Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Γυριιιίσατεεεε;



Ξημέρωσε ο Θεός τη μέρα που η άδεια τελείωσε. Εμ έτσι είναι φιλαράκι. Σε το έλεγε και ο επιλοχίας στον στρατό. «Η άδεια δεν είναι απολυτήριο».

Με βαριά καρδιά παίρνεις τον δρόμο για την πόλη. Στον δρόμο περίμενες να δεις τις ορδές του Τζένγκις Χαν να επιστρέφουν. Φαίνεται όμως ότι τελικά είπαν «πάτε κι ερχόμαστε». Πας λοιπόν και εσύ στον άδειο δρόμο να μπεις στην άδεια πόλη. Να δεις που δεν θα έλθουν και τζάμπα επιστρέφεις.

Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει. Άμα μιλάει κυρία μου, ο Θωμάς είναι σπίτι. Εξακριβωμένα πράγματα. Κοπιάστε. Μπαίνεις μέσα στην πολυκατοικία. Σε υποδέχεται η μυρωδιά του καθαριστικού. Το συνεργείο καθαριότητας γύρισε και αυτό από τις διακοπές και ραίνει την είσοδο με το καθαριστικό που έχει την φρεσκάδα της Σκανδιναβικής άνοιξης για να νομίζεις ότι καθάρισε. Βλέπεις το γραμματοκιβώτιο και το κεφάλι αρχίζει να μυρμηγκιάζει. Όλοι οι φάκελοι ένα μέγεθος. Αυτό το μικρό, το φαρμακερό, το λογαριασμί. Άσε θα τους πάρεις μετά. Τώρα είσαι φορτωμένος.

Καλείς το ασανσέρ. Μπαίνεις μέσα και κάτω από το περίεργο φως της καμπίνας, βλέπεις να σε κοιτάει  από τον καθρέφτη ο Γιώργος Μούτσιος, όπως τον είχαν βάψει με φούμο για να κάνει τον μαύρο υπηρέτη του Κωνσταντάρα σε εκείνη την ταινία. Κάνεις να γελάσεις αλλά μόλις εμφανίζεται η λευκή οδοντοστοιχία σκιάζεσαι. Θέλω να μαυρίσω και να μείνω έτσι πάντα, λέει το τραγούδι. Θεός φυλάξει, λέω εγώ. Τρίψιμο με το σφουγγαράκι σκοτς μπράιτ να ξαναγυρίσεις στην Ινδοευρωπαϊκή φυλή. Με τον Ενρίκε Ιγκλέσιας να χορεύω λαμπάντα. Ούτε λαμπάντα, ούτε μακαρένα, ούτε και τον χορό της βροχής που έχει αφήσει ένα ψυχικό τραύμα από τα πάρτι των παιδιών όταν ήταν μικρά. Εγώ παρέα θα κάνω με τον πόνο μου. Μη μου μιλάτε αφήστε με μόνο μου.

Ξεκλειδώνεις και παθαίνεις μια ακόμα κρίση πανικού. Ο κωδικός του συναγερμού, μπερδεύεται στο μυαλό σου, με το PIN της κάρτας και τον κωδικό του υπολογιστή στο γραφείο. Νουμεράκια χορεύουν αυτά λαμπάντα με τον Ιγκλέσιας μέσα στο κεφάλι σου. Στις δύο προσπάθειες το πετυχαίνεις και έτσι έχεις ξυπνήσει τον κόσμο μόνο μέχρι την Κατερίνη. Η Λάρισα την γλύτωσε. Πάλι καλά.

Ζέστη! Δεν σου άρεζε που ζεσταινόσουν κάτω από την ομπρέλα στην παραλία, ε; Πάρε τώρα για να έχεις ζέστη και υγρασία. Σα να κολυμπάς μέσα σε ένα τεράστιο πλακούντα, σε γεννητούρια μήνα Αύγουστο στην Αφρική. Καταλαβαίνεις γιατί κλαίει το μωρό όταν γεννιέται. Έκλαιγε και πριν γεννηθεί εκεί που ήταν. Κάνεις ένα ντους. Δροσίζεσαι και αλλάζεις ρούχα. Η δροσιά που νιώθεις επιβεβαιώνει ότι όλα τα ωραία κρατούν λίγο. Ανοίγεις ψυγείο, ανοίγεις ντουλάπια. Αν μιλήσεις μπροστά τους θα κάνει αντίλαλο. Βρίσκεις κάτι αρχαίες φρυγανιές που για κάποιο λόγο έχουν ξεμείνει στο ντουλάπι. Αρχίζεις να μασουλάς, μια από αυτές, και καταλαβαίνεις γιατί είχαν ξεμείνει. Φτύνεις και πίνεις χλιαρό νεράκι από την βρύση. Άσε θα πάρω κάτι από τον δρόμο.

Βγαίνεις και πάλι έξω. Τα ρούχα έχουν ήδη κολλήσει επάνω σου. Η ζώνη σε στενεύει. Οι μπύρες και τα παγωτά αναπαύονται στην περιοχή που οι τύποι που έβλεπες στους Ολυμπιακούς είχαν τους κοιλιακούς. Έχεις και εσύ κάτι από αθλητή στο στυλ σου αλλά μάλλον για σφαιροβόλος πας. Δίαιτα επείγοντος. Από Δευτέρα. Ωχ σήμερα είναι Δευτέρα. Βλέπεις τον γείτονα και σε αποσπά για λίγο από τις μαύρες σκέψεις. Κανονική Καρέζη, δεσποινίς διευθυντής, ο άτιμος. «Γυριιισατεεε;». Ετοιμάζεσαι να του πεις «Καλό χειμώνα τώρα» αλλά ξαφνικά θυμάσαι ότι η ευχή έχει ποινικοποιηθεί. Το προσπερνάς την τελευταία στιγμή. «Ναι γυρίσαμε».

Μπαίνεις στο αυτοκίνητο. Στο πρώτο φανάρι φέρνεις στο μυαλό τι έκανες αυτή την ώρα τις δύο προηγούμενες εβδομάδες. Συγκεντρώσου. Έχουμε δουλειές. Πολλά τηλέφωνα δεν χτυπάνε ακόμα. Το μεγάλο ντου θα γίνει με το τέλος του μήνα, σου λέει ο άλλος. Αν δεν γίνει και τότε, ας το πάμε μονορούφι μέχρι τα Χριστούγεννα. Γίνεσαι γκρινιάρης. Κάθε τόσο πρέπει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου, ότι όχι, πλέον το μεσημέρι δεν πίνουμε ουζάκια, ούτε πέφτουμε για σιέστα.

Το βράδυ θα βρέξει, λέει, και θα δροσίζει. Αχ κυρία μου, δεν είναι βροχή. Τα δάκρυα αυτών που επέστρεψαν στην πόλη είναι…

Άντε, καλό χειμώνα. Χιχι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου