Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

To Whom It May Concern


Τελικά και εσύ με καλές προθέσεις ξεκίνησες. Τουλάχιστον αυτό φαινόταν από όσα έλεγες. Όταν κατάφερες να αναρριχηθείς στην εξουσία τα ξέχασες όλα. Φυσικά δεν αναρριχήθηκες μόνος σου. Υπήρξαν άνθρωποι πολλοί που σε πίστεψαν, που έβαλαν πλάτη και σε στήριξαν. Μια παρέα ήσασταν και εσύ πρώτος μεταξύ ίσων. Ανέβηκες επάνω και από τότε, άλλοτε με μικρά και άλλοτε με μεγάλα βήματα, απομακρυνόσουν από αυτούς.



Από εδώ εμείς, από εκεί οι άλλοι. Όποιος δεν είναι μαζί σου είναι εχθρός. Οι κόλακες που κάποτε τους έβλεπες και σου γύριζε το στομάχι είναι οι μόνοι με τους οποίους μπορείς να συνυπάρξεις. Η αλήθεια σε ενοχλεί. Σου θυμίζει από πού ξεκίνησες και πού έχεις καταλήξει.



Εσύ είσαι ο πρώτος που θα ρωτούσες τους προκατόχους σου «κάνεις τη δουλειά που σε βάλαμε να κάνεις; Ναι ή Ου. Ούτε, ναι μεν, ούτε καλές προθέσεις. Αν δεν την κάνεις, πάνε στο σπίτι σου και άσε τον επόμενο να δοκιμάσει». Σήμερα δεν αντέχεις εσύ να δεχτείς την ερώτηση αυτή. Την πολιτική αντικατέστησε η τακτική και η εξουσία από μέσο για επίτευξη ευγενών στόχων έγινε αυτοσκοπός. Βλέπεις παντού μόνο εχθρούς.



Για κάποιους, παραμένεις φιγούρα λαμπερή. Για μένα είσαι κάτι σαν τις προσόψεις των κτιρίων στα σκηνικά του κινηματογράφου. Από μπροστά λάμψη και από πίσω τίποτα. Αυτό ίσως σου δώσει λίγο χρόνο για να φύγεις με αξιοπρέπεια. Δυστυχώς δεν το βλέπω πιθανό. Έχεις μπει στον δρόμο χωρίς επιστροφή. Αυτό που συνήθως ονομάζουμε «αγύριστο»…



Κρίμα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου