Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Επιτέλους επίπεδο



Ο ξερακιανός τύπος με τα τσαλακωμένα ρούχα και την φωνή του ποντικιού που το πνίγουνε είχε θυμώσει. Με τα λίγα Ελληνικά που προφανώς είχε μάθει από το Google Translate, έψεξε τον αντίπαλο του. 

-          Δεν είναι δυνατόν ένας απόφοιτος του Harvard να μιλάει έτσι για τον πρωθυπουργό
Ο Κυριάκος, φυλακόβιος από τα γεννοφάσκια του, ανακάθισε στην καρέκλα του. Μέσα του πάλευαν οι τρόποι της φυλακής με αυτούς που είχε μάθει στο διάσημο πανεπιστήμιο. Ήθελε να σηκωθεί και να του πει πού είχε γραμμένο το Eaton του αλλά το ξανασκέφτηκε.
Δεν άξιζε τον κόπο. Εκείνος ήταν ένας gentleman.

Σηκώθηκε όρθιος, έβαλε το χέρι στην τσέπη και με βλοσυρό ύφος κεραυνοβόλησε τον ελεεινό ψηλομύτη Βρετανοσπουδαγμένο.
-          Την Κυριακή μετά την εκκλησία, οι διαφορές μας θα λυθούν με μια λεμβοδρομία.

Η αίθουσα πάγωσε. Κάπου στο βάθος, ο υπάλληλος της βουλής που φέρνει τα νερά, επιδεικνύοντας εξαιρετικά αντανακλαστικά, είχε βάλει να ακούγεται η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου από το Chariots of Fire.  Μεγάλες στιγμές!

Ο κάπελας με το καρό πουκάμισο, που καθόταν στην πιο ψηλή καρέκλα, δεν καταλάβαινε τίποτα. Κάτι έπιασε για θάλασσα και βάρκες όμως, και ήδη ονειρευόταν ρετσινούλα και μαριδάκι στην ακροθαλασσιά.

Ο Βαγγέλας ανακάθισε. Τι μ…. είναι αυτές. Φλώρικα πράγματα, σκέφτηκε. Στο μυαλό του έπαιζε ήδη η σκηνή από την Λόλα με τον Καλογήρου και τον Κούρκουλο να παλεύουν με τους σουγιάδες στα χέρια. Εκείνος φυσικά στον ρόλο του Κούρκουλου…

Ο Αλέξης απουσίαζε. Η συζήτηση ήταν άβολη για αυτόν, άσε που είχε και πολλές άγνωστες λέξεις. Αν ήταν εκεί σίγουρα θα ενθουσιαζόταν και θα φώναζε σαν άλλη Καρέζη στο «Δεσποινίς Διευθυντής», «για μένα σφάζονται οι λεβέντες».

Ο κύριος Δημήτρης που εσχάτως είχε ενσωματώσει με επιτυχία ένα πιο κυριλέ στυλ, με κουστούμι και γραβάτα για να ξεχωρίζει από τις κακές απομιμήσεις, δάκρυσε από συγκίνηση. Επιτέλους η ενότητα και ο αγώνας έφεραν κάποιο επίπεδο στην βουλή μας.


Ο Πάνος googleάριζε να δει τι φοράνε σε τέτοιες περιστάσεις. Του καλοάρεσε η προοπτική του σακακιού με τις κάθετες ρίγες. Είχε διαβάσει ότι οι κάθετες ρίγες κόβουν κιλά και ο συνδυασμός με το ψαθάκι του φαινόταν τέλειος. Δεν είχε ξαναντυθεί κάτι τέτοιο.

Η κυρία Φώφη με τα εξαιρετικά αντανακλαστικά της, ετοίμαζε αποστομωτική απάντηση στον Πάνο για την σύνταξη και δεν άκουσε τίποτα. Της φάνηκε περίεργη η μουσική αλλά συνέχισε να ψάχνει τα χαρτιά της.

Ο Σταύρος ζήτησε τον λόγο και είπε ότι η λεμβοδρομία δεν πρέπει να γίνει στην θάλασσα αλλά στο ποτάμι. Το ποτάμι, συνέχισε, είναι εγγυητής σταθερότητας. Στη συνέχεια κάθισε κάτω ικανοποιημένος με τον εαυτό του.

Ο κυρ Βασίλης σκεφτόταν ότι κανονικά αφού θα έριχναν της βάρκες μέσα, θα μπορούσε να πάει και εκείνος μαζί να κάνει τσαπαρί, να πιάσει κανένα ψαράκι για να φάνε με τον Αλέξη αργότερα.

Ένας τύπος με ξυρισμένο κεφάλι άκουγε και δεν πίστευε στα αυτιά του. «Δαιν γύνωντε αίτσει αυταίς ει δουλοιαίς. Κάτσαι να πο τα πεδειά να του ψιθηρείουν 2 φονίεντα κε μαιτά σου λαίο αιγό τη εστή βαιρικωκω».

Η χώρα καμάρωνε που επιτέλους οι εκπρόσωποι της είχαν αποκτήσει τέτοιο επίπεδο και περίμενε τη στιγμή που ο Κυριάκος και ο Ευκλείδης θα φορούσαν άσπρα σωβρακάκια και άσπρα φανελάκια και θα πήγαιναν για τον αγώνα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου