Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Τι έγινε παιδιά;



Τι έγινε ρε παιδιά; Οι βλαμμένοι χωρίς σύνορα αντιμάχονται τους τζιχαντιστές  για το ποιος θα σκοτώσει περισσότερους στα πιο απίθανα μέρη. Στην ταινία Kingsman: The Secret Service ο «κακός» στέλνει ένα κωδικοποιημένο σήμα μέσω κινητού και άνθρωποι σε κάθε γωνιά της γης αρχίζουν να επιτίθενται ο ένας στο άλλο.

Προσπαθώ να σκεφτώ τα πιο πρόσφατα επεισόδια.  Νεκροί έφηβοι, μπλέκονται με γέρους παπάδες και ξεκοιλιασμένους αναπήρους. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Πλούσιοι και φτωχοί. Εκρηκτικά, πολυβόλα, νταλίκες, σπαθιά, βουτηγμένα στο αίμα, ξαφνιασμένων θυμάτων. Από το τελευταίο κωλοχώρι της Γερμανίας, μέχρι την Ιαπωνία και τις Κάννες. Ακόμα και η βαρετή Σουηδία φαίνεται να παίρνει την μερίδα της από την παγκόσμια τρέλα.

Ο κόσμος παρακολουθεί με το στόμα ανοιχτό. Δεν προλαβαίνουμε πλέον ούτε ένα κεράκι να ανάψουμε, ούτε ένα «Je Suis” να βάλουμε στο ντουβάρι μας στο Facebook, ούτε ένα λουλούδι να αφήσουμε στα σημεία των εγλημάτων. Από δίπλα και οι αρχές. Έτοιμες για όλα. Όλους τους ξέρανε. Όλους τους φακελώνανε, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να κάνουν την δουλειά τους όταν το αποφάσισαν.

Ανοιχτά σύνορα, κλειστά σύνορα. Ανοιχτά στόματα γεμάτα απορία και τρόμο. Έλεγχοι. Ακτίνες. Διαβατήρια. Κλειδώνω, ξεκλειδώνω και κλέφτης μέσα μένει. Μόνο που δεν είναι κλέφτης, αλλά φονιάς. Φονιάς που σκοτώνει τυφλά. Το θύμα του δεν τον γνωρίζει και αυτός δεν γνωρίζει το θύμα του. Απλώς το σκοτώνει.

Μήπως όμως είναι και κλέφτης; Κλέβει την ζωή μας όπως είχαμε συνηθίσει να την ζούμε. Μας υποχρεώνει να σηκώνουμε τείχη και να  κλεινόμαστε μέσα ανακουφισμένοι. Εκούσιοι φυλακισμένοι εν ονόματι της ασφάλειας και της … ελευθερίας. Μας κάνει να περπατάμε στον δρόμο και να κοιτάμε πίσω μας. Να κοιτάμε με δυσπιστία τον διπλανό μας. Να το σκεφτόμαστε δύο φορές πριν ταξιδέψουμε.

Πότε θα σταματήσει αυτό; Με ποιόν τρόπο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου