιμένω πλέον να πάρω, ούτε για την περίθαλψη, που δεν μου παρέχει, αλλά για να μη με βάλουν στην φυλακή… για το καλό μου.

Όλοι αυτοί οι καλοί και τίμιοι άνθρωποι, οι πρώην, οι παρόντες και οι επόμενοι (που ήταν οι προηγούμενοι) μου κουνούν το δαχτυλάκι επιτιμητικά και μου λένε ότι εγώ φταίω. Μόνο που το δαχτυλάκι αυτό είναι βουτηγμένο μες το μέλι, το οποίο βλέπω να τρέχει και μέχρι τον αγκώνα και πιο κάτω στη μασχάλη. Αχ αυτό το δαχτυλάκι πού πρέπει να τους το βάλουμε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου